แผนการทำลายเกราะน้ำแข็ง

"นี่คุณ... รูปนี้มันเด็ดสะระตี่จนฉันต้องยกนิ้วให้เลยนะคะเนี่ย" เสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องทำงานกว้าง รินรดาเบนสายตาจากหน้าจอโปรเจกเตอร์ที่ฉายภาพอดีตอันน่าตื่นตะลึง หันมามองร่างสูงของประธานหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงาน แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่ตอนนี้กำลังไหวระริกด้วยความตกใจปนกรุ่นโกรธ ภาพในอดีตเมื่อหลายปีก่อน... ภาพของธีรดนย์ในวัยเยาว์ที่กำลังยืนโอบไหล่สาวไฮโซนามว่าแพรวาอย่างแนบชิด พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นผู้ชายคนเดียวกับยักษ์ปักหลั่นจอมเจ้ากี้เจ้าการในปัจจุบัน รินรดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ มือเรียวบางเอื้อมไปเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังบรรเลงเพลงส่งวิญญาณให้เกราะน้ำแข็งที่ห่อหุ้มตัวตนของอีกฝ่ายอยู่ "ลบมันทิ้งเดี๋ยวนี้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ ดวงตาคมกริบของธีรดนย์หรี่ลงอันตราย รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะเกรงกลัว ในเมื่ออาวุธชิ้นสำคัญอยู่ในกำมือแล้ว ร่างโปร่งสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิด แกล้งเอียงคอมองภาพนั้นด้วยความสนใจใคร่รู้ ทั้งที่ในใจแอบลุ้นจนตัวโก่งกลัวว่าอีกฝ่ายจะพุ่งเข้ามาบีบคอเข้าจริงๆ "อุ๊ย จะให้ลบได้ยังไงกันล่ะคะคุณธีร์ ภาพประวัติศาสตร์แบบนี้หาดูยากยิ่งกว่างูมีพิษซะอีกนะเนี่ย... ว่าแต่ ผู้หญิงคนนี้คือคนที่คุณเคยคุกเข่าขอความรักกลางงานปาร์ตี้เซเลบเมื่อห้าปีก่อนหรือเปล่าคะ? โอ้โห ดูสายตาที่คุณมองเธอสิคะ หวานซะจนมดขึ้นจอเลย ต่างจากเวลาที่คุณมองหน้าฉันลิบลับ เหมือนคนละคนกันเลยเนี่ย" รินรดาจงใจลากเสียงยาว ลอยหน้าลอยตาเอ่ยแซวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่อุตส่าห์ไปขุดคุ้ยมาจากซอกหลืบความทรงจำของเพื่อนร่วมงานเก่ามาได้ การได้เห็นประธานผู้แสนเย่อหยิ่งเสียอาการ เป็นยาดองชั้นดีที่ทำให้อะดรีนาลีนในตัวเธอพุ่งพล่าน ธีรดนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด มือหนากำหมัดเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำสีจางที่เขาพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพทางจิตใจ กลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาล้อเล่นอย่างสนุกปากโดยยัยตัวแสบหน้าหวานคนนี้ ผู้ชายที่เคยโง่เง่าทุ่มเทหัวใจให้คนที่ไม่เห็นค่าอย่างแพรวา เป็นตัวตนที่เขาเกลียดชังและพยายามลบเลือนมันมาตลอดหลายปี การถูกรินรดานำมันมาขยี้ซ้ำๆ จึงเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟที่สงบไปแล้วให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่ "คุณอยากลองดีมากใช่ไหม รินรดา" ธีรดนย์ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวรวดเร็วจนร่างบางตั้งรับไม่ทัน ขายาวๆ ก้าวเพียงสองก้าวก็บีบพื้นที่ว่างระหว่างกันให้หายวับไปกับตา รินรดาผถายหลังก้นชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาของร่างสูงทาบทับลงมาจนมิด รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "ระ...ทำไมคะ จะฆ่าจะแกงกันเลยหรือไง แค่แซวเล่นนิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นรับไม่ได้ไปได้" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำราวกับกลองเพลในอกก็ตามที "ผมไม่ได้จะฆ่าคุณ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนใสจนรินรดารู้สึกวูบวาบแปลกๆ มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของตนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "แต่ผมจะทำให้คุณรู้ว่า... การเล่นกับไฟที่มอดดับไปแล้ว มันมีบทลงโทษที่สาสมแค่ไหน" "คุณ... คุณจะทำอะไร ถอยไปนะ!" รินรดาพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่ามันกลับแน่นตึงราวกับกำแพงเหล็ก ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อสำนึกได้ว่าเธอกำลังเล่นสนุกเกินขอบเขตจนเสือตื่นจากจำศีลเสียแล้ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดหวั่นที่เริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อย ธีรดนย์ไม่ตอบคำถาม เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ด้วยแววตาลึกล้ำ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนยิ่งกว่า เดิมทีเขาแค่ต้องการขู่ให้เธอกลัวและลบภาพนั้นทิ้งเสีย แต่พอยืนใกล้กันในระยะประชิดแบบนี้ กลิ่นกายหอมหวานอ่อนๆ ของเธอกลับทำให้สติที่ควบคุมมาตลอดพังทลายลงในพริบตา "ปากเก่งนักนะ..." ธีรดนย์พึมพำเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้แก้มนิ่มจนรินรดาตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว บรรยากาศรอบตัวออบอวลไปด้วยความร้อนรุ่มและเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ในวินาทีที่ใบหน้าคมคายกำลังโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันอยู่รอมร่อ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิตจากยมบาล "คุณธีร์คะ เอกสารงบประมาณด่วนของโปรเจกต์ริเวอร์ไซด์มาแล้วค่ะ... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะนะคะ!" เสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเปิดเข้ามาเต็มแรง ก่อนที่เธอจะอุทานเสียงหลงแล้วยกมือขึ้นปิดตาตัวเองทันทีเมื่อเห็นภาพท่านประธานหนุ่มกำลังกักขังพนักงานหนุ่มคนใหม่ไว้บนโต๊ะทำงานในท่าทางที่ล่อแหลมสุดขีด รินรดาสดุ้งสุดตัว ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลอกอกธีรดนย์ให้ออกห่างแล้วกระโดดพรวดเดียวลงจากโต๊ะหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ส่วนธีรดนย์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย นัยน์ตาดุร้ายหันขวับไปถลึงมองเลขาหน้าห้องที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก "ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต!" ธีรดนย์คำรามลั่นห้องด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ด "คะ...คือนายท่านใหญ่สั่งให้เอามาส่งด่วนค่ะท่านประธาน!" เลขาสาวละล่ำละลักตอบเสียงสั่นเครือ ชี้มือไปที่ซองเอกสารในมือที่สั่นระริก รินรดาฉวยโอกาสทองนี้หันไปคว้าเมาส์บนโต๊ะ คลิกขวาที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ด้วยความเร็วแสงเพื่อกดลบภาพประวัติศาสตร์นั้นทิ้งอย่างไม่ลังเล แต่ทว่า... ทันทีที่นิ้วเรียวเตรียมจะกดปุ่มยืนยันการลบถาวร หน้าจอกลับกระพริบวูบหนึ่งพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัพสีแดงฉานเด้งขึ้นมากลางจอแทนที่รูปภาพเดิม [ไฟล์ทั้งหมดถูกสำรองข้อมูลอัตโนมัติไปยังระบบคลาวด์ส่วนตัวของธีรดนย์ และ... ถูกส่งต่อไปยังอีเมลส่วนตัวของ 'แพรวา' อดีตคู่หมั้นเรียบร้อยแล้ว] รินรดานิ่งค้าง เผลออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนแมลงวันบินเข้าปากได้ ขณะที่ธีรดนย์ที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นข้อความนั้นพอดี ใบหน้าหล่อเหลากลับถอดสีลงฉับพลัน นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนเล่นกันอีกต่อไปแล้ว! ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!