ของขวัญที่ไม่ได้ตั้งใจ

"เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์เดอะทรัสต์... คุณรินรดาช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมตัวเลขส่วนต่างของงบประมาณตกแต่งภายในถึงได้กระโดดไปไกลลิบลิ่วจนน่าตกใจแบบนี้ หรือว่าตัวเลขพวกนี้มันถูกพิมพ์ขึ้นมาจากจินตนาการส่วนตัวของคุณโดยไม่ได้อิงความเป็นจริงในโลกธุรกิจเลยแม้แต่น้อย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นและทรงอำนาจดังขึ้นกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานประธานบริษัท ธีรดนย์ หรือที่พนักงานทุกคนต่างขนานนามให้ลับหลังว่า 'ท่านประธานผู้ไร้หัวใจ' กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตากลับจ้องมองตรงมายังร่างเพรียวบางของรินรดาด้วยประกายที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารในมือไว้แน่นสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ ความเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนติดต่อกันสามคืนเพื่อปั่นงานชิ้นนี้ให้เสร็จตามกำหนด และความไร้น้ำใจของพ่อมหาจำเริญตรงหน้า ผสมปนเปกันจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกจุก "ถ้าท่านประธานจะกรุณาลดอคติในใจแล้วเปิดดูหน้าถัดไปสักนิด ท่านก็จะเห็นว่าตัวเลขส่วนต่างที่ว่านั่น มันคือค่าวัสดุกันความชื้นเกรดพรีเมียมที่ทางฝ่ายบริหารเป็นคนเซ็นอนุมัติเองเมื่อสัปดาห์ก่อนค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตฉายแววพยศและไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย เธอเกลียดนักไอ้พวกชอบใช้สายตาดูถูกคนอื่น ทั้งที่ตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายสะเพร่าไม่อ่านรายละเอียดให้ดีเสียก่อน "นี่คุณกล้าขึ้นเสียงใส่ผมเหรอ รินรดา" ธีรดนย์ป้องปมคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเมื่อเห็นท่าทางอวดดีของคนตรงหน้า ปกติแล้วไม่มีพนักงานคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขานานขนาดนี้ แต่นับตั้งแต่ยายหน้าหวานนี่ก้าวเข้ามาในชีวิตระเบียบวินัยอันเคร่งครัดของเขาก็พังไม่เป็นท่า "ดิฉันไม่ได้ขึ้นเสียงค่ะ ดิฉันแค่กำลังพูดความจริงด้วยโทนเสียงปกติ เพื่อให้ผู้บริหารที่หูทวนลมได้ยินชัดเจนขึ้นต่างหากล่ะคะ" รินรดาตอกกลับทันควันอย่างไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่ประทุขึ้นจากแรงปะทะของคนทั้งคู่ ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนขวางกั้นความหงุดหงิดของเขาไว้ รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงาน แผ่นอกกว้างของชายหนุ่มทิ้งระยะห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องกลั้นหายใจ "ปากเก่งนักนะ... หวังว่าผลงานในโปรเจกต์หน้าจะดีเท่ากับฝีปากของคุณก็แล้วกัน" ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองขัด "ออกไปได้แล้ว ไปเคลียร์โต๊ะทำงานของคุณให้เรียบร้อย ซะ... อ้อ แล้วก็อย่าลืมหยิบกล่องพัสดุกfของแปลกที่วางอยู่บนโต๊ะคุณกลับไปด้วยล่ะ" "กล่องพัสดุ? อะไรของคุณคะ ใครส่งอะไรมาให้ดิฉันอีก" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "ใครจะไปรู้ รสนิยมแปลกประหลาดแบบนั้นคงมีแต่คนเพี้ยนๆ เท่านั้นแหละที่ส่งให้" ธีรดนย์เบือนหน้าหนีเล็กน้อย ใบหูข้างที่หันเข้าหาหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ ก่อนจะโบกมือไล่เธอราวกับรำคาญเต็มประดา รินรดาค้อนขวับให้ความกวนประสาทนั้นวงใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องด้วยความอารมณ์เสีย ทิ้งให้ประธานหนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยแววตาที่ไหววอลล์ประหลาด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบาโดยไม่รู้ตัว เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงานของตัวเอง รินรดาก็กวาดสายตาไปเห็นกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลขนาดกลางวางอยู่บนเก้าอี้จริงๆ ข้างกล่องไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำระบุชื่อของเธอเอาไว้เท่านั้น "ใครส่งอะไรมาส่งเดชอีกเนี่ย..." พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะใช้คัตเตอร์กรีดเทปกาวออกด้วยความระมัดระวัง ทันทีที่เปิดฝากล่องออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าก็ลอยอวลเตะจมูก รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อพบว่าภายในกล่องนั้นไม่ได้มีระเบียบหรือเอกสารงานราช and แต่ทว่ามันคือ "หมอนรองคอรูปเป็ดน้อยสีเหลืองสดใส" หน้าตากวนประสาทที่เธอเคยบ่นอุบอูบว่าอยากได้ระหว่างนั่งดูไลฟ์ขายของเมื่อสัปดาห์ก่อน และข้างๆ กันนั้นมีถุงชาคาโมมายล์เกรดพรีเมียมนำเข้าจากอังกฤษที่ขึ้นชื่อเรื่องช่วยให้นอนหลับสบาย วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ พร้อมด้วยโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือตวัดห้วนๆ แต่คุ้นตา *‘เลิกกินกาแฟดึกๆ แล้วหัดนอนให้มันเป็นเวลาซะบ้าง ขี้เกียจเห็นหน้าตาโทรมๆ มานั่งเถียงฉอดๆ ในเวลางาน — ธีรดนย์’* รินรดานิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซ่านลึกที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ผู้ชายปากร้าย เย็นชา และเจ้าระเบียบอย่างธีรดนย์เนี่ยนะ... จะเป็นคนส่งของขวัญบ้าๆ แบบนี้มาให้เธอ! เธอกำกระดาษโน้ตแผ่นนั้นไว้แน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พยายามจะบอกตัวเองว่านี่อาจจะเป็นแค่แผนการแกล้งกันเล่นของเขา แต่รอยยิ้มที่กว้างจนหุบไม่ลงบนใบหน้าของเธอกลับทรยศความคิดนั้นอย่างสิ้นเชิง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด รินรดาสดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง และต้องแปลกใจเมื่อพบว่าเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของท่านประธานที่ยืนถือแฟ้มเอกสารชุดใหม่อยู่ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ส่งมาให้เธออย่างมีความหมาย "คุณรินคะ... คือว่า ท่านประธานฝากบอกว่า..." เลขาฯ สาวเว้นจังหวะนิดหน่อยก่อนจะกระซิบเบาๆ ด้วยรอยยิ้มล้อเลียน "คืนนี้... ห้ามปฏิเสธคำชวนเด็ดขาดค่ะ" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คำชวนอะไร? เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป ประตูลิฟต์ด้านหลังก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวออกมาในจังหวะพอดีเป๊ะ ขอขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและจิกหมอนไปกับความซึนขั้นสุดของท่านประธานกันนะคะ!