ความสัมพันธ์แบบคลุมเครือ

"ถ้าจะให้หยุดพูดเรื่องคู่หมั้นเก่า ก็เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพแบบนั้นสักทีเถอะค่ะ" น้ำเสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่กว้างขวางจนน่าอึดอัด เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ด้วยแรงที่มากกว่าปกติเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคายที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ธีรดนย์ไม่ได้เงยหน้ามองเขา แต่สันกรามที่ขบแน่นจนนูนเด่นนั้นบอกชัดว่าเขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้ "เรื่องของผม... คุณไม่จำเป็นต้องเอาใจใส่ถึงขนาดนั้นหรอกรินรดา หน้าที่ของคุณคือโฟกัสงาน ไม่ใช่ขุดคุ้ยอดีตที่มันตายไปแล้ว" ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำกลับเฉือนลึกราวกับคมมีด "ตายไปแล้วจริงเหรอคะ?" รินแค่นยิ้ม มุมปากบางหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มสมเพช "ถ้ามันตายไปแล้วจริงๆ ทำไมแววตาคุณถึงต้องเย็นชาใส่ฉันขนาดนี้ล่ะคะ เหมือนกับว่าแค่พูดชื่อนั้นออกมา... ตัวตนของคุณก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน" ธีรดนย์วางปากกาลง เสียงกระทบพื้นโต๊ะดัง 'กึก' ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลงจนแทบจะไม่มีพื้นที่ให้อากาศหายใจ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่ยืนหยัดสู้ไม่ถอย ความโกรธขึ้งในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าว "คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ ริน" เสียงของเขาแหบพร่าลง "ต้องการพิสูจน์ว่าฉันแคร์ หรือต้องการจะตอกย้ำว่าตำแหน่งข้างกายผม... มันไม่มีที่ว่างสำหรับใครเลย" "ฉันไม่เคยต้องการตำแหน่งนั้นค่ะ" รินเถียงกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะแรงดึงดูดที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้า "สิ่งที่ฉันเกลียดคือความคลุมเครือ คุณดึงฉันเข้ามาในโลกของคุณ แต่พอถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง คุณกลับเลือกที่จะผลักไสเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าแบบนี้... มันขี้ขลาดเกินไปไหมคะ?" "ขี้ขลาด?" ธีร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสอย่างโหยหา ก่อนจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง "ถ้าคุณรู้ว่าความรู้สึกที่ผมพยายามจะฝังมันไว้มันคืออะไร คุณจะไม่มีวันพูดคำนี้ออกมาเลยสักครั้ง" เขาหมุนตัวเดินไปที่หน้าต่างบานสูงที่มองเห็นวิวเมืองกรุงยามค่ำคืน รินมองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกปั่นป่วน เธออยากจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้ อยากจะบอกว่าเธอไม่ได้อยากให้เขาเย็นชาใส่ แต่ทิฐิในใจกลับกั้นกำแพงสูงชันไว้เสียจนเธอทำได้เพียงยืนนิ่ง หลายวันมานี้ ทั้งคู่หลบหน้ากันอย่างจงใจ... ไม่ใช่เพราะเกลียดชัง แต่เพราะต่างคนต่างกลัวว่าหากสบตากันนานเกินไป ความรู้สึกที่พยายามเก็บซ่อนไว้จะหลุดลอยออกมา ธีรดนย์ขลุกอยู่กับกองเอกสารและตารางงานที่อัดแน่น ส่วนรินก็พยายามพาตัวเองออกไปจากรัศมีของเขาให้มากที่สุด แต่ยิ่งหนี... รอยยิ้มร้ายๆ กับสัมผัสแผ่วเบาในยามที่เขาเผลอใจอ่อนกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นในห้วงคำนึง "พรุ่งนี้ผมจะไปงานเปิดตัวโครงการที่เชียงใหม่" ธีร์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา "ผมจะไปสามวัน... หวังว่าตอนที่ผมกลับมา คุณคงจะจัดการกับความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้ดีขึ้นนะ" รินกำหมัดแน่นข้างลำตัว "ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ บอส" เธอหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง แต่จังหวะที่มือจับลูกบิดประตู ธีรดนย์กลับเดินมาประชิดตัวเขาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่คุ้นเคยตีรวนเข้ามาในจมูกจนเธอชะงัก ธีร์ใช้มือข้างหนึ่งยันบานประตูไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ "ริน" เขากระซิบใกล้ใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ตรงลาดไหล่ "อย่าเพิ่งไป... ถ้าคุณยังไม่ได้บอกผมว่า ที่คุณหงุดหงิดเรื่องคู่หมั้นเก่าของผมเนี่ย... เป็นเพราะคุณรู้สึกอะไรกับผมกันแน่" รินใจสั่นรัว เธอเงยหน้าขึ้นหวังจะตอกกลับด้วยคำพูดจิกกัด แต่เมื่อสายตาสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและสับสนของคนตรงหน้า ถ้อยคำนับพันที่เตรียมไว้กลับกลายเป็นความว่างเปล่า หัวใจของเธอเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน "คุณมันบ้า ธีรดนย์..." เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "คุณถามในสิ่งที่ตัวเองก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?" "ผมอยากได้ยินจากปากคุณ" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบแตะกัน "บอกผมสิริน... บอกผมว่าความสัมพันธ์แบบคลุมเครือที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่ทรมาน" ในจังหวะที่รินกำลังจะอ้าปากตอบ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของธีร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันน่าหลงใหลลงอย่างไม่ใยดี ธีร์สบถเบาๆ อย่างขัดใจ แต่เขายังไม่ยอมถอยห่างไปจากเธอ รินรีบผลักอกเขาออกก่อนจะหมุนตัวเปิดประตู แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หญิงสาวสวยสง่าในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงยืนจ้องมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอกวาดสายตามองรินตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบนไปทางธีรดนย์ที่ยืนอยู่ข้างหลังริน "ธีร์คะ... ไม่คิดเลยนะคะว่าการต้อนรับกลับจากต่างประเทศของฉัน จะเป็นภาพที่น่าตื่นเต้นขนาดนี้" เหมยฮวาแรกแย้มหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดทุกคนใจเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ