งานกีฬาสีที่วุ่นวาย

“ถ้าตัวจริงของเธอมีค่ามากขนาดนั้น ก็เชิญไปจัดการธุระกับเขาให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ เมล่อนไม่รีบ... เพราะถึงยังไง สุดท้ายเมล่อนก็จะตื้อคุณธันต่ออยู่ดี” ฉันเอ่ยประโยคนั้นออกไปพร้อมรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนถูกเข็มเย็บผ้าพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางอกก็ตาม ธันวาชะงักไป ดวงตาคู่คมที่มักจะนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำในยามไร้ลมไหวสั่นวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทำให้ฉันอยากจะทรุดตัวลงกับพื้นห้องนักเรียน นั่นคือเหตุการณ์เมื่อวาน และวันนี้... เราต้องมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งในฐานะกรรมการจัดงานกีฬาสี “เมล่อน รบกวนช่วยถือเอกสารรายชื่อนักกีฬาไปวางที่โต๊ะของประธานหน่อยนะ” เสียงรุ่นพี่ฝ่ายประสานงานดังขึ้น ดึงฉันหลุดออกจากภวังค์ ฉันมองกองเอกสารหนาปึกในมือสลับกับโต๊ะทำงานตัวยาวที่อยู่หัวมุมห้อง ที่นั่น... ธันวากำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบตารางการแข่งขันอย่างเคร่งเครียด ข้างๆ เขามี ‘คีย์’ นักบาสเกตบอลตัวท็อปของโรงเรียนที่กำลังหัวเราะร่าและหยิบเครื่องดื่มชูกำลังมาวางให้เขาอย่างสนิทสนม นี่สินะ ‘ตัวจริง’ ที่เขาพูดถึง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินหน้าตึงเข้าไปหา “ขอโทษนะคะท่านประธาน นี่เอกสารรายชื่อนักกีฬาค่ะ” ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน วินาทีนั้นคีย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกล้อ “อ้าว เมล่อน น้องสาวคนเก่งของพี่ ทำไมวันนี้ดูหน้าหงอยๆ ล่ะครับ หรือว่าโดนใครทำร้ายจิตใจมา?” “ไม่ได้โดนทำร้ายหรอกค่ะพี่คีย์ แค่ช่วงนี้อากาศมันร้อน... ร้อนจนบางทีก็อยากจะรู้อะไรที่เย็นๆ บ้าง” ฉันตอบพลางลอบมองธันวาที่ขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ธันวาหยิบแฟ้มเอกสารไปจากมือฉัน ปลายนิ้วของเขาแตะถูกนิ้วฉันเพียงแผ่วเบา แต่กระแสไฟฟ้าบางอย่างกลับวิ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้มลงไปจดบันทึกยิกๆ บนกระดาษ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ทำไมถึงมาช้า” “เมล่อนไปช่วยฝ่ายสวัสดิการเช็กน้ำดื่มมาค่ะ” ฉันตอบตามจริง “งานของเธอคือการประสานงาน ไม่ใช่ไปแบกน้ำ” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย “งานตัวเองยังจัดการได้ไม่ดี แล้วจะไปทำอย่างอื่นให้คนอื่นเขาทำไม” ฉันขมวดคิ้ว นี่เขาจะมาดุอะไรตอนนี้? “ก็เมล่อนเห็นว่าเพื่อนมันขาดคนนี่คะ งานกีฬาสีมันต้องร่วมมือกัน... หรือประธานอยากให้เมล่อนนิ่งดูดายแล้วเอาแต่นั่งจ้องหน้าประธานทั้งวันคะ?” บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ คีย์ที่ยืนพิงขอบโต๊ะอยู่ถึงกับหัวเราะร่วน “เอาแล้วไงธัน นายโดนเด็กมันต้อนเข้ามุมแล้วนะ” ธันวาวางปากกาลงแรงๆ เสียงดัง ‘ปัง’ จนคนทั้งห้องหันมามอง เขาปรายตามองคีย์ด้วยสายตาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องยกมือขึ้นยอมแพ้ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งของเขาขยับเข้ามาใกล้ฉันจนได้กลิ่นไอความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ไปเอาเอกสารฝ่ายพยาบาลมาให้ฉัน เดี๋ยวนี้” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทำไมต้องเป็นเมล่อนล่ะคะ?” “เพราะเธออยากช่วยไม่ใช่เหรอ?” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแทบจะชิดกัน เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานอยู่ในหูฉัน “ถ้าอยากจะตื้อนัก ก็พิสูจน์ให้เห็นหน่อยว่ามีดีพอที่จะอยู่ในพื้นที่ของฉัน... ไม่ใช่ไปเสียเวลาอยู่กับคนอื่น” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก นี่เขากำลัง... หึงงั้นเหรอ? แม้สายตาคู่นั้นจะยังคงราบเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองมามันกลับมีความหวงแหนที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ ในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงประกาศจากลำโพงโรงเรียนก็ดังแทรกเข้ามากลางวงสนทนา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของอาจารย์ฝ่ายปกครองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันจำได้แม่น... คนที่ธันวาเคยบอกว่าเป็น ‘ตัวจริง’ “สวัสดีค่ะทุกคน... ขออภัยที่ต้องรบกวนช่วงเวลาทำงานของคณะกรรมการนะคะ พอดีทางเรามีข้อเสนอเกี่ยวกับงบประมาณกีฬาสีที่น่าสนใจมานำเสนอ... หวังว่าธันวาจะต้อนรับฉันเหมือนเดิมนะคะ” ธันวาชะงักไปทันที มือที่กำแฟ้มอยู่แน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาไม่ได้หันมามองฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะรีบเดินตรงไปที่ประตูห้องสภานักเรียนโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนในห้องที่เริ่มจับกลุ่มนินทา และคีย์ที่เดินเข้ามาตบไหล่ฉันเบาๆ “น่าสงสารนะเมล่อน... งานนี้คู่แข่งของเธอมันระดับตัวแม่เลยล่ะ เธอจะยังไหวอยู่ไหม?” ฉันมองแผ่นหลังของธันวาที่หายลับไปจากห้อง พร้อมกับความรู้สึกอึดอัดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ นี่สินะ... บททดสอบที่เขาส่งให้ฉัน เพื่อดูว่าฉันจะถอย หรือจะตื้อต่อจนกว่าจะชนะ ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ก่อนจะหันไปยิ้มให้คีย์ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น “พี่คีย์คะ... ช่วยบอกหนูหน่อยได้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อรายชื่อผู้ได้รับอนุญาตเข้าพื้นที่วันนี้ไม่มีชื่อเธอ” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก “เธอฉลาดนะเมล่อน... แต่บางที ความจริงที่เธอจะได้รับรู้หลังจากนี้ อาจจะทำให้เธออยากจะถอยออกมาเองก็ได้” เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ฉัน “ข้างในนี้มีรูปถ่ายที่ธันวาพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น... รวมถึงเหตุผลที่เขาต้องทำหน้าเย็นชาใส่เธอมาตลอดเวลา” มือของฉันสั่นเทาขณะรับซองนั้นมา ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า คือสิ่งที่ธันวาพยายามปกปิดเอาไว้เพื่อไม่ให้ฉันเข้าใกล้เขาไปมากกว่านี้... หรือจริงๆ แล้ว มันคือคำเตือนว่าฉันไม่มีวันชนะเกมนี้ได้เลยตั้งแต่วันแรก? ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดาเสมอมานะคะ!