ความเข้าใจผิดที่เคลียร์ได้

"ถ้าคุณยังคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กกะโปโลที่เอาไว้เซ็นสัญญาแก้ขัด... ก็ช่วยกรุณาฉีกมันทิ้งตรงนี้เลยดีกว่าค่ะ!" กระดาษแผ่นหนาราคาแพงถูกผลักไสด้วยปลายนิ้วเรียวสวยจนปลิวไปปะทะกับอกเสื้อสูทสีเข้มของคนตรงหน้า ธีรดนย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารข้อตกลงฉบับเจ้าปัญหาที่เขากับรินรดาเคยใช้มันเป็นเครื่องมือต่อรองในวันแรกที่ก้าวเข้าสู่เกมนี้ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนกลับมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบในยามวิกาล บัดนี้กลับระอุราวกับมีกองเพลิงขนาดย่อมๆ แผดเผาอยู่ตรงกลาง ระหว่างประธานหนุ่มเจ้าระเบียบผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กับหนุ่มหน้าหวานปากกล้าที่วันนี้ประกาศกรวดชัดเจนว่าเธอไม่ใช่เบี้ยในกระดานของเขาอีกต่อไป "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก ธีรดนย์พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างคนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ท่าทางที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจหายวับไปกับตา เหลือเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังตระหนักว่าเขากำลังจะทำของล้ำค่าที่สุดในชีวิตหลุดมือไป "ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยนะคะบอสธีร์!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสกัดกั้นความสั่นไหวที่พยายามทรยศความเข้มแข็งของตัวเอง "คุณแม่ของคุณเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว และคุณก็เอาแต่เงียบ ปล่อยให้ฉันต้องกลายเป็นคนหน้าเงินที่เข้ามาตักตวงผลประโยชน์จากตระกูลคุณทั้งที่ความจริง..." เสียงของรินรดาขาดห่วงไปครู่หนึ่ง หางตาเรียวรันรื้นด้วยหยาดน้ำใสที่เจ้าตัวพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไป ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำที่บ้านใหญ่ยังคงชัดเจน คุณหญิงแม่ของธีรดนย์โปรยยิ้มเย็นชาพร้อมกับยื่นเช็คเงินสดก้อนโตมาตรงหน้า พร้อมคำพูดที่บาดลึกถึงกระดูกดำว่า *'เลิกยุ่งกับตาธีร์เสีย ถือว่าฉันขอร้อง ค่าเสียเวลานี้เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธอพยายามเกาะแกะลูกชายฉัน'* ในวินาทีนั้น รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสี่แยก แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือสายตาของธีรดนย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ในตอนนั้น—สายตาที่เต็มไปด้วยความลังเลและความอึดอัดจนน่าสมเพช "ฉันไม่ได้เงียบเพราะเห็นด้วยกับคุณแม่..." ธีรดนย์สาวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยอัตโนมัติจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "แต่ฉันกำลังคิดหาทางจัดการกับปัญหาเรื้อรังที่แม่ฉันสร้างขึ้นโดยที่ไม่กระทบกับความรู้สึกของเธอ... ริน ฟังฉันก่อนสิ" "ฟังอะไรอีกคะ? ฟังว่าสัญญาบ้าๆ นั่นมันกำหนดให้เราต้องแสร้งทำเป็นรักกันเพื่อตบตาผู้ถือหุ้น จนตอนนี้มันกลายเป็นละครฉากใหญ่ที่แม้แต่ตัวแสดงเองก็แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนจริงอันไหนหลอก!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อค้นหาความจริง "คุณเกลียดการถูกผูกมัดไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมไม่ยอมบอกความจริงกับคุณแม่ไปล่ะ ว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่า... คนที่ติดกับดักซึ่งกันและกัน!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับเสียงสะื้นที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ ธีรดนย์ขยับตัวเข้าประชิดอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่รินรดาจะตั้งตัวทัน ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางทั้งสองข้างก่อนที่เธอจะทันได้ผลักเขาออก แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ หากแต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ "เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องหลอกลวงยังไงล่ะ!" ธีรดนย์ตะคอกกลับด้วยความอั้นตัน เสียงทุ้มเข้มสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน "เธอคิดว่าฉันสนุกเหรอที่ต้องเห็นแม่เอาเงินมาฟาดหัวคนของฉัน? เธอคิดว่าฉันมีความสุขเหรอที่ต้องทนเห็นเธอมองฉันด้วยสายตารังเกียจแบบนั้นตอนที่ฉันพูดไม่ออก?" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนหยิ่งยโส "คุณ... ว่ายังไงนะคะ?" "ฉันบอกว่า..." ธีรดนย์ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ "สัญญาบ้าๆ นั่นน่ะ มันหมดอายุความหมายไปตั้งแต่วันที่เราไปติดฝนอยู่ที่ไร่ชาแล้ว รินรดา! ฉันไม่ได้ต้องการคู่ค้าทางธุรกิจ ฉันไม่ได้ต้องการผู้ช่วยแก้ขัด... และฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอเป็นแค่ตัวละครในเกมของฉัน" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันรัวเร็วเสียจนน่ากลัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคนตรงหน้าทำให้สติที่เคยตั้งมั่นไว้เริ่มระเหยหายไปในอากาศ "ถ้าอย่างนั้น... ที่ผ่านมามันคืออะไรคะ?" เสียงของรินรดาเบาราวกับเสียงกระซิบ ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสับสนและคาดหวังที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ "มันคือความจริงที่ฉันโง่เกินกว่าจะยอมรับในตอนแรก" ธีรดนย์ผ่อนลมหายใจอุ่น รอมชอมลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นรอยร้าวในแววตาของคนตัวเล็ก นิ้วโป้งหนายกขึ้นเกลี่ยไล้เบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างลืมตัว "ฉันรักเธอนะริน... รักตั้งแต่ตอนที่เธอเถียงฉันฉอดๆ แบบไม่เกรงกลัวอำนาจประธานบริษัทอย่างฉันแล้ว" คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของธีรดนย์ทำเอาโลกทั้งใบของรินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ ความอึดอัด ดราม่า และความเข้าใจผิดที่สะสมมาหลายวันละลายหายไปกับสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและจริงใจอย่างที่สุด รินรดาร ู้สึกเหมือนเข่าแทบทรุด ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก มือบางที่เคยผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนมาวางทาบลงบนอกเสื้อสูทของเขาแทนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน "ปากร้ายแบบนี้... ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าซ่อนคำสารภาพเลี่ยนๆ แบบนี้เอาไว้" รินรดาพึมพำเสียงเบา พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายกว้างขึ้นเรื่อยๆ บนใบหน้า แต่ก็ไม่ทันสายตาคมที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว "ถ้ารู้สึกตรงกันแล้ว ก็ช่วยเลิกทำสงครามประสาทกับฉันสักทีได้ไหม?" ธีรดนย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มหายากที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูทรงเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ "เรื่องคุณแม่ เดี๋ยวฉันเคลียร์เอง รับรองว่าท่านจะไม่กล้าเอาเช็คมาฟาดหัวว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดอีกแน่" "ใครเป็นลูกสะใภ้คุณกันคะ? ฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาอนุมัติเลยนะ!" รินรดาแกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง แต่ยอมปล่อยให้วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าไปแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง "งั้นเรามาเซ็นสัญญาฉบับใหม่กันดีไหม..." เสียงกระซิบพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปาก ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลจะก้มต่ำลงมาหา "สัญญาที่จะผูกมัดหัวใจเราไว้ด้วยกันตลอดไป... แบบไม่มีวันหมดอายุ" บรรยากาศหวานซึ้งกำลังอบอวลอยู่รอบตัว ทั้งสองกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหาเพื่อปิดฉากความเข้าใจผิดด้วยสัมผัสที่รอคอย ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่ทันได้มองสถานการณ์ "ท่านประธานคะ! คุณผู้หญิงท่าน... เอえ... ขอประทานโทษค่ะ!" ขอบคุณที่ติดตามความฟินและร่วมลุ้นไปกับบอสธีร์และน้องรินนะคะ! ไว้มาลุ้นต่อกันในตอนหน้าว่าศึกปะทะคุณแม่ยายจะแซ่บขนาดไหนนะคะ จากใจ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ค่ะ