รอยร้าวในความสัมพันธ์

"ถ้าคุณคิดว่าสัญญาบ้าๆ นี่มันมีความหมายมากกว่าแค่กระดาษแผ่นเดียว... คุณกำลังเข้าใจผิดครั้งใหญ่แล้วล่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นคุ้นหู ลอยลอดผ่านรอยแง้มของบานประตูห้องทำงานใหญ่ ออกมาปะทะโสตประสาทของร่างบางที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่หน้าห้องพอดี รินรดาชะงักกึก ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะเคาะประตูเพื่อรายงานยอดสรุปโปรเจกต์สำคัญพลันแข็งค้าง ไอร้อนที่เคยแล่นริ้วขึ้นมาจากการกระทำแสนเอาใจใส่ของประธานหนุ่มเมื่อคืนก่อน มลายหายวับไปกับตา กลายเป็นความเย็นเยียบที่แล่นแปลบเข้าสู่ขั้วหัวใจในเสี้ยววินาที ภายในห้องทำงานกว้างขวาง ธีรดนย์กำลังยืนหันหลังพิงขอบกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงเบื้องล่าง มือหนากำสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด 対面 (ตรงข้าม) กับคู่สนทนาทางธุรกิจคนสำคัญที่เพิ่งเอ่ยปากแซวถึงความใกล้ชิดสนิทสนมระหว่างเขากับเลขาฯ หน้าหวานคนนี้ "แต่ดูท่าทางที่คุณปฏิบัติต่อเลขาฯ คนนี้... มันเกินขอบเขตของคู่สัญญาชั่วคราวไปไกลโขเลยนะท่านประธานธีร์" เสียงทุ้มของปลายสายหัวเราะร่วนในลำคออย่างรู้ทัน "ระวังเถอะ... เล่นกับไฟระวังจะไหม้ตัวเข้าสักวัน" "ไม่มีทาง" น้ำเสียงของธีร์หนักแน่น เด็ดขาด และไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น "สำหรับผม... รินรดาเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจ เพื่อความอยู่รอดของบริษัทเราก็เท่านั้น อีกสามเดือนทุกอย่างก็จบ สัญญาบ้าๆ นั่นก็จะถูกฉีกทิ้ง ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น... แน่นอน" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินรดายืนตัวชา ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบราวกับถูกกระชากลงสู่เหวลึก ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอหน่วยดวงตากลมโตอย่างไม่อาจห้าม แต่เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เพื่อกลั้นเสียงสะอื้นและศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ไม่ให้หลุดรอดออกไป *หึ... เป็นแค่หมากตัวหนึ่งอย่างนั้นเหรอ?* รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของคนตัวเล็ก ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายแปรเปลี่ยนเป็นความชาชินและแรงฮึดสู้ที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเผลอหวั่นไหวไปกับความใส่ใจจอมปลอม สายตาอบอุ่นคู่นั้น และสัมผัสอ่อนโยนยามที่เขาคอยปกป้องเธอจากปัญหาต่างๆ งั้นหรือ? เธอมันช่างโง่เขลาเสียจริงที่เผลอคิดไปเองว่าผู้ชายปากร้ายคนนั้นจะมีใจให้ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือบางยกขึ้นเคาะประตูห้องสามครั้งด้วยจังหวะที่มั่นคงและหนักแน่นกว่าทุกที เพื่อแสดงให้รู้ว่าเธอไม่ได้อ่อนแออย่างที่เขาอาจจะนึกสนุกอยากจะเหยียบย่ำเล่นอย่างไรก็ได้ ก๊อก ก๊อก ก๊อก "เข้ามา" เสียงเข้มเอ่ยอนุญาตตามวิสัยทัศน์ของเจ้านายผู้เคร่งขรึม รินรดาผลักบานประตูเปิดกว้าง ก้าวเท้าเข้าไปด้วยท่าทีสง่านิ่ง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยนิ่งสงบไร้ระลอกคลื่นความไหวติบจนธีร์ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันช่างไกลออกไปราวกับมีกำแพงบางๆ กั้นขวางไว้ "เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ไตรมาสนี้ค่ะท่านประธาน" รินรดายื่นแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเป็นทางการ ไร้ซึ่งรอยยิ้มประจบประแจง หรือแววตาซุกซนกวนประสาทเช่นทุกวัน น้ำเสียงราบเรียบจนเย็นชา ธีร์หรี่ตามองเลขาฯ สาวอย่างพิจารณา หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุเมื่อเห็นความห่างเหินที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานเพื่อจะเอ่ยปากทักท้วงอะไรบางอย่าง ทว่ารินรดากลับถอยหลังเว้นระยะห่างทันทีอย่างจงใจ "ถ้าไม่มีอะไร 3 เดือนนี้ที่เหลืออยู่... ดิฉันจะทำหน้าที่เลขาฯ ให้ดีที่สุดตามเงื่อนไขในสัญญาค่ะ" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่สวยหยาดเยิ้มแต่กลับเย็นชาเสียจนคนมองรู้สึกหน็บหนาวไปถึงกระดูกดำ "หวังว่าบอสคงจะไม่ลืม... ว่าเราต่างก็มีหน้าที่แค่ชั่วคราว... เท่านั้นนะคะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวกลับเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ประธานหนุ่มได้อ้าปากแก้ตัวหรือเอ่ยคำใดๆ ออกมาสักแอะ ทว่า... ในวินาทีที่มือบางกำลังจะเอื้อมไปเปิดลูกบิดประตู จู่ๆ ไฟฟ้าภายในห้องทำงานและบริเวณโถงทางเดินก็ดับพรึบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน บรรยากาศรอบกายมืดสนิทในชั่วพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ตั้งสติกับความมืดกะทันหัน แผ่นหลังบางก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากด้านหลัง ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่ตวัดรวบเอวคืบไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ล็อกเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน "ปล่อยนะ!" รินรดาตื่นตระหนก พยายามสะบัดตัวหนีแต่ก็ถูกรวบกอดไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม "คิดจะเดินหนีฉันง่ายๆ แบบนี้เหรอ... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแรงที่จงใจเกลี่ยไล้เส้นผมยาวสลวยเล่นอย่างถือสิทธิ์ "เรื่องสัญญาชั่วคราวน่ะ... ฉันเป็นคนกำหนดเกมนี้เอง เพราะฉะนั้น... เกมจะจบก็ต่อเมื่อ 'ฉัน' เป็นคนบอกว่าจบเท่านั้น!" ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นระทึกไปกับความโบ้ที่กำลังจะเริ่มขึ้นของท่านประธานกันนะคะ!