ตามหาหัวใจคืน

หน้าจอสมาร์ทโฟนสีดำสนิท สะท้อนเงาใบหน้าตึงเครียดของชายหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ธีรดนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามคมกริบนูนเด่น ปลายนิ้วเรียวที่มักจรดปากกาเซ็นเช็คหลักร้อยล้าน กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามกดโทรออกเป็นครั้งที่สิบรอบของชั่วโมงนี้ แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงสัญญาณตัดสายอัตโนมัติ และตามด้วยความเงียบงันที่เสียดแทงหัวใจยิ่งกว่ามีดโกน *“หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”* หญิงสาวบล็อกเขาทุกช่องทาง ไม่ว่าจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ แอปพลิเคชันแชททุกแพลตฟอร์ม หรือแม้แต่ช่องทางโซเชียลมีเดียสำรองที่เขาสร้างขึ้นเพื่อสืบข่าวคราว รินรดาตัดขาดจากโลกของเขาอย่างไร้เยื่อใย ราวกับว่าช่วงเวลาที่เราเคยปะทะคารม เคียงบ่าเคียงไหล่ หรือแม้แต่สัมผัสอุ่นๆ ในคืนก่อนหน้า เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งที่เลือนหายไปเมื่อแสงสว่างมาเยือน "ให้ตายสิ ริน..." เสียงทุ้มต่ำสบถออกมาอย่างหัวเสีย ภายในห้องทำงานเพนต์เฮوسหรูหรากว้างขวาง บรรยากาศเวลานี้กลับอึดอัดและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เอกสารโครงการอสังหาฯ มูลค่ามหาศาลกองอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างไร้ความหมาย เมื่อสมองของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถูกครอบงำด้วยภาพใบหน้าหวานที่กำลังมองเขาด้วยแววตาผิดหวังและเย็นชา เขายอมรับ... ว่าเขาปากเสีย ยอมรับว่าความจัดระเบียบและอีโก้บ้าบอของตัวเองเกือบทำลายทุกอย่างพังทลาย แต่การที่อีกฝ่ายเลือกจะหนีหายและปิดตายทุกประตูหัวใจแบบนี้ มันรุนแรงเกินกว่าที่คนอย่างธีรดนย์จะรับมือไหว ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักขนาดกะทัดรัดย่านชานเมือง รินรดากำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวเก่า ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้เงียบๆ มาหลายชั่วโมง โทรศัพท์มือถือวางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะกระจกโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง แม้ว่าหน้าจอจะสว่างวาบเตือนการโทรเข้าและข้อความที่ส่งตรงเข้ามาไม่ขาดสาย เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเจ็บปวดไม่แพ้กัน การตัดขาดจากเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย... มันเหมือนกับการดึงหนามแหลมที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อออก แม้จะเจ็บปวดเจียนตาย แต่เธอก็รู้ดีว่าหากยังดื้อดึงอยู่ต่อในความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความระแวงและอีโก้ของอีกฝ่าย เธอก็คงเป็นฝ่ายแหลกสลายไปเสียเอง "เราจบกันแค่นี้แหละธีร์... นายมีโลกของนาย ฉันก็มีทางของฉัน" รินรดากระซิบกับความว่างเปล่า หยดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน แต่คนอย่างธีรดนย์... มีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ เมื่อการโทรศัพท์ไม่ได้ผล ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่ออุปสรรคใดก็ตัดสินใจลุกพรวด คว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูแล้วพุ่งตัวออกจากบริษัททันที โดยไม่สนว่าตารางงานช่วงบ่ายจะแน่นขนัดแค่ไหน เป้าหมายเดียวในหัวตอนนี้คือการไปยืนเผชิญหน้ากับคนดื้อรั้นให้รู้เรื่อง ต่อให้ต้องพังประตูห้องเข้าไป เขาก็ยอมทำ! เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปตามท้องถนนยามบ่าย รถสปอร์ตพุ่งทะยานฝ่าการจราจรด้วยความเร็วสูง หัวใจของธีรดนย์ร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา ความเงียบงันที่รินรดามอบให้มันทรมานยิ่งกว่าการถูกเฉือนเนื้อเสียอีก เขาเพิ่งรู้ซึ้งในวินาทีนี้เองว่า... โลกที่ไม่มีเสียงเถียงคำไม่ตกฟากจากหนุ่มหน้าหวานคนนั้น มันช่างเงียบเหงาและไร้สีสันสิ้นดี ไม่นานนัก รถคันหรูก็จอดเทียบท่าหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ที่รินรดาพักอยู่ ธีรดนย์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ เสื้อสูทราคาแพงถูกถอดโยนไว้เบาะหลัง เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์คุกรุ่น ร่างสูงโปร่งก้าวฉับๆ ตรงไปยังบันไดทางขึ้นอย่างไร้ความลังเล ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว บ่งบอกถึงความร้อนรนของผู้กระทำ รินรดาที่กำลังนั่งเหม่อลอยสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงทุ้มตะโกนลอดผ่านบานประตูไม้เก่าๆ เข้ามา "ริน! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้! อย่าทำเป็นหลบหน้ากันนะ!" เสียงของธีรดนย์ทั้งหงุดหงิด ทั้งเว้าวอน และเจือความเครียดขึงจนคนฟังใจหายวาบ รินรดานั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอกลัว... กลัวว่าถ้าเปิดประตูออกไป ความตั้งใจทั้งหมดที่สร้างกำแพงขึ้นมาจะพังทลายลงในพริบตาเพียงแค่สบตากับเขา "รินรู้ว่าคุณได้ยิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมพังจริงๆ ด้วย!" เสียงตบประตูดังขึ้นตามมาติดๆ เรียกเสียงโวยวายจากห้องข้างเคียง แต่ธีรดนย์หาได้สนใจไม่ สายตาคมกราบกรานมองบานประตูไม้ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปให้ได้ ภายในห้อง รินรดาน้ำตาคลอเบ้า มือเรียวสั่นเทายกขึ้นปิดหูเพื่อหนีเสียงเรียกชื่อ ทว่าเสียงนั้นกลับยิ่งชัดเจนและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เธอเม้มปากแน่น พยายามบอกตัวเองให้อดทน ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ทว่า... ในจังหวะที่ธีรดนย์กำลังจะเงื้อมือทุบประตูปิดท้ายด้วยความโมโหจัดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะทำงานของเขาก็ดังขึ้นแทรกกลางความชุลมุน ธีรดนย์ชะงักมือที่กำลังจะทุบลงไป เขาควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะปิดเครื่องทิ้งเสีย แต่พอยลโฉมชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ ใบหล่อเหลากลับซีดเผือดลงทันที ลลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลก แต่แนบรูปถ่ายที่ทำให้โลกทั้งใบของประธานหนุ่มหยุดหมุนในเสี้ยววินาที ภาพของรินรดากำลังถูกชายแปลกหน้าคนหนึ่งฉุดกระชากตัวขึ้นรถกระบะสีดำริมถนนใหญ่ ห่างจากอพาร์ตเมนต์นี้ไปไม่ถึงกิโลเมตร! พร้อมกับข้อความขู่ฆ่าที่แนบมาว่า— *[ถ้าอยากได้ตัวเด็กนี่คืนอย่างไร้รอยขีดข่วน... มาคนเดียวที่โกดังร้างท่าเรือ X ก่อนตะวันตกดิน]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมบีบหัวใจไปกับ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ในตอนนี้นะคะ!