ศัตรูหัวใจคนใหม่

"คุณแม่ไม่ได้เป็นลมเพราะโรคหัวใจกำเริบค่ะ... แต่ท่านเป็นลมเพราะ 'ผู้หญิงคนนั้น' กลับมาจากต่างประเทศต่างหากล่ะคะพี่ธีร์!" เสียงของ 'มินตรา' ลูกสาวเพื่อนสนิทของคุณแม่ที่ถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้องรับรองพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที รินรดาที่กำลังยืนประคองแก้วน้ำอุ่นอยู่ข้างเตียงถึงกับชะงัก ปลายนิ้วเรียวที่กำแก้วกระเบื้องเคลือบสั่นระริกด้วยความรู้สึกอึดอัดที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก ขณะที่ธีรดนย์ หรือ ธีร์ ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและปากร้ายเป็นที่หนึ่ง กลับขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีขยับตัวยืนบังรินรดาไว้กึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะยังไม่ได้เอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ออกไปทันที แต่รังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา "ใคร" ธีร์เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ ห้วนสั้น และเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัย "หมายถึงใครที่ทำให้คุณแม่เป็นลมได้ขนาดนี้" "ก็พี่ 'ศจี' ไงคะ!" มินตราจงใจเน้นเสียงสูง รอยยิ้มเยาะเย้ยฉาบอยู่บนใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตากวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตากล่าวหา "เพิ่งแลนดิ้งลงเครื่องปุ๊บก็ตรงดิ่งไปที่คฤหาสน์ปั๊บ แถมยังบอกคุณป้าโต้งๆ ด้วยนะคะ ว่าเธอกลับมาเพื่อทวงของสำคัญของเธอกลับคืน... ของสำคัญที่ตอนนี้ดันมีใครบางคนหน้าด้านมาแย่งชิงไปหน้าตาเฉย!" คำพูดเหน็บแนมนั้นพุ่งเป้ามาที่รินรดาอย่างไม่ต้องสงสัย รินรดากลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ หนุ่มหน้าหวานผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา มีหรือจะยอมยืนเป็นกระสอบทรายให้ใครมาหยามเกียรติฟรีๆ "อ๋อ... คนที่เคยทิ้งอนาคตและความรู้สึกของคนอื่นไปเรียนต่อเมืองนอกตามใจชอบน่ะเหรอคะ?" รินรดาก้าวออกมาจากเงาของร่างสูง น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกดังขึ้นอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตสบตาคู่ปรับคนใหม่นิ่งสนิท "นึกว่าสำสำนึกผิดอะไร ที่แท้ก็กลับมาเพื่อสร้างความวุ่นวายให้คนแก่ตกใจเล่นนี่เอง คนแบบนี้เขาไม่เรียกว่าของสำคัญหรอกนะคะคุณมินตรา... เขาเรียกว่า 'ขยะเปียก' ที่รีไซเคิลไม่ได้ต่างหากล่ะค่ะ" "นี่เธอ! ปากดีนักนะรินรดา!" มินตรากรี๊ดออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บใจ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "กล้าดียังไงมาว่าพี่ศจีแบบนั้น! รู้ไหมว่าพี่ศจีกับพี่ธีร์เขาเหมาะสมกันขนาดไหน เป็นกิ่งทองใบหยกที่ผู้ใหญ่เขาหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก! เธอมันก็แค่..." "พอได้แล้วมินตรา!" เสียงตวาดกร้าวของธีร์ดังขึ้นขัดจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองมินตราด้วยความเดือดดาลจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง "นี่มันเรื่องในครอบครัวผม และเรื่องระหว่างผมกับริน... เธอไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นและพูดจาดูถูกใครในอาณาเขตของผม ออกไปซะ!" มินตราอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่คาดคิดว่าธีร์จะออกตัวปกป้องรินรดาต่อหน้าเธออย่างออกนอกหน้าขนาดนี้ หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ปรายตามองรินรดาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดพราดเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป เสียงปิดประตูปังใหญ่สะท้อนก้องไปทั่วห้องที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมชั่วขณะ รินรดายืนนิ่ง สายตาทอดมองไปนอกหน้าต่างกระจกใสเพื่อซ่อนแววตาไหววูบ แม้ปากจะบอกว่าไม่แคร์และต่อปากต่อคำได้อย่างเจ็บแสบ แต่ลึกๆ ในใจกลับมีก้อนสะอื้นจุกแน่น ศจี... ผู้หญิงคนนั้นคือปมในอดีตที่คอยตามหลอกหลอนธีร์ และตอนนี้ เธอกำลังกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน รวมถึงหัวใจของผู้ชายที่เขากำลังเรียนรู้ที่จะรักด้วย "ริน" เสียงเรียกทุ้มต่ำแผ่วเบาดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นบริเวณหัวไหล่ ธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมามองสบตาคนที่กำลังเหม่อลอย แววตาของประธานหนุ่มไร้ซึ่งความเย็นชา มีเพียงความกังวลและประกายความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้คนตรงหน้าคนเดียวเท่านั้น "อย่าไปฟังที่ยัยนั่นพูดเลยนะคะ" ธีร์เอ่ยเสียงนุ่ม ผิดวิสัยคนปากร้ายโดยสิ้นเชิง "ผมกับศจี... มันจบไปนานแล้ว ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ หันมาสบตาคมกริบด้วยรอยยิ้มหยันที่เคลือบด้วยความน้อยใจ "จบเหรอคะพี่ธีร์? แต่ดูเหมือนคุณแม่ของพี่ รวมถึงผู้หญิงคนนั้น จะไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ... สำหรับพวกเขา รินก็เป็นแค่ตัวน่ารำคาญที่เข้ามาขัดขวางอนาคตของพี่เท่านั้นแหละค่ะ" "รินรดา!" ธีร์ขมวดคิ้ว บีบหัวไหล่บางแน่นขึ้นด้วยความไม่พอใจที่อีกฝ่ายพูดจาตัดพ้อ "ผมบอกแล้วไงว่าชีวิตผมเป็นของผม ใครจะพูดอะไรก็ช่าง หัวใจผมอยู่ที่นี่... อยู่กับคุณ" คำพูดหวานเลี่ยนที่หลุดออกมาจากปากคนซึนเดเระทำเอารินรดาหัวใจกระตุกวูบ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่ทว่า... ความหวานชื่นนั้นยังไม่ทันได้ซึมซับเข้าสู่กระแสเลือด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธีร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกเสียก่อน ธีร์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ทว่าพอกดรับสาย เสียงปลายสายที่ลอดผ่านลำโพงออกมา กลับทำให้ร่างสูงถึงกับยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป *(“ธีร์คะ... ศจีเองนะ ตอนนี้ศออยู่หน้าห้องพักฟื้นของคุณป้าแล้วค่ะ พอดีศอมีเรื่องสำคัญมากเกี่ยวกับ 'สัญญาพินัยกรรม' ของคุณป้าที่อยากจะปรึกษาคุณธีร์เป็นการส่วนตัว... เปิดประตูให้ศอหน่อยนะคะ”)* รินรดารast ชะงักกึก รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหายวับไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้นชัดเจน ดวงตากลมโตหันกลับมามองหน้าธีร์ที่ตอนนี้ฉายแววตึงเครียดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรืออธิบายอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างถือวิสาสะ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ก่อนที่บานประตูห้องพักฟื้นจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ใบหน้าสะสวยเปี่ยมด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มเหนือกว่า เธอก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาตแม้แต่น้อย "สวัสดีค่ะพี่ธีร์... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" สายตาดุจพญาหงส์ของศจีปรายมามองรินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างธีร์ด้วยรอยยิ้มเยาะ "แล้วก็... สวัสดีค่ะน้องรินรดา คนดูแลคนใหม่ของพี่ธีร์สินะคะ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ สัญชาตญาณการต่อสู้พุ่งพล่านถึงขีดสุด เมื่อศจีชูเอกสารซองสีน้ำตาลในมือขึ้นยิ้มๆ พร้อมกับประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "พอดีศอมี 'ข้อเสนอ' ที่พี่ธีร์ปฏิเสธไม่ได้มาคุยด้วยค่ะ... เกี่ยวกับสิทธิ์การบริหารบริษัททั้งหมดของคุณป้า ที่ตอนนี้ 'พินัยกรรม' ระบุไว้ชัดเจนว่า... ต้องแต่งงานกับคนของตระกูลศอเท่านั้นค่ะ" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ เหมยฮวาแรกแย้ม