ความเงียบที่น่ากลัว

“ความจริงที่ว่า… ก็แค่เรื่องที่ว่าฉันกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศหลังจบเทอมนี้ไงครับ ท่านประธาน” คีย์เอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ามันกลับหนักอึ้งราวกับมีค้อนเหล็กฟาดลงกลางห้องทำงานของสภานักเรียน ธันวายังคงนั่งนิ่งอยู่ในเก้าอี้หนังตัวเดิม แผ่นหลังเหยียดตรงไร้ซึ่งอาการสะดุ้งสะเทือน ทว่าเมล่อนสังเกตเห็น... ปลายปากกาหมึกซึมในมือของเขากดลงบนกระดาษจนแผ่นกระดาษยับย่น เงียบ... ความเงียบที่น่ากลัวเริ่มกัดกินบรรยากาศรอบตัว เมล่อนขยับตัวอย่างอึดอัด เธอหันไปมองธันวาที่ยังคงนิ่งขรึม ราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีความรู้สึก แต่สายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องไปที่คีย์อย่างไม่ลดละ ธันวาวางปากกาลงช้าๆ เสียงด้ามเหล็กกระทบโต๊ะกระจกเป็นเสียงที่ดังที่สุดในห้วงเวลานี้ “เรื่องส่วนตัวของคุณ... ไม่เห็นจำเป็นต้องรายงานผม” ธันวาตอบกลับ เสียงของเขาเย็นเยียบจนเมล่อนรู้สึกหนาวสันหลัง “นั่นสินะครับ” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามองผ่านธันวามาหยุดที่เมล่อน “แต่ที่ผมต้องพูด เพราะผมไม่อยากทิ้ง ‘โอกาสสุดท้าย’ เอาไว้กับคนที่ไม่เห็นค่ามัน... เมล่อน ผมรอคำตอบที่เคยถามไปนะ ถ้าคุณพร้อมจะไปกับผมที่นั่น บอกผมได้ทุกเมื่อ” หัวใจของเมล่อนเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกถึงสายตาคมปลาบของธันวาที่ตวัดกลับมามองเธอทันที ความกดดันที่พุ่งเข้าใส่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “ขะ...ขอตัวก่อนนะคะ!” เมล่อนตัดสินใจถอยหนี เธอรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องสภานักเรียนโดยไม่หันกลับไปมอง ทิ้งให้คนสองคนอยู่ในความเงียบที่อาจจะกลายเป็นพายุในไม่ช้า ตลอดทางเดินที่ทอดยาว เมล่อนกอดแฟ้มเอกสารไว้แนบอก เธอพยายามบอกตัวเองว่านี่เป็นเรื่องปกติที่เพื่อนจะชวนกันไปเรียนต่อ แต่ทำไม... ทำไมในใจถึงรู้สึกโหวงเหวง เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เธอเพิ่งทำหล่นหายไปโดยไม่รู้ตัว ด้านในห้องสภานักเรียน ธันวายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ความว่างเปล่าที่เขาเคยคุ้นเคยและพึงพอใจมาตลอดชีวิตกลับเริ่มส่งเสียงประท้วงในหัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นขนมหวานที่มักจะติดอยู่รอบตัวเมล่อนยังคงอบอวลอยู่รอบกายเขา แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่มันกลับว่างเปล่า... เช่นเดียวกับความรู้สึกในอกของเขาที่จู่ๆ ก็เหมือนมีช่องว่างขนาดใหญ่ถูกขุดขึ้นมา ‘ขาดอะไรไป...’ คำถามนั้นวนเวียนอยู่ในสมองที่มักจะมีคำตอบให้ทุกเรื่องของธันวา เขาไม่เคยต้องการใคร ไม่เคยต้องพึ่งพาใคร แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ที่คีย์เอ่ยชื่อเธอ และแววตาที่เมล่อนมองเขาก่อนจะรีบหันหลังหนีไป มันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกระชากเข็มทิศชีวิตของเขาออกไปจากตัว ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปยังสนามโรงเรียนที่เห็นร่างเล็กของเมล่อนกำลังเดินเหม่อลอยอยู่เบื้องล่าง ความเงียบที่น่ากลัวในห้องนี้เริ่มทำให้เขารู้สึกบ้าคลั่ง เขาเริ่มตระหนักได้ว่า... ความสงบที่เขาเคยไขว่คว้ามาตลอดชีวิต มันช่างจืดชืดเมื่อเทียบกับการถูกเด็กสาวพลังบวกคนหนึ่งมาคอยตื้อวนเวียนอยู่ข้างกาย “น่ารำคาญ...” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ทว่าเสียงนั้นกลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความตระหนก “ทำไมถึงไม่อยู่ให้รำคาญต่อ...” ในขณะที่ธันวากำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้เคาะ คราวนี้ไม่ใช่เมล่อน แต่เป็นเลขาฯ ประจำสภานักเรียนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นที่ห้องสมุด... คือว่า... เมล่อนถูกกลุ่มนักเรียนที่แอนตี้เธอรุมล้อมอยู่ค่ะ!” ธันวาไม่รอฟังประโยคที่สอง ร่างสูงพุ่งตัวออกจากห้องด้วยความเร็วที่เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมี ทำไมหัวใจเขาถึงเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาแบบนี้? ทำไมความหึงหวงที่เขากดทับไว้ถึงได้ปะทุออกมาจนควบคุมไม่อยู่? เขาวิ่งไปถึงหน้าห้องสมุด แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่การรุมล้อมธรรมดา กลางวงล้อมนั้น เมล่อนไม่ได้กำลังร้องไห้หรือหวาดกลัวอย่างที่เขาคิด แต่เธอกำลังยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... แววตาที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม และไร้ซึ่งพลังบวกที่เขาคุ้นเคย “ฉันบอกแล้วใช่ไหม” เสียงของเมล่อนเย็นชาจนคนรอบข้างเงียบกริบ “ว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของฉัน... โดยเฉพาะคนที่พยายามจะแยกฉันออกจาก ‘ความสุข’ ของฉัน” ธันวาชะงักฝีเท้า สายตาของเขาสบเข้ากับสายตาของเมล่อนที่หันมามองพอดี แต่มันไม่ใช่เมล่อนคนเดิมที่เขารู้จัก แววตาคู่นั้นไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไป และสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็ปรากฏขึ้น เมื่อเมล่อนขยับริมฝีปากพูดกับเขาโดยไร้เสียง 'ฉันเหนื่อยที่จะตื้อแล้วค่ะ ธันวา' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเมล่อนและธันวาในทุกความรู้สึกนะคะ เมล่อนโซดาค่ะ