ค่ำคืนที่ใจสั่น

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณฉวยโอกาสในยามวิกาลนะคะ ท่านประธาน" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน แผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูกระจกใสของระเบียงห้องสูทวีไอพี เบื้องล่างคือทัศนียภาพระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลับไม่ใช่แสงไฟนับล้านดวงเหล่านั้น... หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนค้ำยันแขนกักขังเขาไว้ตรงนี้ต่างหาก ธีรดนย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเลื้อยระบายอยู่บนริมฝีปากหยักลึก แววตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพง ตอนนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำเอาคนมองหายใจไม่ทั่วท้อง "ฉวยโอกาสเหรอครับ... หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำจงใจลากเสียงยาวอย่างยียวน ร่างสูงขยับเข้ามาประชิดอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นอายแอลกอฮอล์จางๆ ผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอันตรายที่เย้ายวนใจเกินต้านทาน "แล้วใครบอกให้คุณเดินตามผมออกมาที่ระเบียงเงียบๆ นี่ล่ะครับ คุณรินรดา... หรือว่าที่จริงแล้ว คุณเองก็กำลังรอจังหวะนี้อยู่เหมือนกัน" "คนหลงตัวเอง!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาร้อนแรงที่ราวกับจะแผดเผาให้เขากลายเป็นจุล "ฉันแค่จะออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์หลังจากโดนพวกผู้ใหญ่ในงานรุมถามเรื่องโปรเจกต์จนปวดหัวต่างหากล่ะคะ ใครจะไปคาดคิดว่าท่านประธานผู้แสนเคร่งขรึม จะมีงานอดิเรกคการตามตื๊อและพูดจาหาเรื่องชาวบ้านในมุมมืดแบบนี้" "ผมไม่ได้หาเรื่อง... ผมแค่มาทวงสิทธิ์" คำพูดนั้นทำให้รินรดากลับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายทันที ดวงตากลมโตฉายแววฉงน "สิทธิ์อะไรของคุณคะ? เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องนะ" ธีรดนย์ไม่ตอบในทันที นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ปลิวมาปรกลงบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่แตะผ่านผิวเนื้อทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงเพลงแผ่วเบาที่เล็ดลอดมาจากงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทด้านใน "เจ้านายกับลูกน้องที่ไหน... เขาจ้องตาหวานเยิ้มใส่กันแบบนี้บ้างล่ะครับ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนต้นคอ งานเลี้ยงฉลองครบรอบห้าปีของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ในค่ำคืนนี้ ควรจะเป็นแค่งานสังสรรค์ธรรมดาๆ เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้พนักงาน ทว่าแอลกอฮอล์ดีกรีแรงและบรรยากาศกึ่งทางการ กลับค่อยๆ หลอมละลายเส้นแบ่งเขตสถานะระหว่างเขากับเจ้านายหนุ่มจอมเผด็จการให้เลือนรางลงอย่างน่าใจหาย ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู รินรดายืนรับลมอยู่มุมห้องพร้อมแก้วแชมเปญในมือ ชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนขับให้ผิวเนียนผ่องดูโดดเด่นจนสะดุดตาใครหลายคน รวมถึงสายตาคมกริบของประธานหนุ่มที่คอยมองมาจากโต๊ะประธานไม่วางตา จนกระทั่งมีนักลงทุนหนุ่มใหญ่กระเป๋าหนักเดินเข้าไปประชิดตัวพร้อมส่งยิ้มหวานหยด 'น้องรินสนใจมาร่วมงานกับโปรเจกต์ส่วนตัวของพี่ไหมครับ รับรองว่าผลตอบแทนคุ้มค่ากว่านั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ที่นี่แน่ๆ' มือหนาทำทีเป็นโอบไหล่บางอย่างถือวิสาสะ ทว่ายังไม่ทันที่รินรดาจะทันได้ปัดป้อง ร่างสูงของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี 'ขอโทษด้วยนะครับ พอดีคุณรินรดาเป็นคนสำคัญของโปรเจกต์เดתเรา และที่สำคัญ... เขามีสัญญาผูกพันกับทางบริษัทเราแบบเอ็กซ์คลูซีฟ' ธีรดนย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาคมกริบที่ส่งไปให้นักลงทุนหนุ่มนั้นเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องรีบยกมือขอโทษแล้วเดินเลี่ยงหนีไปทันที และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ธีรดนย์ลากแขนเขาออกมาสงบสติอารมณ์ที่ระเบียงห้องสูทส่วนตัวนี่เอง ปัจจุบัน... "คุณมันเผด็จการ... อื้อ!" คำต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า เป็นการจุมพิตที่ไม่ได้รุกเร้าด้วยความรุนแรง หากแต่หนักแน่นและดึงดูดใจจนรินรดาแทบจะยืนไม่อยู่ มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้ร่างบางทรุดฮวบลงไปกับพื้น ส่วนรินรดาที่สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ทำได้เพียงกำปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อระบายความสั่นเทา รสสัมผัสหวานล้ำและไอร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน เนิ่นนานกว่าธีรดนย์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความพึงพอใจ "ทีนี้... ยังจะกล้าบอกอีกไหมครับ ว่าเราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง" รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนเสียฟอร์ม แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปเช่นนี้ ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้อาจข้ามเส้นที่ไม่มีวันหวนกลับ "คุณธีร์... เรา..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกจากด้านในห้องสูทดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงหวานใสของเลขาฯ สาวหน้าห้องที่ตะโกนเรียกเข้ามาด้วยความร้อนรน "ท่านประธานคะ! คุณแม่ของคุณธีร์มารออยู่ที่ห้องรับรองชั้นล่างแล้วค่ะ ท่านบอกว่ามีเรื่องด่วนสำคัญที่สุดต้องคุยกับคุณตอนนี้เลยค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้าง สติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างทันที เขาออกแรงผลักอกแกร่งให้ออกห่างอย่างแรงในขณะที่ธีรดนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ประตูระเบียงอีกด้านหนึ่งที่เชื่อมต่อกับห้องพักแขกข้างเคียงก็ถูกเปิดออกผาง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสยาวหรูหรา ใบหน้างดงามคมเข้มที่ถอดแบบมาจากธีรดนย์กวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "อ้าว... ลูกชายแม่ ดูเหมือนแม่จะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานเข้าสินะ... แล้วนี่... เด็กฝึกงานคนนี้อีกแล้วงั้นเหรอ ธีรดนย์!" ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!