เมื่อเจ้านายสายเนี้ยบเจอกับพนักงานสายดื้อ

"ถ้าคุณธีร์ยังทำหน้าเครียดเป็นยักษ์กินเมืองแบบนั้น เกรงว่ากระดาษรายงานบนโต๊ะคงจะลุกเป็นไฟโดยไม่ต้องพึ่งไม้ขีดไฟนะคะ" เสียงหวานใสที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นกลางห้องทำงานโทนสีเข้มที่เงียบสงบ รินรดาไม่ได้รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปแต่แฝงความดื้อรั้นด้วยโบว์ผูกคอสีสดใสถือวิสาสะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากส่งไปให้ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและดุยิ่งกว่าเสือ ธีรดนย์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวตวัดมองผู้บุกรุกอย่างไม่สบอารมณ์ สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยของคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา แต่ดูเหมือนว่าสิ่งนั้นจะใช้ไม่ได้ผลกับคนตรงหน้าเลยสักนิด "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อน รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาอันมีค่า "อ้าว ก็ประตูมันไม่ได้ล็อกนี่คะ อีกอย่าง ดิฉันเป็นเลขา... เอ้ย เป็นพนักงานที่ท่านประธานเรียกตัวมาด่วนไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าความจำท่านประธานสั้นกว่าปลาทองซะแล้ว" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอรับคำเชิญ ใบหน้าหวานฉายแววทะเล้นจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว ธีร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อปากต่อคำและกวนประสาทเขาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้มาก่อน รินรดาเป็นเหมือนหนามยอกอกที่คอยท้าทายอำนาจมืดของเขาในทุกๆ วินาทีที่หายใจ "เอกสารงบประมาณโครงการใหม่ ทำไมตัวเลขถึงหายไปสามหลักตรงหมวดค่าใช้จ่ายในการตลาด เธอเอาสมองส่วนไหนคิดถึงกล้าส่งงานแบบนี้มาให้ฉันเซ็น" ธีร์โยนแฟ้มเอกสารกลับไปตรงหน้ากระแทกเสียงห้วน รินรดากะพริบตาปริบๆ ทำท่าตกอกตกใจราวกับนางเอกละครเวที ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนแทบจะชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกชายหนุ่มจนลมหายใจของธีร์สะดุดไปชั่วขณะ "โถ... คุณธีร์คะ ใจเย็นๆ สิคะ เดี๋ยวตีนกาจะขึ้นหน้าผากเอา ตัวเลขสามหลักนั้นไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ มันซ่อนอยู่ใต้ความใส่ใจที่ดิฉันตั้งใจทำต่างหากล่ะคะ" รินรดาเอียงคอมองด้วยสายתซุกซน "ถ้าดิฉันใส่ตัวเลขดิบๆ ลงไป เกรงว่าท่านประธานที่วันๆ เอาแต่จ้องหน้าจอจนสายตาสั้น จะไม่ได้ใช้ความคิดวิเคราะห์อะไรเลยน่ะสิคะ แบบนั้นมันน่าเบื่อตาย" "นี่เธอ...!" ธีร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาทั้งสองข้างเท้าลงกับขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้หญิงสาวจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาคมดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ รินรดา คิดว่าฉันไม่มีทางไล่เธอออกใช่ไหม ถึงได้กล้าลองดีกับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสาดกระเซ็นใส่กัน หัวใจของรินรดากระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อได้สบตากับนัยน์ตาคู่นั้นที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้เธอเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ศักดิ์ศรีและความดื้อรั้นก็ยังสั่งให้เธอเชิดหน้าสู้ "ถ้าคุณธีร์คิดจะไล่ดิฉันออกเพราะเรื่องแค่นี้ล่ะก็..." รินรดาแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว ยื่นมือเรียวไปแตะปกเสื้อสูทของประธานหนุ่มเบาๆ อย่างถือวิសาสะ ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกช้าๆ "ดิฉันเกรงว่า... จะไม่มีใครกล้าขัดใจคนเผด็จการอย่างคุณไปอีกนานเลยนะคะ และคุณก็จะเหงาจนเฉาตายอยู่คนเดียวในห้องทำงานกว้างๆ นี่แน่นอนค่ะ" ปลายนิ้วที่สัมผัสโดนแผงอกผ่านเนื้อผ้าทำเอาธีร์ถึงกับขนลุกซู่ กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่างจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ผู้หญิงคนนี้อันตราย... อันตรายต่อหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดหลายปี มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กที่กำลังซุกซนบนอกเสื้อของเขา บีบกระชับไว้แน่นพอประมาณไม่ให้เจ็บแต่ก็ไม่ยอมให้ดึงหนี ธีร์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงส่งยิ้มท้าทาย "ปากเก่งนักนะ... อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหม งั้นคืนนี้เธอต้องอยู่เคลียร์เอกสารทั้งหมดนี่ใหม่ให้เสร็จด้วยตัวเองคนเดียว ห้ามกลับบ้านจนกว่าจะแก้เสร็จทุกตัวอักษร!" รินรดาแกล้งทำเป็นเบะปากใส่ ทำท่าทางสะเทือนใจแต่แววตายังคงพราวระยับ "โห... ใจร้ายจังเลยค่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกประชาชนชัดๆ" "ใช่! และฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลงทัณฑ์พนักงานดื้อแพ่งอย่างเธอเอง" ธีร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอคำอนุญาต "พี่ธีร์คะ! แพรมาแล้วค่ะ พอดีคุณแม่ฝากปิ่นโตมาให้..." เสียงหวานใสของหญิงสาวผู้มาใหม่ดังแทรกเข้ามาในห้องทำงาน ทำเอาธีร์และรินรดาต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต รินรดารีบดึงมือตัวเองกลับ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วถอยหลังเว้นระยะห่างทันที เธอกวาดสายตามองผู้หญิงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าแขกผู้มาเยือนคนนั้นคือใคร ส่วนธีร์... สีหน้าเรียบเฉยกลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว แต่แววตากลับฉายแววปวดหัวและยุ่งยากใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งเดินเข้ามา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!