ความหวานที่ทำคนอิจฉา

เสียงก้าวเท้าที่ดังกระทบพื้นหินอ่อนอย่างมั่นคงไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานวีไอพีผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงจนติดลบ ร่างสูงโปรดปรานของแขกผู้มาใหม่หยุดยืนอยู่เบื้องหน้า องคาพยพทุกส่วนเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มพราวระยับที่ส่งมาให้เธอโดยเฉพาะ ทว่าในสายตาของธีรดนย์แล้ว รอยยิ้มนั้นไม่ต่างอะไรกับการประกาศสงครามกลางสำนักงานใหญ่ "บังเอิญจังนะครับคุณริน ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่... แถมยังใกล้ชิดกับท่านประธานขนาดนี้ด้วย" เสียงทุ้มหูของ 'ภาคิน' ทายาทโรงแรมชื่อดังเอ่ยขึ้น พร้อมกับทอดสายตาสำรวจร่างบางในชุดสูทเข้ารูปอย่างเปิดเผย ความถือวิสาสะนี้ทำให้กรามแกร่งของคนตัวโตกว่าขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ธีรดนย์ขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บดบังร่างของรินรดาให้พ้นจากสายตาคู่นั้นโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่กั้นขวางความอวดดีของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน "ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน กรุณาออกไปจากห้องทำงานของฉันค่ะคุณภาคิน" น้ำเสียงของประธานหนุ่มเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกราบกรานมองผู้มาเยือนด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง รินรดาแอบถอนหายใจโล่งอกเบาๆ พร้อมกับยื่นมือเรียวไปสะชายเสื้อสูทด้านหลังของคนตัวโตเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาใช้กำลังประทุษร้ายแขกกลางออฟฟิศ แต่การกระทำนั้นกลับทำให้ธีรดนย์ยิ่งหงุดหงิดทวีคูณ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอออกมากุมไว้แนบเนื้ออย่างถือสิทธิ์ ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของนี้เด่นชัดเสียจนภาคินหุบยิ้มแทบไม่ทัน "ใจร้อนจังนะครับท่านประธาน ผมแค่มาร3บับเบิ้ลเรื่องโปรเจกต์ร่วมทุน... แต่ดูท่าทางคุณจะหวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เสียอีกนะเนี่ย" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ตั้งใจจะหยิกแกมหยอกให้คนเลือดร้อนตบะแตก "ถึงจะเป็นเรื่องงาน แต่ถ้าเป็นคุณ... ทางเราขอปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เริ่มค่ะ" รินรดาโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังไหล่กว้าง เอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่เชือดเฉือนพอกัน ดวงตากลมโตฉายแววแข็งกร้าวใส่ผู้ชายตรงหน้า "และรบกวนช่วยให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ ประตูทางออกอยู่ตรงนั้น เชิญค่ะ" สิ้นคำพูดของคนตัวเล็ก ภาคินถึงกับหน้าชาไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าคนหวานๆ อย่างเธอจะกล้าต่อปากต่อคำด้วยความเผ็ดร้อนขนาดนี้ รอยยิ้มเสแสร้งเริ่มจางหาย เหลือเพียงความขัดเคืองที่ฉายชัดในแววตา "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ครับริน... สงสัยจะได้เจ้านายดีคอยหนุนหลัง" "ถ้ารู้แล้วก็ไสหัวไปซะ!" ธีรดนย์สวนกลับเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ดั่งเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ บรรยากาศตึงเครียดจนพนักงานที่แอบมองอยู่ไกลๆ ถึงกับไม่กล้าหายใจแรง ภาคินแค่นหัวเราะอย่างเสียหน้า ก่อนจะยอมหมุนตัวเดินกลับออกไปกระแทកเท้าใส่ประจูกระจกเสียงดังลั่น ทว่าพอลับร่างของแขกไม่ได้รับเชิญ บรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้อบอุ่นขึ้นเลยสักนิด ธีรดนย์สะบัดหน้าขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเธออยู่บีบแน่นขึ้นจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "โอ๊ย! ธีร์ ฉันเจ็บนะ ปล่อยก่อน!" "ทำไม? ปกป้องมันเหรอ ถึงได้ออกหน้าแทนขนาดนั้น!" ประธานหนุ่มระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด ความหึงหวงที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อครู่พวยพุ่งจนขาดสติ เขาไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรง แต่ภาพที่ภาคินมองเธอมันบาดตาเกินกว่าที่คนคลั่งรักอย่างเขาจะทนไหว "พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย!" รินรดาเองก็เริ่มฉุนขาดเช่นกัน เธอพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล "ฉันไล่เขาก็เพราะไม่อยากให้เขามารicกวนการทำงาน แล้วก็นายเห็นไหมว่าพนักงานทั้งชั้นเขามองกันหมดแล้ว!" คำพูดนั้นทำให้ธีรดนย์ชะงักไปนิด เขากวาดสายตาออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ และพบว่าเหล่าพนักงานกำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงาน ทั้งที่หูผึ่งแอบฟังกันอยู่ถ้วนหน้า ภาพที่ประธานหนุ่มจอมโหดกำลังยืนกุมมือเลขาฯ หน้าหวานด้วยท่าทางเง้างอนและหึงหวงจนตัวสั่น กลายเป็นท็อปปิกส์ซุบซิบที่ร้อนแรงที่สุดในรอบปีของบริษัทไปเสียแล้ว ร่างสูงถอนหายใจฮือกใหญ่ ยอมคลายมือออกอย่างจำยอม แต่แทนที่จะถอยห่าง เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดามากขึ้น จนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับพวงแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยวนอยู่รอบตัว จนคนถูกคุกคามหัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "มองอะไรเล่า ถอยไปเลยนะ" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกจากตัว แต่แรงแค่นี้มีหรือจะสู้แรงของเสือร้ายที่กำลังตื่นสนามอารมณ์ได้ "ไม่ถอย..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหีบปากบาง ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อคนทั้งบริษัทเขาเข้าใจผิดกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว... เรามาทำให้มันเป็นเรื่องจริงเลยดีไหมล่ะ คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแก้ตัว" "นายมัน... อื้อ!" คำพูดต่อมาถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มอย่างไร้การ191รุกราน รินรดิกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและไออุ่นที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจจากคนตรงหน้า มือเรียวที่พยายามจะทุบอกเขาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความหวานละมุนที่เจือด้วยความดุดันทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ท่ามกลางสายตาของพนักงานนับสิบชีวิตที่มองทะลุกระจกเข้ามาและกำลังอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง ธีรดนย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้คนตัวเล็กยืนหอบหายใจจนหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นสภาพเขินอายจนทำอะไรไม่ถูกของคนปากเก่ง "ทีนี้... ใครจะกล้ากล้ามนองหน้าเข้ามาจีบคุณอีก หืม?" เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูแดงแจ๋ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เธอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอاปากด่าคนเจ้าเล่ห์สักชุดใหญ่ให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้งกลับดังขึ้นตัดจังหวะความหวานซึ้งนั้นเสียก่อน พร้อมกับร่างอรชรของใครบางคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่ธีร์คะ! แย่แล้วค่ะ! คุณแม่เป็นลมล้มพับไปที่คฤหาสน์... ท่านเรียกหาพี่ธีร์ใหญ่เลยค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเติมความหวานและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!