แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“คุณธีร์คะ ถ้าจะให้ฉันเล่นละครฉากนี้ต่อ รบกวนช่วยปล่อยมือจากเอวฉันก่อนได้ไหมคะ? มันค่อนข้าง... ขัดกับคอนเซปต์ ‘เกลียดขี้หน้ากัน’ ที่เราตกลงไว้” รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พลางเขยิบกายถอยห่างจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่นเกินความจำเป็นในลิฟต์ส่วนตัว สายตาของเขาไม่ได้มองเธอ แต่จดจ้องไปยังตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับกำลังรอคอยระเบิดเวลา ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยดุจรูปปั้นน้ำแข็งบัดนี้กลับมีร่องรอยของความกระวนกระวายที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้สูทสั่งตัดราคาเหยียบแสน “จำไม่ได้หรือไงว่าดีลของเราคืออะไร? ต่อหน้าคนพวกนั้น เธอต้องเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ไม่ใช่แค่พนักงานพาร์ทไทม์ที่เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟาก” “ผู้หญิงของฉัน... ฟังดูเหมือนสิ่งของไม่มีชีวิตเลยนะคะ” รินรดาเบ้ปาก แม้หัวใจในอกจะเต้นผิดจังหวะไปบ้างจากไอความร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายเขา “อย่างน้อยเธอก็ทำหน้าที่ได้ดีกว่าที่ผมคิด” เขาปรายตามองเธอด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “โดยเฉพาะตอนที่เธอทำหน้าเหมือนอยากจะตบหน้าผมแต่ทำไม่ได้น่ะ” “ไอ้คนหลงตัวเอง!” รินรดาบ่นพึมพำ แต่เมื่อเสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น ร่างสูงก็เปลี่ยนโหมดเป็นท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอแล้วกระชับไว้แน่น บ่งบอกถึง ‘ความเป็นเจ้าของ’ ที่เธอไม่เคยเต็มใจ ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับที่คุ้นเคยก็โชยปะทะจมูก ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนรออยู่หน้าห้องทำงานของธีรดนย์ราวกับเจ้าของพื้นที่ แววตาของเธอวาวโรจน์ทันทีที่เห็นว่าคนข้างกายธีรดนย์คือ ‘ใคร’ “ธีร์... คุณเปลี่ยนรสนิยมไปเยอะเลยนะคะ” เสียงหวานใสทว่าแฝงด้วยหนามแหลมดังขึ้น ‘แพรวา’ เดินนวยนาดเข้ามาหา ริมฝีปากสีสดคลี่ยิ้มแต่ดวงตากลับว่างเปล่า ธีรดนย์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกระชับมือที่กุมมือรินรดาไว้แน่นขึ้นจนรินรดารู้สึกเจ็บ “ชีวิตคนเราก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงบ้างครับแพรวา ไม่เห็นแปลก” รินรดาลอบสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด เธอรู้ดีว่านี่คือศึกศักดิ์ศรีที่เธอต้องลงไปเล่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนชิดไหล่ แล้วแสร้งทำเป็นจัดเนคไทให้เขาด้วยท่าทีสนิทสนม “คุณธีร์คะ คราวหลังอย่าตื่นสายสิคะ คนทางนี้เขารอนานจนเสียมารยาทหมดแล้ว” รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนจนเธอเองยังขนลุกซู่ แต่สายตาที่ส่งไปหาแพรวานั้นคมกริบดั่งใบมีด แพรวากัดริมฝีปากแน่น “เธอเป็นใคร? ฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อนในแวดวงนี้” “คนรัก... ของผมครับ” ธีรดนย์ตอบทันทีไม่มีลังเล แม้ว่าเขาจะดูฝืนๆ ไปบ้าง แต่การที่เขาโอบเอวเธอแล้วดึงเข้าหาจนอกของรินรดาแนบชิดกับอกแกร่งของเขา มันก็ทำให้สถานการณ์ดูน่าเชื่อถืออย่างประหลาด “คนรัก?” แพรวาแค่นหัวเราะ “ดีนี่... ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร ถ้าฉันจะเตือนคุณว่า ธีร์เขามีรสนิยมที่ค่อนข้าง... ‘กินยาก’ คุณคิดว่าคุณจะทนเขาได้นานแค่ไหนกันเชียว?” รินรดายิ้มเย็นตอบกลับทันควัน “ถ้าเขากินยาก ก็น่าจะเป็นหน้าที่ของฉันที่จะต้องคอยฝึกให้เขากินง่ายขึ้นนะคะ จริงไหมคะคุณธีร์?” บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของสองสาวปะทะกันกลางอากาศ ธีรดนย์ทำเพียงยืนนิ่งดูละครฉากนี้ด้วยแววตาซับซ้อน เขาไม่คิดว่ารินรดาจะรับมือได้ดีขนาดนี้ แต่ความรู้สึกหวงแหนในอกที่มันจู่โจมขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัวกลับทำให้เขาหงุดหงิดเสียเอง “งั้นเรามาพิสูจน์กันหน่อยไหมคะ?” แพรวาเดินเข้ามาใกล้รินรดาจนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก “เย็นนี้ฉันมีงานเลี้ยงส่วนตัวที่ธีร์ ‘เคย’ ชอบไปที่สุด ถ้าคุณมั่นใจว่าเป็นคนรักของเขาจริง ก็ลองพาเขาไปปรากฏตัวให้คนทั้งงานเห็นดูสิคะ ว่าคุณคือตัวจริง... หรือแค่ตัวแทนที่เขาคว้ามาแก้เหงา” รินรดาชะงักไป คำพูดของแพรวาเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเป็นเพียง ‘ตัวปลอม’ ที่มารับจ้างแก้ปัญหา แต่เมื่อถูกท้าทาย สัญชาตญาณความไม่อยากแพ้ของเธอก็พุ่งพล่าน “ได้ค่ะ” รินรดาตอบตกลงโดยไม่ต้องหันไปปรึกษาคนที่ยืนอยู่ข้างๆ “เย็นนี้... ฉันจะไปกับเขา” ธีรดนย์มองรินรดาด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง เขากำลังจะเอ่ยปากคัดค้าน แต่แพรวากลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ธีรดนย์ก็ผลักรินรดาออกห่างทันที “เธอทำบ้าอะไร? งานเลี้ยงนั้นมันไม่ใช่ที่ที่เธอจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยง! รู้ไหมว่าคนพวกนั้นเขากินคนเป็นอาหาร!” “แล้วไงคะ?” รินรดาตอกกลับเสียงดัง ความอัดอั้นพุ่งขึ้นมา “ในเมื่อฉันรับงานนี้มาแล้ว ฉันก็ต้องทำให้ถึงที่สุด หรือคุณกลัวว่าฉันจะไปทำให้ความลับของคุณแตก?” ธีรดนย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนหลังของรินรดาชนเข้ากับกำแพงห้อง เขาขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้า “เธอไม่เข้าใจหรอกรินรดา... เพราะถ้าเธอไปที่นั่นแล้ว สิ่งที่เธอจะต้องเสียให้ผมไม่ใช่แค่สถานะคนรักปลอมๆ แต่เป็นหัวใจที่เธออาจจะกู้คืนกลับมาไม่ได้อีกเลย” รินรดามองลึกลงไปในดวงตาคมกริบของเขา ราวกับถูกสะกดด้วยความมืดมิดที่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่เขากำลังปิดซ่อนไว้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเลขาฯ หน้าห้องที่ตื่นตระหนก “คุณธีร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ แพรวาเธอ... เธอประกาศเรื่องการแต่งงานของคุณกับเธอผ่านโซเชียลมีเดียตอนนี้เลยค่ะ!” ทั้งสองคนหันไปมองหน้าจอโปรเจกเตอร์บนโต๊ะทำงานที่เปิดค้างไว้ พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งเด้งขึ้นมาพร้อมรูปคู่ของธีรดนย์และแพรวาเมื่อหลายปีก่อน พร้อมแคปชั่นที่ทำเอาคนอ่านแทบหยุดหายใจ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่หกด้วยกันนะคะ เตรียมตัวให้พร้อมเพราะตอนหน้าความลับจะเริ่มสั่นคลอนหัวใจของทุกคนค่ะ!