กฎสามข้อที่ต้องทำตาม

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นท่าย์กลางความเงียบงัน ไม่ได้มาพร้อมกับความเกรงใจ แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้มาเยือนที่ถือวิสาสะยึดพื้นที่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ราคาเก้าหลักแห่งนี้เป็นสนามรบส่วนตัว รินรดาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเตียงนอน สะดุ้งเฮือกจนหัวใจแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนตื่นตระหนก มือเรียวรีบคว้าหมอนอิงใบโตบนโซฟามาแนบอกไว้ราวกับมันเป็นโล่กำบังชั้นดี ในขณะที่สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงทางหนีทีไล่ ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวที่เปิดออกด้านนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวตรงดิ่งเข้ามาใกล้ประตูห้องนอนทุกที... นั่นไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า แต่เป็นเสียงของ 'ธีรดนย์' ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยุคใหม่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการและปากจัดยิ่งกว่ากรรไกร "ถ้าไม่อยากให้ภาพหลุดว่อนโซเชียลมีเดียจนพรุ่งนี้เช้าบริษัทหุ้นตกฮวบ ก็เปิดประตูออกมาซะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามาไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจและอำนาจเบ็ดเสร็จที่ทำให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิบรองเท้าส้นสูงปาใส่หน้าสักทีสองที รินขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความกลัวเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ ร่างเพรียวบางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูแล้วกระชากมันเปิดออกอย่างแรง ราวกับตั้งใจจะกระแทกหน้าคนตัวสูงที่ยืนรออยู่ให้หงายหลัง แต่ทว่า... แผนการของเธอกลับพังไม่เป็นท่า เพราะทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ถอดเนกไทออกอย่างลวกๆ กลับไม่ได้ถอยหนี กลับกัน... เขากลับก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอหนึ่งก้าวด้วยท่าทีคุกคาม จนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก จนรินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจเจือความขบขัน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ "นั่นคือมารยาทในการต้อนรับเจ้านายของเธอหรือไง... เด็กน้อย" ธีรดนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเลิด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรปั้นแต่งของเขามันช่างน่ามอง แต่ติดตรงที่นิสัยใจคอของเจ้าตัวมันช่างตรงข้ามกับเบ้าหน้าเสียเหลือเกิน ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ต่อให้หล่อลากดินแค่ไหน รินรดาคนนี้ก็พร้อมจะอ้าปากด่าได้ทุกเมื่อ "นี่คุณ! เข้ามาในห้องนอนคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังทำท่าทางรุ่มร่ามแบบนี้ มันเรียกว่าโรคจิตชัดๆ นะคะคุณประธาน! ถอยออกไปห่างๆ เลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย" รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียงนอน แต่คนตัวโตกลับตามติดมาประชิดราวกับเงาตามตัว มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นเท้าค้ำยันกับพนักหัวเตียง กักขังร่างบอบบางของเธอไว้ตรงกลางอย่างไร้ทางหนี "ร้องสิ... ร้องให้คอแตกไปเลย เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดนี่เก็บเสียงอย่างดี ต่อให้เธอแหกปากจนเสียงหลง ก็ไม่มีหมาสักตัวในตึกนี้ได้ยินหรอกน่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัว แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้มเนียนใส รินรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้สุดแรง แต่ร่างหนากลับมั่นคงราวกับกำแพงคอนกรีต ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นโครมครามจนเธอเองยังกลัวว่าเขาจะได้ยินมัน "คุณต้องการอะไรกันแน่คะ ดึกดื่นมืดค่ำถึงได้บุกรุกเข้ามาในห้องนอนฉันแบบนี้ หรือว่าติดใจรสชาติกาแฟฝีมือฉันจนนอนไม่หลับ?" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาจะเริ่มสั่นระริก ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ธีรดนย์หรี่ตามองคนปากเก่งที่ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์รองก็ยังไม่ยอมลดราวาศอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง มือข้างหนึ่งละจากหัวเตียงมายกขึ้นไล้ปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ รินสะดุ้งสุดตัวแต่ถูกสายตาคมดุห้ามไว้ "ฉันไม่ได้ว่างมานั่งกินกาแฟดึกดื่นหรอกนะ... รินรดา" เขาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ชิดริมหูของเธอจนขนลุกซู่ "ภาพข่าวฉาวที่เธอไปมีเรื่องกับไฮโซสาวตระกูลดังเมื่อตอนหัวค่ำ ถูกอัปโหลดลงเพจซุบซิบดาราเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ นักข่าวสำนักต่างๆ กำลังแห่กันมาขุดคุ้ยประวัติของเธอ... รวมถึงเรื่องที่เราสองคน... อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน" เพล้ง! เหมือนมีค้อนยักษ์ตกลงมาทุบกลางศีรษะ รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข่าวฉาวงั้นเหรอ? เธอแค่ป้องกันตัวจากผู้หญิงนิสัยเสียที่เอาน้ำสาดใส่เธอก่อน ทำไมเรื่องมันถึงบานปลายไปกันใหญ่ได้ล่ะเนี่ย! "คะ... คุณว่ายังไงนะ!" "ไม่ได้ยินเหรอ? เธอพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับความซวยชิ้นโตแล้วล่ะ และทางเดียวที่จะกู้ชื่อเสียงบริษัทของฉัน... และป้องกันไม่ให้เธอกลายเป็นขี้ปากของสังคมไฮโซจนไม่มีที่ซุกหัวนอน ก็คือสิ่งนี้" ธีรดนย์ผละตัวออกห่างเล็กน้อย มือหนาล้วงหยิบกระดาษเอกสารปึกหนึ่งที่พับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน แล้วโยนมันลงบนเตียงนอนตรงหน้าเธออย่างไม่ใยดี รินก้มมองซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นด้วยความหวาดระแวง เธอยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความมือสั่นเทา ดวงตากลมกวาดสายตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะอ้าค้างด้วยความตกตะลึง "สัญญาจ้างผู้ช่วยส่วนตัวฉบับพิเศษ... บ้าไปแล้วหรือไงคะเนี่ย!" รินเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงด้วยความเหลืออด "ให้ฉันมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวคุณตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อตบตาคนอื่นว่าเป็นเลขาฯ ส่วนตัวเนี่ยนะ แถมยังมีข้อแม้บ้าบออะไรเต็มไปหมด!" "นั่นไม่ใช่ข้อเสนอ... แต่เป็นคำสั่ง" ธีรดนย์ตอบเสียงเฉียบขาด ยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาเหนือกว่า "อ่านเงื่อนไขในนั้นให้ดีๆ ล่ะ เพราะถ้าเธอทำผิดแม้แต่ข้อเดียว ฉันจะฟ้องเรียกค่าเสียหายที่เธอทำลายชื่อเสียงบริษัทจนเธอต้องทำงานใช้หนี้ไปจนตาย... เลือกเอา ระหว่างเซ็นสัญญาฉบับนี้ แล้วทำตามกฎสามข้อ... หรือจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับกองทัพนักข่าวข้างล่างตึกตอนนี้เลย" รินกำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความคับแค้นใจ อยากจะกรี๊ดใส่หน้าไอ้ประธานหน้าเลือดคนนี้ให้หูดับไปข้าง แต่เมื่อคิดถึงผลกระทบที่จะตามมา เธอก็ทำได้เพียงแค่กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างเจ็บใจ "กฎสามข้อบ้าบอนั่น... มีอะไรบ้างล่ะคะคุณประธาน!" เธอถามลอดไรฟันด้วยความโมโห ธีรดนย์โน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าของเธออีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นช่างดูเจ้าเล่ห์และอันตรายเสียเหลือเกิน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ก่อนที่เขาจะกระซิบคำตอบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาสติกระเจิง "ข้อแรก... ห้ามขัดคำสั่งฉันไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น ข้อสอง... ห้ามตกหลุมรักฉันเด็ดขาด และข้อสาม..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้หัวใจเธอลุ้นจนแทบหยุดเต้น "...เธอต้องย้ายมานอนห้องเดียวกับฉัน เริ่มตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความฟินและป่วนในตอนนี้นะคะ! หวังว่าจะจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคู่กัดคู่นี้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - เหมยฮวาแรกแย้ม