คำสารภาพที่ค้างคา

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะฉันด้วยเงินเดือนหลักแสนมันจะทำให้ฉันยอมก้มหัวให้... คุณคิดผิดถนัดค่ะ คุณธีรดนย์!" เสียงหวานใสที่ตอกกลับมาอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นเพนต์เฮาส์หรูหราราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นจัด ธีร์ (ธีรดนย์) ชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองร่างโปร่งของริน (รินรดา) ที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทาย แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากโคมไฟดีไซน์โมเดิร์นสาดกระทบโครงหน้าหวานละมุนแต่ดื้อรั้น จนทำให้หัวใจที่มักจะเต้นเป็นจังหวะงานของประธานหนุ่มเจ้าระเบียบถึงกับสะดุดกึกอย่างไม่น่าให้อภัย ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เกลียดความวุ่นวายที่สุดในชีวิต แต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่าความวุ่นวายที่ชื่อรินรดาคนนี้ คือสิ่งเดียวที่ทำให้ลมหายใจของเขามีความหมายขึ้นมาได้นะ "ใครบอกว่าฉันจะเอาเงินฟาดหัวนาย" ธีร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างกดดัน ความสูงของเขาทำให้อีกฝ่ายต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับบานกระจกใสยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนระยิบระยับ รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกต้อนจนมุม แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังคงเม้มเข้าหากันอย่างอวดดี ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นเด็ดขาด "ถอยไปเลยนะ! อย่ามาใช้มุกเดินกดดันคนอื่นแถวนี้ ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณในเวลางานซะหน่อย" รินเอ็ดเสียงเขียว พยายามดันแผงอกกว้างที่กั้นทางหนีเอาไว้ แต่ทว่า... กล้ามเนื้อแน่นหนาใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทนั้นกลับมั่นคงราวกำแพงหิน แถมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นยังพาลทำให้สติสตางค์ของคนตัวเล็กกระเจิดกระเจิงไปหมด ธีร์ไม่ยอมถอย เขากลับใช้มือหนาทั้งสองข้างยันกระจกคร่อมร่างของรินเอาไว้ เป็นการกักตัวให้อีกฝ่ายอยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริกอย่างปิดไม่มิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านแก้มเนียนทำให้ห้องทั้งห้องราวกับมีอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "แล้วถ้าฉันไม่ได้อยากเอาเงินฟาดหัวนายล่ะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบาลงราวกับกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟังอย่างประหลาด ธีร์ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้กลับฉายแววความอ่อนล้าและความปรารถนาบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะปิดบัง รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามรากระหน่ำกลองรบ สัมผัสใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้ามาตลอดหลายเดือนเต็มที "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง" รินถามเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ร้อนแรงเสียจนผิวแก้มร้อนผ่าวไปหมด "ริน..." ธีร์เรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า มือหนาข้างหนึ่งละจากกระจกมาไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้รินสะفัดตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ได้ปัดป้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ผู้ชายที่ปากร้าย ยโส และหวงแหนความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าสิ่งใด กำลังจะทำลายกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเอง ริมฝีปากหยักลึกขยับเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่อัดอั้นอยู่ในใจมาเนิ่นนาน "ที่ผ่านมา... ฉันไม่เคยยอมให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันเลย สักคนเดียว... จนกระทั่งนายเข้ามา ริน นายทำให้ฉันรู้ว่า... ความจริงแล้ว..." ดวงตาคมกริบสบประสานกับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความคาดเดาไม่ถูก ธีร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต ผู้ชายที่เก่งกาจเรื่องธุรกิจนับหมื่นล้านคนนี้ กลับรู้สึกมือไม้สั่นเทาเมื่อต้องเอ่ยประโยคที่สำคัญที่สุดในชีวิต "...ความจริงแล้ว... ฉัน..." "อุ๊ย! ขอโทษค่ะท่านประธาน พอดีฉันลืมเอกสารกองนี้ไว้บนโต๊ะ... อ้าว ตายจริง! ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะนะคะ!" เสียงแหลมสูงของเลขาฯ สาวหน้าใหม่ดังแทรกขึ้นมาทันควัน พร้อมกับประตูห้องทำงานที่ถูกผลเปิดพรวดเข้ามาอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ รินสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบใช้สองมือผลอกแผงอกของธีร์ให้ออกห่างจากตัวทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ส่วนธีร์ถึงกับผถะถอยหลังด้วยความหงุดหงิดสุดขีด นัยน์ตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ จนเลขาฯ สาวหน้าซีดเผือด กอดแฟ้มเอกสารแน่นด้วยความหวาดกลัวและรีบถอยหลังกรูดออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูดังปังทันที ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่โรแมนติกเหมือนเมื่อครู่ มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความค้างคาและอารมณ์ที่ยังพะว้าพะวัง รินยืนหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานก้มต่ำหลบสายตา มือบางกุมขยับชายเสื้อของตัวเองแน่นเพื่อซ่อนความสั่นเทา ขณะที่ธีร์ยืนกำหมัดแน่นด้วยความหัวเสีย โอกาสที่เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้ามาเนิ่นนาน ถูกทำลายลงในพริบตาเดียวด้วยความสะเพร่าของคนนอก! แต่ก่อนที่บรรยากาศอึมครึมจะทำให้ใครคนใดคนหนึ่งระเบิดอารมณ์ออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธีร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ประธานหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาบนหน้าจอ นัยน์ตาคมตวัดกลับมามองรินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอ่ยอะไรออกมา ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่ต้องรอให้ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำลงในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "เหมยฮวาแรกแย้ม" มาโดยตลอดนะคะ