คนดื้อที่ยอมใจอ่อน

เสียงเคาะประตูกระจกบานไม้สักเก่าๆ ดังขึ้นสามครั้งติด เป็นจังหวะที่คนคุ้นเคยกันดี... แต่สำหรับรินรดาที่กำลังยืนถือตะหลิวผัดกะเพราส่งกลิ่นฉุนกึกอยู่หน้าเตาถ่านในบ้านพักตảngจังหวัด เสียงนั้นกลับทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ไม่ใช่เพราะเธอกลัวโจรผู้ร้าย แต่เป็นเพราะเสียงฝีเท้าและเงาร่างสูงโปร่งที่ทาบทับผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวบางเบานั้น... เป็นเงาของคนที่เธอตัสินใจหนีขึ้นมาตั้งหลักไกลถึงเจ็ดร้อยกิโลเมตร "เปิดประตูเดี๋ยวนี้, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูไม้เก่าๆ ออกมานั้นเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่กระนั้นก็ยังคงความเผด็จการและเย่อหยิ่งไว้ไม่เสื่อมคลาย น้ำเสียงของธีรดนย์... ผู้ชายที่ควรจะนั่งประชุมเครียดอยู่บนเพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพฯ ไม่ใช่มายืนหัวเสียอยู่หน้าบ้านสวนหลังเล็กๆ ของยายเธอในอำเภอเงียบสงบแห่งนี้ รินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก มือบางกำด้ามตะหลิวแน่นราวกับมันคืออาวุธชิ้นเดียวที่จะปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองได้ เธอก้าวฉับๆ ไปปลดกลอนประตูแล้วกระชากมันเปิดออกอย่างแรงด้วยใบหน้าบึ้งตึง "คุณมาทำไมที่นี่!" รินตวาดแว้ดใส่ทันทีที่ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่ตั้งใจมาเอาเรื่องถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ธีรดนย์ในยามนี้ไม่ได้สวมสูทเนี๊ยบเฉียบคมราคาแพงระยับเหมือนทุกที เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงสแลคที่เปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยจากการเดินทางไกล และเรือนผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเนื่องจากเจ้าตัวคงทั้งขับรถเองและหัวเสียมาตลอดทาง แต่กระนั้น... ความดูดีแบบไม่ตั้งใจนี้กลับยิ่งขับเน้นให้ดวงตาคมกริบคู่นั้นดูพราวระยับและดุดันยิ่งกว่าเดิม ธีร์ไม่ตอบคำถาม เขาปรายตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว—ระเบียงไม้สักเก่าๆ กระถางต้นคุณนายตื่นสายที่ออกดอกบานสะพรั่ง และกลิ่นอับชื้นของละอองฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไป—ก่อนจะกวาดสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานที่แดงก่ำเพราะพิษความร้อนจากเตาไฟและอารมณ์กรุ่นโกรธ "ขับรถข้ามจังหวัดมาเจ็ดชั่วโมงครึ่ง เพื่อจะมาฟังคำถามนี้จากเธอดังๆ งั้นเหรอ?" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งห่วง และ... โล่งใจอย่างประหลาดที่ได้เห็นว่าคนดื้อยังอยู่ครบสามสิบสอง "ใครใช้ให้คุณมาเล่า! บ้านฉัน รินรดาคนนี้จะไปอยู่ที่ไหน หลบหน้าใคร มันก็เรื่องของฉัน!" รินเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความพอย ร่างบางก้าวถอยหลังเพื่อบล็อกทางเข้าประตู แต่มีหรือที่คนอย่างธีรดนย์จะยอมถอย ชายหนุ่มขยับกายก้าวล้ำเข้ามาในตัวบ้านอย่างถือวิสาสะ ขายาวๆ เพียงก้าวเดียวก็พาร่างสูงใหญ่เข้ามาขวางทางจนรินต้องผถอยกรูดไปจนชิดขอบโต๊ะกินข้าวไม้เก่า "บ้านเธอเหรอ? แต่เธอยังเคลียร์เรื่องของเราไม่จบ!" ธีร์กดเสียงต่ำลง ดวงตาคมก้มมองคนตัวเล็กที่สูงเลยอกเขามานิดหน่อย ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมาสามวันเต็มทำให้กลิ่นกายหอมละมุนอ่อนๆ ของสบู่เด็กที่ลอยมาจากตัวริน ทำเอาประสาทสัมผัสของประธานหนุ่มเจ้าระเบียบปั่นป่วนจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ "เรื่องอะไรล่ะคะ? ระหว่างเรามันไม่มีอะไรต้องเคลียร์แล้ว คุณก็แค่อยากเอาชนะ อยากควบคุมทุกอย่างให้ได้ดั่งใจเหมือนที่ทำกับพนักงานในบริษัทของคุณ แต่บอกไว้ก่อนนะ... รินไม่ใช่ลูกน้องคุณ!" รินกระแทกเสียงใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง ธีร์ไม่เถียง เขาไม่แม้แต่จะพยายามแก้ตัว ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความดื้อรั้น ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่ง ความนิ่งงันของเขาทำให้รินรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าการโดนต่อว่าเสียอีก "มองอะไรเล่า! เชิญทางออกอยู่โน่นค่ะ เชิญกลับกรุงเทพฯ ไปเลยนะ ไป๊!" รินโบกมือไล่ราวกับไล่สุนัข พร้อมกับผลักอกกว้างของเขาเบาๆ เป็นเชิงบังคับ แต่แทนที่ธีร์จะถอย เขากลับคว้าจับข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แล้วดันร่างเล็กให้ถอยหลังจนแผ่นหลังนุ่มแนบติดกับผนังห้องครัว ธีร์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้ห้องครัวแคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา "ปล่อยนะคนบ้า!" รินดิ้นขลุกขลัก พยายามบิดข้อมือหนiแต่ก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย เดี๋ยวแม่ฉันก็เดินกลับมาจากตลาดหรอก!" คำขู่เรื่องมารดาไม่ได้ผลสักนิด ธีร์เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย "ก็ดีสิ... ฉันจะได้กราบสวัสดีคุณยาย ในฐานะคนที่ตั้งใจมา 'สู่ขอ' หลานสาวตัวแสบของท่านให้กลับกรุงเทพฯ ด้วยกัน" "ใครจะไปกับคุณ! โรคจิต!" รินหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขארจนเลือดสูบฉีดกันแน่ คำพูดหน้าไม่อายแบบนั้นหลุดออกจากปากผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและมาดขรึมเนี่ยนะ? เขากินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าถึงได้ตามมาตื๊อถึงต่างจังหวัดแบบนี้! "ยอมรับมาเถอะว่าคิดถึง" ธีร์กระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองเธอยามนี้ไม่มีเค้าLางความดุดันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็งของเจ้าตัว "สามวันที่ไม่มีเสียงบ่น ไม่มีคนมาคอยเถียงคำไม่ตกฟาก... รู้ไหมว่ามันน่าเบื่อขนาดไหน" รินชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธเปลี่ยนเป็นเต้นผิดจังหวะด้วยความหวั่นไหวแทน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงฝนปรอยๆ ด้านนอกที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกระลอก ธีร์ค่อยๆ คลายมือที่พันธนาการข้อมือบางออกอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้รินตัวแข็งทื่อ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมทรยศเธอเข้าให้อีกแล้ว "ริน..." เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอกระซิบแผ่วเบar อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก "กลับกรุงเทพฯ กับฉันนะ" รินเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยตีรวนอย่างหนักหน่วงระหว่างความทิฐิที่สั่งให้ผลักไส กับความรู้สึกข้างในที่เริ่มอ่อนยวบลงทุกที เธอช้อนตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ กำแพงที่สร้างขึ้นมาตั้งท่าจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้อยู่แล้ว ทว่า... ในวินาทีที่รินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างออกไป *แอ๊ด...* เสียงประตูหน้าบ้านที่ไม่ได้ลงกลอนสนิทถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงทักทายคุ้นหูของหญิงสูงวัยที่ดังขึ้นจากห้องโถง "รินลูก... ยายลืมหยิบกระเป๋าเงิน เดี๋ยวพะ—เอ๊ะ? มีแขกเหรอจ๊ะพ่อหนุ่มหล่อคนนี้?" ร่างของธีร์ชะงักกึกทันที รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักอกชายหนุ่มให้ออกห่างในเสี้ยววินาที และก่อนที่รินจะได้อ้าปากอธิบายอะไรสักคำ ธีรดนย์กลับฉีกยิ้มการค้าที่สุภาพเรียบร้อยที่สุดในชีวิต แล้วก้าวออกไปจากห้องครัวพร้อมกับเอ่ยเสียงดังฟังชัดเพื่อทักทายผู้มาใหม่ทันที "สวัสดีครับคุณยาย... ผมธีร์ครับ เป็น 'แฟน' ของริน... ที่ตั้งใจมารับตัวเธอกลับบ้านครับ!" *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความปากแข็งของบอสธีร์และน้องรินในตอนนี้ด้วยนะคะ! ไว้มาลุ้นต่อกันในตอนหน้าว่ายายจะจัดการตาประธานคนนี้ยังไงนะคะ จากใจ "เหมยฮวาแรกแย้ม" ค่ะ