กลิ่นอายความใกล้ชิด

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนติเมตรเดียว ฉันจะถือว่าคุณฉวยโอกาสนะคะ ท่านประธาน" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าแผ่นหลังบอบบางจะถูกดันจนแนบชิดติดกับผนังห้องโดยสารลิฟต์เย็นเฉียบ ทว่าแววตากลมโตที่จ้องมองกลับมานั้นกลับฉายประกายท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ธีรดนย์ชะงักฝีเท้า ปลายจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดนิ่งนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวแกมระอา มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกั้นขนาบข้างร่างเล็กไว้บนผนังกระจกเงา เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในตึกสูงระฟ้านี้ ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ระอุร้อนขึ้นอย่างประหลาด "ฉวยโอกาส? ผมเนี่ยนะ?" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี "คุณต่างหากที่เดินถอยหลังมาชนผมเอง ยัยตัวแสบ หรือว่านี่คือแผนเรียกร้องความสนใจรูปแบบใหม่ของคุณ?" "หลงตัวเอง!" รินรดาตวัดเสียงใส่ทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ใครจะไปอยากเรียกร้องความสนใจจากคนเผด็จการอย่างคุณกันคะ ถอยไปเลยนะ อากาศในนี้เริ่มน้อยลงทุกทีแล้ว หรือเพราะสมองคุณใหญ่เกินไปจนแย่งออกซิเจนคนอื่นไปหมด?" ปากเก่ง... เป็นเด็กที่ปากเก่งเสียจริง ธีรดนย์ลอบขบกรามแน่น หัวใจในอกข้างซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ไม่ใช่เพราะคำพูดเผ็ดร้อนพวกนั้น แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เสียจนเขาสามารถนับเส้นขนตาแพรหนาของอีกฝ่ายได้ต่างหาก รินรดามีใบหน้าหวานละมุนที่ขัดกับนิสัยดื้อรั้นราวกับพยศตัวน้อยๆ ยามที่ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติเม้มเข้าหากันด้วยความขัดเคือง มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวผู้ชายอย่างเขาให้อยากแกล้ง อยากต้อนให้จนมุม จนกว่าจะได้เห็นรอยตื่นตระหนกภายใต้หน้ากากกล้าหาญนั้นบ้าง "ถ้าสมองผมใหญ่จริง อย่างน้อยมันก็คิดวิธีจัดการกับพนักงานจอมพยศอย่างคุณได้ดีเยี่ยมล่ะนะ" พูดจบ ธีร์ก็จงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดสัมผัสได้ทำให้ร่างบางเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ความนิ่งสงบที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เมื่อดวงตาคมปลาบของประธานหนุ่มพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดา ลิฟต์ความเร็วสูงยังคงเคลื่อนตัวดิ่งลงสู่ชั้นล่างอย่างเงียบเชียบ ทว่าโลกใบเล็กภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กลับหมุนช้าลงทุกที สติสัมปชัญญะของรินรดาเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคนตัวโตกว่าเอื้อมมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นกลับสร้างกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนเธอต้องขนลุกชัน "คุณ... ทำอะไรน่ะ ถอยไปนะธีร์!" เธอเผลอเรียกชื่อเขาห้วนๆ ด้วยความลืมตัว เมื่อแผงอกกว้างขยับเข้าใกล้จนแทบแนบติดกัน "เรียกชื่อผมใหม่อีกทีสิครับ" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความแหบพร่าที่จงใจยั่วยuจนน่ากลัว "เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ... หืม?" "ฉันบอกให้..." กริ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟต์ที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกรับแสงสว่างจ้าจากล็อบบี้ชั้นล่าง ขัดจังหวะความเป็นไปของบรรยากาศชวนใจเต้นแรงเมื่อครู่ลงอย่างน่าเสียดาย รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นใช้สองมือดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างอย่างแรงจนธีร์เซถอยหลังไปเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนเคืองโกรธ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ฝากไว้ก่อนเถอะค่ะท่านประธาน!" ร่างบางก้าวพรวดพราดออกจากลิฟต์ด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ธีรดนย์ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความนุ่มนวลและกลิ่นหอมอ่อนๆ ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก ทว่าความสนุกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจกลับต้องสะดุดกึกลง เมื่อสายตาคมกวาดมองออกไปเห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนกำลังยืนรออยู่หน้าลิฟต์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไง... ธีร์ ไม่คิดว่าจะเจอแกที่นี่" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาขวางทางเดินของเขา ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองตามหลังรินรดาที่เดินลับหายไป ก่อนจะหันกลับมาสบตาประธานหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่เคลือบแฝงความนัยบางอย่างที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!