ความลับที่รินซ่อนไว้

"ถ้าคิดจะรื้อฟื้นเรื่องเน่าๆ ขึ้นมาเพื่อทำลายชีวิตคนอื่น ก็กรุณาไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดของรินรดาดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นที่เคยเงียบสงัด มือเรียวสั่นเทาขณะกำซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะแฝงความดื้อรั้นเอาไว้ ตอนนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความโกรธแค้นและเจ็บปวด ธีร์ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาคมกริบของเขากลับกวาดมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา เขามาที่นี่เพราะได้รับรายงานเรื่องหนี้สินก้อนโตที่รินกำลังแบกรับ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นรอยร้าวที่ฝังลึกอยู่ภายใต้หน้ากาก ‘เด็กปากแจ๋ว’ ที่เขารู้จัก "เธอคิดว่าการเก็บมันไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจแล้วจะทำให้มันหายไปงั้นเหรอ รินรดา?" ธีร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายหายใจไม่ออก "ครอบครัวของเธอไม่ได้แค่เป็นหนี้ แต่นี่มันคือการฉ้อโกงระดับองค์กรที่เธอต้องรับผิดชอบแทนพี่ชายตัวเอง" รินหัวเราะร่วนออกมา ทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอขว้างซองเอกสารลงบนโซฟาหนังราคาแพงที่ธีร์เพิ่งมอบให้เป็นส่วนหนึ่งของ ‘ดีล’ บ้าๆ ที่ผูกมัดเธอไว้ "คุณมันก็เหมือนพวกเขานั่นแหละ! เห็นค่าทุกอย่างเป็นตัวเลข เห็นความทุกข์ของคนอื่นเป็นแค่เรื่องที่เอาไว้ใช้ต่อรองเพื่อความสะใจ" รินก้าวเข้าไปหาเขา ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของประธานหนุ่มอย่างไม่ลดละ "คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันต้องยอมมาเป็นเบี้ยล่างให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ก็เพราะฉันไม่มีทางเลือกยังไงล่ะ! ครอบครัวที่ฉันรักสุดหัวใจคือคนที่แทงข้างหลังฉันจนทะลุ พอกันทีกับความเห็นอกเห็นใจที่คุณพยายามหยิบยื่นให้ ฉันไม่ต้องการ!" ธีร์ไม่สะทกสะท้าน เขาคว้าข้อมือเล็กที่กำลังจะเหวี่ยงใส่หน้าเขาไว้ได้ทัน แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างบางให้หยุดนิ่ง กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกของริน จนเธอรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น "ที่เธอปากดีใส่ฉันมาตลอด ก็เพื่อปิดบังความเปราะบางนี้สินะ" ธีร์ก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำจนสั่นประสาท "ริน... ยิ่งเธอพยายามหนี ฉันก็จะยิ่งกระชากเธอให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริง ถ้าเธออยากจะใช้ชีวิตอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีที่เธอหวงนักหนา ก็เลิกทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละที่ไม่มีใครต้องการ แล้วหันมาใช้ประโยชน์จากฉันซะ" "ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนอย่างคุณ!" รินสวนกลับ เสียงสั่นพร่า "แต่นี่ไม่ใช่ความช่วยเหลือ... มันคือการลงทุน" ธีร์เลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย พลางไล้นิ้วโป้งบนข้อมือเธออย่างถือวิสาสะ "ฉันจะล้างหนี้ทั้งหมดให้เธอ แต่มีข้อแม้... ตั้งแต่วันนี้ไป เธอต้องย้ายไปอยู่ที่เพนท์เฮาส์ของฉัน ไปอยู่ในสายตาของฉัน และที่สำคัญที่สุด... ห้ามโกหกฉันแม้แต่เรื่องเดียว" รินนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ในวินาทีที่ความจริงเรื่องพี่ชายถูกเปิดเผยจนไร้ที่ยืนในสังคม เธอเหมือนคนหลงทางที่กำลังจมน้ำ และมือที่ยื่นมาของธีร์ แม้จะดูโหดร้ายแต่มันก็คือสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งไม่ให้เธอพังทลายลงไปมากกว่านี้ "ถ้าฉันตกลง คุณจะไม่มีวันได้เห็นหัวใจของฉัน... เพราะมันไม่มีค่าพอที่จะให้คนเย็นชาอย่างคุณครอบครอง" รินแค่นยิ้มหยัน แม้ในใจจะรู้ดีว่ากำแพงที่สร้างขึ้นกำลังถูกธีร์ทุบทำลายลงทีละน้อย ความรู้สึกที่ทั้งเกลียดทั้งหวั่นไหวมันปนเปจนเธอแยกไม่ออก แต่ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดคำตัดสินใจนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องที่ไม่ได้ล็อก "ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นโดยที่ผมไม่ได้ถูกเชิญสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของชายวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องทำให้ธีร์ต้องผละออกจากการจ้องมองริน รินรดาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า เขาคนนั้นที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต "คุณพ่อ..." รินหลุดปากออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่ธีร์หันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามความรักสุดเข้มข้นของรินกับท่านประธานนะคะ! - เหมยฮวาแรกแย้ม