ตื่นมาในเช้าที่ใจเปลี่ยน

“ถ้าคุณยังเอาแต่กอดผมแน่นเหมือนปลาหมึกติดตังแบบนี้ เอกสารกองนั้นคงได้กลายเป็นหมันคาโต๊ะทำงานก่อนที่ผมจะได้เซ็นอนุมัติแน่ครับ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่บริเวณแผ่นหลัง รินสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อคืนวานซืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่เสียงโวยวายหน้าห้องทำงานของท่านประธาน จังหวะที่สะดุดขาตัวเองจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า ไปจนถึงความทรงจำเลือนรางที่ว่า... เขากับธีร์ไม่ได้แยกย้ายกันกลับห้องพักตามลำพัง แต่เผลอหลับฟุบคาโซฟาหนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัวของอีกฝ่ายข้ามคืนเสียนี่! และที่แย่ไปกว่านั้น ตอนนี้ร่างบางของเขากำลังซุกซบอยู่บนแผงอกกว้างของเจ้าพ่ออสังหาฯ ยุคใหม่ราวกับลูกแมวขี้เซา แถมแขนเรียวยยังตวัดกอดเอวสอบของอีกฝ่ายไว้แน่นสนิทราวกับหมอนข้างคู่ใจ “อ๊ะ! ปะ...ปล่อยนะ!” รินดีดตัวผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามเลียไปถึงใบหู ร่างบางเกือบจะเสียหลักลื่นตกจากโซฟาตัวยาว หากไม่ได้ท่อนแขนแข็งแรงของธีร์ที่เอื้อมคว้าเอวเขาไว้เสียก่อน ดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนปลายจมูกรั้นเกือบชนเข้ากับสันจมูกโด่งเป็นคมของอีกฝ่าย ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินพอดีทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก รินกะพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติท่ามกลางความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความกลัวหรือความรังเกียจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความวาบหวามและปั่นป่วนที่ทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย “จะรีบตื่นตระหนกไปทำไมครับ หรือว่าคุณกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรผมลงไปในยามวิกาลกันแน่” ธีร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจตามสไตล์ผู้ชายปากจัดที่ชอบหาเรื่องแกล้งเขาได้ตลอดเวลา แม้ว่านัยน์ตาคมก్రిบจะฉายแววไหวระริกและมีความอ่อนโยนเจือจางซ่อนอยู่ลึกๆ จนแทบสังเกตไม่เห็นก็ตาม “ใครจะไปทำอะไรคุณเล่า! ผมไม่ใช่คนฉวยโอกาสในยามที่คนอื่นไม่มีทางสู้สักหน่อย!” รินรีบแก้ตัวเสียงแข็ง ใบหน้าแดงก่ำเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมคลาที่มองมาอย่างรู้ทัน หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ มือบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ธีร์กลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน มิหนำซ้ำยังกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ “อ้อเหรอครับ งั้นไอ้ที่กอดผมแน่นไม่ยอมปล่อยเมื่อกี้... คือการป้องกันตัวจากวิญญาณร้ายในออฟฟิศว่างั้นเถอะ” ธีร์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วนเมื่อกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเขินอาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบงัน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงกวนใจใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ธีร์จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับและหลบ เลี่ยงมาตลอดนับตั้งแต่เริ่มทำ “ดีลรัก” บ้าๆ นี่ เริ่มก่อตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะควบคุม รินรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นที่กำลังแผดเผาผิวแก้มของตนให้ร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในใจ รินที่เคยแข็งกร้าวและพร้อมจะปะทะฝีปากกับประธานหนุ่มทุกฝีก้าว บัดนี้กลับกลายเป็นคนพูดไม่ออก บอกไม่ถูก ทำได้เพียงนั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์ให้อีกฝ่ายกุมชะตากรรมไว้ในกำมือ ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังโกรธ เกลียด หรือหวั่นไหวกันแน่ “ปล่อยผมได้แล้วน่า ธีรดนย์ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่โต” รินเอ่ยเสียงอู้อี้ พยายามใช้มือดันไหล่กว้างอีกครั้งอย่างไม่จริงจังนัก “ปล่อยแน่ครับ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” ธีร์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ขนลุกซู่ “เพราะผมยังไม่ได้คิดบัญชีที่คุณบุกเข้ามาโวยวายกลางดึกเมื่อคืน... รวมถึงเรื่องที่คุณทำให้ผมต้องเสียเวลามานั่งเฝ้าคุณนอนน้ำลายยืดทั้งคืนแบบนี้ด้วย” “ผมไม่ได้นอนน้ำลายยืดสักหน่อยนะ! คุณพูดจาเกินไปแล้ว!” รินหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่ทันที ความเขินอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึดฮัดอยากจะหยิกแขนคนตัวสูงสักทีสองที ข้อหาหาเรื่องใส่ร้ายป้ายสีกันหน้าตาเฉย “อ้าว กล้าเถียงเหรอครับ หลักฐานคาตาอยู่บนปกเสื้อเชิ้ตผมนี่ไง รอยเปียกวงเบ้อერเลยคุณริน” ธีร์แกล้งทำเป็นก้มมองเสื้อตัวเองแล้วถอนหายใจยาวเหยียด ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าเหวอ ตาโตเป็นไข่ห่าน รีบก้มมองตามอย่างลืมตัว “ไหน... ตรงไหนเล่า! คุณโกหกผมชัดๆ!” รินโวยวายเสียงหลงเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าอีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อย่างผู้ชนะ “ฮึ... หายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลยสินะครับ” ธีร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมคลายวงแขนออกช้าๆ ปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ แต่สายตายังคงพราวดระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่รินไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ รินรีบกระโดดผงะถอยหลังลงจากโซฟา จัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน ใบหน้าหวานยังคงขึ้นสีแดงเรื่อ พยายามทำเป็นกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่วินาทีที่หางตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาแขวนผนัง... ความตกใจระลอกใหม่ก็พุ่งเข้าชนกลางหน้าผากอีกครั้ง เก้าโมงเช้าแล้ว! และเอกสารด่วนที่ต้องเสนอต่อบอร์ดบริหารในรอบสัปดาห์ยังกองอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาที่อยู่อีกชั้นหนึ่ง! “ตายแล้ว! ประชุมบอร์ดตอนสิบโมงนี่นา ผมต้องรีบไปเคลียร์เอกสารก่อน!” รินอุทานเสียงหลง คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะของธีร์มากอดไว้แนบอก แล้วหันหลังจ้ำออ้าวจอเตรียมพุ่งตัวออกไปที่ประตูห้องทันที “เดี๋ยวก่อนครับ รินรดา” เสียงทفمของธีร์รั้งไว้ รินชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยความสงสัยระคนรีบร้อน “อะไรอีกเล่า ผมจะสายแล้วนะ!” ธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินในระยะประชั้นชิดอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นิ้วเรียบยาวจะเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงเพราะการนอนหลับออกจากหน้าผากเนียนอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาและอ่อนโยนจนรินต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “เย็นนี้... เลิกงานแล้ว อย่าเพิ่งรีบกลับห้องพักนะครับ” ธีร์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้ม นุ่มนวล และจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ผมมีเรื่อง ‘สำคัญมาก’ ที่ต้องเคลียร์กับคุณให้รู้เรื่อง... แบบตัวต่อตัว” รินยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามไถ่หรือปฏิเสธใดๆ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยปราศจากการเคาะขออนุญาต ร่างสูงโปรดของ ‘ภาคิน’ รองประธานหนุ่มเจ้าสำราญก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้า ก่อนจะต้องชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดติดกันราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน “อุ๊ย... ขอโทษทีครับท่านประธาน ผมไม่คิดว่าห้องทำงานส่วนตัวยามเช้าจะกลายเป็นพื้นที่ส่วนกําหนดความสัมพันธ์แบบนี้” ภาคินส่งเสียงแซวพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พอดีเอกสารด่วนจากตลาดหลักทรัพย์มาถึงแล้ว... และดูเหมือนว่าคนที่ส่งมา จะไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘คู่หมั้นเก่า’ ของคุณธีร์ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศเมื่อคืนนี้ครับ” รินชะงักค้างทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘คู่หมั้นเก่า’ ความรู้สึกปั่นป่วนในอกเมื่อครู่ถูกกระชากด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตหันขวับไปมองหน้าธีร์ที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายกลับบึ้งตึงลงในพริบตา แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยสนับสนุนและร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนจะอลเวงนี้เสมอนะคะ