เริ่มต้นใหม่ที่มั่นคง

"ฉันไม่ได้กลับมาเพราะเงินเดือนสามเท่าที่คุณเสนอหรอกนะคะท่านประธาน... แต่ฉันกลับมาเพราะเอกสารฉบับนี้ต่างหากที่จะมัดมือชกให้คุณต้องเซ็นยอมรับ ‘เงื่อนไขศักดิ์ศรี’ ของฉันทุกข้อ!" กระดาษปึกหนาถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทด้วยแรงพอเหมาะ เสียงปะทะกันของกระดาษกับพื้นผิวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวาง รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนยืนหลังตรงเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวท้าทาย จนคนนั่งเก้าอี้หนังราคาแพงถึงกับต้องเลิกคิ้วสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง ธีรดนย์ชำเลืองมองเอกสารแผ่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจตามแบบฉบับของเจ้าพ่ออสังหาฯ ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เขานั่งไขว่ห้างประสานมือไว้บนตักท่าทีสบายๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยตะกุยตะกายอย่างน่าเอ็นดู "หึ... เงื่อนไขศักดิ์ศรีอย่างนั้นหรือคะรินรดา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น เขาจงใจลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า "ไหนลองว่ามาซิครับ... เอ้ย! ริน... ฉันหมายถึง ไหนลองว่ามาให้ฉันฟังหน่อยสิว่า คนเก่งอย่างเธอจะตั้งกฎเหล็กอะไรมาทรมานประธานบริษัทคนนี้อีก" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเกือบจะเผลอหลุดยิ้มให้กับท่าทางกวนบาทาของเขา เธอรีบดึงใบหน้าให้กลับมาเรียบตึงเคร่งขรึมดังเดิม นิ้วเรียวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะเพื่อคุมเกม "ข้อแรก... ยกเลิกสัญญาฉบับเก่าที่เป็นทาสยุคดิจิทัลทิ้งไปซะ ฉันจะไม่ทำงานเกินเวลาแปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นเด็ดขาด ยกเว้นแต่ว่าคุณจะมีค่าโอทีที่สมน้ำสมเนื้อและตกลงกันล่วงหน้า" "ข้อสอง... ในเวลางาน ห้ามใช้อำนาจความเป็นประธานมาสั่งให้ฉันไปซื้อกาแฟ หรือทำอะไรนอกเหนือจากขอบเขตหน้าที่ผู้จัดการฝ่ายพัฒนาโครงการเด็ดขาด!" "และข้อสาม..." รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้น "ห้าม... แกล้งฉัน หรือหาเรื่องเข้าใกล้ฉันในระยะประชิดเกินความจำเป็นเด็ดขาดค่ะ!" ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วขณะ ธีรดนย์ไม่ตอบรับทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง แรงกดดันจากรัศมีรอบตัวของเขาทำให้รินรดาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับชั้นวางหนังสือพอดิบพอดี หมับ! มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือด้านหลัง ล้อมกรอบร่างบางเอาไว้ในวงแขนอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายความสะอาดเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูกจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับกลองศึก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แต่เจ้าตัวก็ยังกัดฟันเชิดหน้าสู้สายตาคมกริบที่ก้มลงมามองในระยะประชิด "ข้อสามนี่น่าสนใจเป็นพิเศษนะคะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกชัน "ห้ามเข้าใกล้ในระยะประชิด... แล้วแบบนี้ที่ฉันยืนอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ แปลว่าฉันกำลังทำผิดสัญญาข้อสามสิคะ?" "ทะ... ธีรดนย์ ถอยออกไปเลยนะ!" รินรดาเอ็ดเสียงเบา พยายามดันอกแกร่งออกห่างแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหิน "เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่นะคะ กรุณารักษามารยาทด้วย!" "ฉันก็กำลังคุยเรื่องงานอยู่นี่ไง..." น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความปากร้าย "เธอคิดจริงๆ หรือริน... ว่าฉันยอมจ้างเธอกลับมาเพราะเรื่องเอกสารไร้สาระพวกนี้?" รินรดาชะงักไป ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอแทบละลายหายไปกับอากาศ สมองที่เคยประมวลผลคำพูดโต้เถียงได้อย่างเฉียบคมตอนนี้กลับว่างเปล่า "แล้ว... เพราะอะไรล่ะคะ" เธอถามเสียงแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว "เพราะฉันคิดถึงเธอยังไงล่ะ..." คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอาห้องทำงานทั้งห้องเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ธีรดนย์เองก็ดูเหมือนจะตกใจตัวเองเช่นกันที่เผลอพูดความในใจออกไปตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีจางๆ ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแล้วกระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความเขินอาย "อะแฮ่ม! หมายถึง... คิดถึงฝีมือการทำงานของเธอต่างหาก ยัยตัวแสบ!" เขารีบแก้ตัวเสียงแข็งพร้อมกับถอยร่นออกไปยืนเว้นระยะห่างตามเดิม "ตกลงตามนี้ ฉันเซ็นอนุมัติทุกข้อ... พรุ่งนี้แปดโมงเช้าตรง ห้ามสายเด็ดขาด!" รินรดายกมือขึ้นลูบแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ เธอกัดริมฝีปากแก้เขินก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากอดไว้แนบอก แล้วส่งค้อนวงใหญ่ให้คนปากแข็ง "รับทราบค่ะ ท่านประธานจอมเผด็จการ!" หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องเพื่อไปเคลียร์โต๊ะทำงานของตัวเอง แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องที่ใบซีดเผือด หอบหายใจโยนตัวเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ! คุณผู้หญิงท่าน... เอ๊ะ... ขอประทานโทษค่ะ!" เลขาสาวอุทานเสียงหลงเมื่อเห็นเจ้านายและผู้จัดการคนใหม่ยืนใกล้ชิดกันผิดปกติ "คือว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงห้องโถงรับรองแล้วค่ะ! และ... และเธอกำลังเดินตรงมาที่นี่โดยไม่มีใครห้ามทันค่ะ!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นหันไปมองหน้าธีรดนย์ ทว่าใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ยังแย้มยิ้มเย้าแหย่ ตอนนี้กลับบึ้งตึงดาร์กสนิทลงในพริบตา ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธเมื่อได้ยินชื่อของแขกผู้มาเยือนที่เพิ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและฟินจิกหมอนไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ! แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เหมยฮวาแรกแย้ม