การเปิดใจในสวนหลังโรงเรียน

“ฉันไม่ได้ผลักไสเพราะฉัน... ช็อกค่ะ” คำตอบของฉันแผ่วเบาจนเกือบหายไปกับสายลมที่พัดผ่านพุ่มไม้ในสวนหลังโรงเรียน ธันวายังคงจ้องมองฉันด้วยสายตานิ่งสนิทเหมือนผืนน้ำยามค่ำคืน แต่มันลึกจนฉันมองไม่เห็นก้นบึ้ง มือหนาของเขาค่อยๆ ปล่อยจากต้นแขนฉันช้าๆ ราวกับกลัวว่าหากเขาเผลอลงน้ำหนักอีกนิด ร่างกายของฉันจะแตกสลายคามือเขา “ช็อกงั้นเหรอ?” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบนั้นติดจะประชดประชันอยู่จางๆ “นั่นเป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเลยนะเมล่อน สำหรับคนที่กล้าเอาขนมจีบมาวางบนโต๊ะประธานนักเรียนทุกเช้าอย่างเธอ เรื่องแค่นี้ไม่น่าจะทำให้เธอ ‘ช็อก’ จนเป็นอัมพาตได้หรอก” ฉันกัดริมฝีปากแน่น ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เขาไม่เข้าใจ... เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมฉันถึง ‘กล้า’ ในบางเรื่อง แต่ ‘ขี้ขลาด’ ในบางจังหวะ “ถ้าคุณคิดว่าฉันมีใจให้คีย์ ก็บอกมาตรงๆ สิคะ ไม่ต้องมาพูดประชดประชันแบบนี้” ฉันตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ความดื้อรั้นในใจเริ่มทำงาน “ที่ฉันไม่ผลักไส เพราะคีย์คือเพื่อนสมัยเด็ก และฉัน... ฉันไม่อยากทำลายมิตรภาพที่มันยาวนานขนาดนั้น แต่กับคุณ... ธันวา...” ฉันเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้นลงคอ “กับคุณ มันไม่ใช่แค่คำว่าเพื่อน แต่มันคือทุกอย่างที่ฉันพยายามวิ่งไล่ตามมาตลอดครึ่งปี ถ้าให้ฉันผลักไสคุณ ฉันยอมตายดีกว่าค่ะ” บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงทันที ธันวานิ่งค้างไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความหึงหวงวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่ฉันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากร่างกายของเขาที่พยายามอดกลั้น “เธอรู้ไหม...” เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ตอนที่เห็นภาพนั้นในห้องสมุด... ฉันเกือบจะเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อคีย์แล้วลากเธอออกมาจากตรงนั้น ความอดทนที่ฉันสั่งสมมาตลอดสามปีในตำแหน่งประธานนักเรียน มันพังทลายลงในวินาทีเดียว เพียงเพราะเห็นมือของเขาแตะที่ต้นคอเธอ” หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เขาหึง... เขาหึงฉันจริงๆ ด้วย! “งั้นสรุปว่าคุณ...” “ใช่” เขาตัดบทเสียงแข็ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันหึง เธอจะเรียกว่ามันไร้สาระก็ได้นะ แต่นายหน้านิ่งอย่างฉันที่เธอว่านักหนาเนี่ย... คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลยสักนาที ฉันเอาแต่คิดว่าถ้าเธอเลือกเขาแทนที่จะเป็นฉัน ฉันควรจะถอยออกมา หรือควรจะทำลายกำแพงบ้าๆ นี่แล้วฉุดเธอมาเป็นของฉันคนเดียวให้จบๆ ไป” คำสารภาพนั้นช่างดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาจนฉันทำตัวไม่ถูก ธันวาค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาฉันหนึ่งก้าว ระยะห่างลดลงจนฉันได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากเสื้อนักเรียนของเขา เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและต้องการคำยืนยัน “เมล่อน... บอกฉันมาสิว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริงๆ” ฉันไม่ได้ตอบ แต่ตัดสินใจทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุดในชีวิต ฉันเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อนักเรียนของเขาแล้วดึงลงมาเล็กน้อย ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปประทับจูบเบาๆ ที่ข้างแก้มของเขา สัมผัสถึงผิวหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวของคนตัวสูงกว่า “คีย์คืออดีตค่ะ แต่คนที่จะเป็นอนาคตของฉัน... อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้แล้ว” ธันวาชะงักค้าง ร่างกายเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาคว้าเอวฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าฉันจะหายไปจริงๆ ความเงียบระหว่างเราเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความตึงเครียด แต่มันอบอวลไปด้วยความหวานที่ทำให้ลมหายใจติดขัด เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเราจรดกัน ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดกันจนฉันสั่นไปทั้งตัว “เธอรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังทำให้คนคุมเกมอย่างฉันเสียการควบคุม” “งั้นก็ไม่ต้องคุมค่ะ... ปล่อยให้มันเป็นไปตามความรู้สึกบ้างก็ได้” ฉันยิ้มหวาน แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิด แต่ทว่าความสุขนั้นอยู่กับเราได้ไม่นาน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังแทรกเข้ามาในสวนหลังโรงเรียนที่ควรจะเงียบสงบ ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนและเสียงหอบหายใจของ ‘ใครคนนั้น’ “ธันวา! เมล่อน! พวกเธออยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!” ฉันและธันวาผละออกจากกันทันที เมื่อเห็นเงาร่างของคนที่คุ้นเคยยืนตระหง่านอยู่ตรงปากทางเข้าสวน สายตาของเขามองมาที่เราด้วยความโกรธจัดและผิดหวังอย่างรุนแรง คีย์กำหมัดแน่นที่ข้างลำตัว ก่อนจะจ้องมองธันวาด้วยสายตาอาฆาต “ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้... นายรู้ใช่ไหมว่าวันนี้มีการประชุมสภาที่สำคัญมาก และทุกคนกำลังรอท่านประธานนักเรียนอยู่... แต่สิ่งที่นายทำคือการแอบมาพลีกำลังกับผู้หญิงที่ฉันเพิ่งบอกไปเมื่อเช้าว่าฉันกำลังจะจีบ!” ธันวาขยับมายืนบังหน้าฉันไว้ทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาเย็นชาและดุดันอีกครั้ง เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคนอย่างนาย จะกล้าเรียกคนที่เขาไม่ได้มีใจให้ว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’... คีย์ นายควรจะตื่นจากฝันได้แล้ว เพราะเมล่อนเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ นายตั้งแต่แรกแล้ว” บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อคีย์ก้าวเข้ามาหาธันวาพร้อมกับความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ ฉันรู้ดีว่าความสงบสุขที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่กำลังจะพังทลายลง เพราะในวินาทีนั้นเอง สายตาของคีย์ก็เลื่อนมามองที่ฉันด้วยประกายตาสั่นระริกที่คาดเดาไม่ได้ “เมล่อน... ถ้าเธอเลือกเขา ก็แปลว่าเธอพร้อมจะรับผลที่ตามมาแล้วใช่ไหม?” ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของฉันทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของคีย์ที่น่ากลัวผิดปกติ ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความอะไรบางอย่างออกไปต่อหน้าต่อตาเราทั้งคู่! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเมล่อนมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าข้อความที่คีย์ส่งออกไปนั้นคืออะไรกันแน่นะคะ!