ความจริงที่ไม่อยากรับรู้

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ดังแค่สะเทือนโสตประสาทของทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้น หากแต่มันกระชากสติของรินรดาให้ดิ่งวูบลงไปถึงขั้วหัวใจ ความวุ่นวายจากเหตุการณ์ที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีบุกเข้ามาอายัดทรัพย์สินและตรวจสอบบริษัทเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย รินรดาในฐานะเลขาฯ และผู้กุมความลับเรื่อง ‘สัญญาฉบับนั้น’ กลับต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “ตรวจดูให้ดีสิคุณรินรดา... ว่าลายเซ็นบนเอกสารฉบับนี้ มันคุ้นตาคุณมากแค่ไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยความมั่นใจของธีรดนย์ในเวลานี้กลับแหบพร่าอย่างน่าใจหาย ดวงตาคมกราบที่มักจะมองมาด้วยแววตาดุดันและคาดโทษเขาอยู่เสมอ บัดนี้กลับแดงก่ำ ไร้ซึ่งประกายความเกรี้ยวกราด เหลือไว้เพียงความสั่นไหวระคนผิดหวังอย่างรุนแรง รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคอ มือเรียวบางสั่นเทาจนแทบจะหยิบกระดาษแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้าไม่ขึ้น บนแผ่นกระดาษหัวตราประทับสำนักงานกฎหมายชื่อดัง ปรากฏข้อตกลงลับที่ระบุรายละเอียดทุกอย่าง... ตั้งแต่การสร้างสถานการณ์ให้บริษัทของธีรดนย์ตกอยู่ในภาวะวิกฤต การปล่อยข่าวลือ และที่สำคัญที่สุดคือ ‘ชื่อ’ ของผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังการเทคโอเวอร์ครั้งนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่ธีรดนย์ไว้ใจที่สุด และเป็นคนที่รินรดาพยายามปกป้องมาตลอด “คุณธีร์... ฟังผมก่อนนะครับ... คือ... คือผมไม่ได้ตั้งใจจะ...” รินรดารีบละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำตาใสๆเอ่อคลอเบ้าจนรื้นขอบตา ความหวาดกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับว่าตัวเขาเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิตของประธานหนุ่ม “ไม่ต้องแก้ตัว!” ธีรดนย์ตวาดลั่น ห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัด ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งรั้นกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุ “ผมเคยโง่คิดว่าคุณเป็นแค่เด็กดื้อที่ชอบต่อปากต่อคำ... เคยคิดว่าความรั้นของคุณมันน่ารำคาญแต่ก็จริงใจ... ที่ไหนได้ คุณมันก็แค่สายลับที่อีกฝ่ายส่งมาขุดบ่อล่อปลาผมตั้งแต่แรก!” “ไม่ใช่แบบนั้นนะคุณธีร์!” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เพื่อจะคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ แต่กลับถูกธีรดนย์สะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างโปร่งเซถลาเกือบล้มลงไปกระแทกกับมุมโต๊ะ ความเจ็บแปลบที่สะโพกไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดในอก รินรดามองหน้าคนที่ตนเผลอมอบความรู้สึกดีๆ ให้ทีละน้อยในช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แววตาที่ธีรดนย์ใช้มองเขาในตอนนี้ช่างเย็นชาและเหินห่าง ราวกับพวกเขากลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน “อย่ามาแตะต้องตัวผม!” ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข เต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความสมเพชตัวเอง “เก่งมากนี่... เล่นละครตบตาทุกคนได้แนบเนียนขนาดนี้ น่าเอาโล่รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมไปประดับไว้ที่โต๊ะทำงานด้วยซ้ำ สัญญาบ้าๆ นั่น ที่บังคับให้เราต้องมาอยู่ร่วมกัน ทำตามเงื่อนไขงี่เง่าสารพัด... ที่แท้ก็เป็นแผนการที่คุณกับพวกมันวางเอาไว้ เพื่อต้อนผมให้จนมุมตั้งแต่ก้าวแรกสินะ!” “ถ้าผมรู้เรื่องแผนการบ้าๆ นั่นตั้งแต่แรก ผมคงไม่มานั่งทนให้คุณด่าเช้าด่าเย็นแบบนี้หรอกนะ!” รินรดาเองก็เริ่มทนไม่ไหวเช่นกัน ความอัดอั้นตันใจที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกมา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงอาบแก้ม “คุณคิดว่าผมอยากเอาอนาคตตัวเองมาผูกติดกับคนปากร้าย เอาแต่ใจอย่างคุณนักหรือไง! ถ้าคุณมีสมองสักนิด คิดทบทวนดูให้ดี คุณจะรู้ว่าลายเซ็นในนั้นมันถูกปลอมขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายผม!” “หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังมีหน้ามาแถว่าถูกใส่ร้ายอีกเหรอ!” ธีรดนย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวด้วยความโกรธจัด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วบีบแน่นด้วยแรงอารมณ์จนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงจ้องตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “เอกสารฉบับนี้ออกจากตู้เซฟส่วนตัวในห้องทำงานของคุณ... ตู้เซฟที่มีแค่คุณกับผมเท่านั้นที่รู้รหัส เปิดเผยความจริงออกมาซะรินรดา ใครเป็นคนบงการคุณเบื้องหลัง หุ้นส่วนใหญ่คนนั้นคือใคร!” “ผมไม่รู้! ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่รู้เรื่อง!” รินรดาสบตากับคนตรง ภายในอกปวดร้าวรานลึก ความใกล้ชิดที่เคยมี การหยอกล้อปะทะคารมที่เคยสร้างเคมีหวานอมเปรี้ยว บัดนี้ถูกเผาทำลายด้วยกองเพลิงแห่งความระแวงสงสัย “ถ้าคุณไม่เชื่อใจผมตั้งแต่แรก... แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมเข้ามาอยู่ในใจคุณตั้งแต่แรกด้วยล่ะคุณธีร์” คำถามนั้นทำเอาธีรดนย์ชะงักกึก แรงบีบที่ต้นแขนคลายลงเล็กน้อย แววตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำตัดพ้อที่หลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้า หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกตีรวนกันมั่วสุมไปหมดระหว่างความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง กับความอาลัยอาวรณ์ที่ยังคงโหยหา บรรยากาศในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันท่ามกลางซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูห้องประชุมที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างท้วมของทนายความประจำตระกูลก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือแท็บเล็ตหน้าจอติดประกาศด่วนไว้ในมือ “คุณธีร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่กว่าเดิมแล้วครับ... ตอนนี้มีประกาศคำสั่งศาลฉบับใหม่ออกมา ระบุว่าทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัท รวมถึงคอนโดส่วนตัวของคุณ ถูกระงับสิทธิ์การใช้งานทันทีเนื่องจาก...” ทนายความกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพูดประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “...เนื่องจากมีผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ใช้อำนาจตามสัญญาซื้อขาย ยื่นคำร้องปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานบริหาร มีผลทันทีในวินาทีนี้ครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ หวังว่าจะชอบความเข้มข้นนี้ค่ะ!