ความหวงที่ปิดไม่มิด

"กาแฟแก้วนี้... คุณรินทำเองหรือเปล่าครับ ถึงได้หวานละมุนจนคนดื่มใจสั่นไปหมด" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของ ‘กรณ์’ ลูกค้าหนุ่มหล่อเจ้าของธุรกิจนำเข้ารถยนต์หรู ดังแทรกผ่านความเงียบสงบของห้องรับรองแขกวีไอพีในอาคารสำนักงานใหญ่ รินรดาที่กำลังจัดเอกสารนำเสนอโครงการสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มสุภาพตามมารยาททางธุรกิจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนที่ซ่อนความพายุอารมณ์เอาไว้มิดชิด ซึ่งกำลังพุ่งตรงมาจากร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทผู้เคร่งขรึม ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกใสอยู่เงียบๆ นานแล้ว "คุณกรณ์ก็พูดเกินไปค่ะ กาแฟสดทั่วไปนี่แหละค่ะ หรือถ้าจะหวาน อาจจะเป็นเพราะน้ำตาลในสูตรมากกว่านะคะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างอย่างมืออาชีพ "ไม่จริงหรอกครับ สำหรับผม... ต่อให้ไม่ใส่น้ำตาล ถ้าชงโดยคนน่ารักๆ อย่างคุณริน มันก็หวานจับใจอยู่ดี" กรณ์ยังคงหยอดคำหวานไม่หยุด พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวเล็กที่รินรดานั่งอยู่เกินความจำเป็น บรรยากาศในห้องรับรองที่ควรจะเป็นการเจรจาธุรกิจธรรมดา กลับถูกย้อมไปด้วยกลิ่นอายของการจีบอย่างออกนอกหน้า รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ เธอกำลังจะเปิดปากปฏิเสธคำพูดหยอกเย้านั้นด้วยประโยคคมๆ ตามสไตล์คนปากเก่ง ทว่า... *ปัง!* เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างแรง จนแก้วกาแฟเซรามิกสั่นสะเทือน ของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย รินรดาสะดุ้งสุดตัวเงียบๆ หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ขณะที่กรณ์ถึงกับผงะ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดانที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของธีรดนย์ "เอกสารงบประมาณไตรมาสสาม... ทำไมยังไม่ได้ตรวจทานหน้าสุดท้าย คุณรินรดา" น้ำเสียงของประธานหนุ่มราบเรียบ เย็นเยียบ และกดต่ำจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันออกมาเสียจนอุณหภูมิในห้องติดแอร์เย็นฉ่ำลดฮวบลงทันที "เอ่อ... ดิฉันกำลังจะตรวจสอบให้ค่ะ ท่านประธาน" รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความฉงนระคนหมั่นไส้ เมื่อครู่เธอก로่งตรวจไปตั้งสามรอบแล้ว และมันก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เถียงออกไปในตอนนี้ เพราะสีหน้าของธีรดนย์ในยามนี้มืดมนเสียยิ่งกว่าท้องฟ้าก่อนพายุเข้า "ถ้าว่างมากจนมีเวลามานั่ง... ต่อปากต่อคำกับแขกไม่รู้เวลาน้ำชา ผมว่าคุณควรเอาเวลาไปทบทวนหน้าที่ของตัวเองดีกว่านะ" ธีรดนย์ปรายตามองไปยังกรณ์ด้วยหางตาก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้ารินรดาเขม็ง ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ข้ออ้างเรื่องงาน มันช่างพรั่งพรูออกมาอย่างไร้ความแนบเนียนเสียจนคนเป็นลูกน้องอยากจะกรอกตาเป็นเลขแปด "ผมว่าคุณธีร์กำลังเข้าใจผิดนะครับ ผมกับคุณรินเราแค่คุยเรื่องงานกันนิดหน่อยเอง..." กรณ์แย้มยิ้มอย่างใจเย็น พยายามรักษามารยาทต่อหน้าประธานบริษัท แม้จะสัมผัสได้ถึงรังสีความเป็นศัตรูที่พุ่งชนอย่างจัง "งานส่วนไหนของบริษัทเรา ที่ต้องให้อนุญาตพนักงานมานั่งฟังคุณหยอดคำหวานจีบถึงในเวลางานครับคุณกรณ์?" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีเรื่องคุยเรื่องรถ ผมแนะนำให้ไปขับรถเล่นรอบตึกสักสบรอบ น่าจะใช้เวลาหมดพอดี ไม่รบกวนเวลาทำงานของเลขาผม!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นยิ้ม เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนบังเธอไว้จากสายตาของลูกค้าหนุ่ม ความซึนเดเระระดับสิบนี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียจริง ปากก็บอกว่าเรื่องงาน แต่หูที่แดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอของประธานหนุ่มนั้นฟ้องทุกอย่างหมดเปลือกแล้ว กรณ์หัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างเสียหน้า เมื่อเห็นท่าทางหวงก้างแบบไม่เผื่อแผ่ใครของเจ้าบ้าน "เอ่อ... ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ ดูท่าทางคุณธีร์จะมีงานด่วนจริงๆ ไว้เราค่อยคุยรายละเอียดกันใหม่วันหลังนะครับคุณริน" หนุ่มหล่อรีบโค้งศีรษะลาแล้วเดินจ้ำอ้าออกจากห้องไปทันที เพื่อหลีกเลี่ยงสงครามประสาทที่กำลังจะปะทุขึ้น เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสำรวจเจ้านายจอมเผด็จการที่ยังคงยืนหายใจฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิดไม่เลิก "ท่านประธานคะ... คุณกรณ์เขาก็แค่พูดเล่นตามประสาคนอัธยาศัยดีค่ะ คุณเล่นไล่เขาออกไปแบบนั้น เสียหายถึงดีลธุรกิจพาร์ทเนอร์หรือเปล่าไม่รู้" รินรดาแกล้งเอ่ยแซว น้ำเสียงเจือความท้าทายเล็กน้อยตามประสาคนชอบลองดี ธีรดนย์หันขวับกลับมามอง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง "เป็นเดือดเป็นร้อนแทนมันนักหรือไง รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ดิฉันก็แค่ทำตามหน้าที่เลขาที่ดีค่ะ รักษาความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า..." "หน้าที่เลขาไม่ต้องรวมถึงการส่งยิ้มหวานหยดจนผู้ชายมันเคลิ้มตามหรอก!" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน ความหึงหวงที่อัดอั้นระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่ "ผมจ้างคุณมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาแจกเสน่ห์เรี่ยราดให้ใครต่อใครมารุมจีบในเวลางาน!" "นี่คุณ! พูดเกินไปแล้วนะคะ ฉันไปแจกเสน่ห์ตอนไหน ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆ เขาจะพูดจาแบบนั้นล่ะคะ" รินรดาเถียงกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความไม่ยอมแพ้ "ก็เพราะคุณทำตัวน่ารักเกินไปต่างหาก..." เสียงของธีรดนย์เบาลงในประโยคหลัง ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่ง ดวงตาคมที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนละมุนที่วาบไหวจนน่าใจหาย มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแก้มนวลเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนเขิน แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสผิวแก้ว... เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสองครั้งติดกัน ตามด้วยการเปิดพรวดเข้ามาอย่างถือวิสาสะของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "พี่ธีร์คะ! แย่แล้วค่ะ คุณป้าฝากให้พิชญ์มาตาม... อุ๊ย!" พิชชา ร้องอุทานเสียงหลง เมื่อก้าวเข้ามาแล้วพบว่าเจ้านายหนุ่มสุดหล่อกำลังยืนประชิดตัวกับเลขาหน้าหวานในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าลมหายใจรดกัน และสายตาของทั้งคู่กำลังประสานกันอย่างมีความหมายบนเส้นด้ายแห่งความรู้สึกที่ขาดสะบั้นลง ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความหึงที่ปิดไม่มิดของบอสหนุ่มนะคะ!