คืนวุ่นๆ กับมื้อดึก

"ถ้างานชิ้นนี้พัง... คุณเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทฉันได้เลยค่ะคุณรินรดา!" เสียงประกาศิตจากประธานหนุ่มเจ้าระเบียบยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยเข้าสู่ยามวิกาลแล้วก็ตาม รินรดายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องครัวกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นของเพนต์เฮาส์หรู สองมือ กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกดดันจากงานชิ้นโบแดงที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายทำให้กระเพาะของเธอปั่นป่วนจนแทบอาเจียน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความตายในตอนนี้... กลับไม่ใช่เรื่องงานเสียแล้วสิคะ ก็ดูเจ้าของห้องผู้ทรงอิทธิพลคนนี้สิคะ! ธีรดนย์ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเทาเข้ม ปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นแผงอกกว้างและไหปลาร้าได้รูป เส้นผมสีดำสนิทที่ยังคงเปียกชื้นลู่ลงปรกหน้าผาก ยิ่งขับให้ใบหน้าคมคายดุจเทพบุตรมีความร้ายกาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ตรงข้ามกับเธอลิบลับที่ยืนตัวเกร็งเป็นรูปปั้นทวารบาล "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ หรือว่าทำอาหารไม่เป็น? ถ้าทำไม่เป็น จะได้เชิญกลับออกไป... อ้อ ลืมไป คีย์การ์ดห้องนี้คุณก็ไม่มี กลับเองไม่ได้หรอกมั้ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่ชอบพ่นคำพูดกวนประสาทใส่เธอเสมอ รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด คนอะไร... ปากคอเราะร้ายเป็นบ้า! ทั้งที่เธอต้องมาติดแหงกอยู่ในห้องนี้เพราะเคลียร์งานด่วนตามคำสั่งจอมเผด็จการแท้ๆ แต่สุดท้ายเธอกลับต้องมารับหน้าที่เชฟจำเป็นยามดึกดื่น เพียงเพราะท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบจนน่าอับอาย "ใครว่าฉันทำไม่เป็นเล่า! แค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไข่เจียว ใครๆ ก็ทำได้ย่ะ!" รินรดาเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายเพื่อปกปิดความประหม่าที่เริ่มกัดกินหัวใจ เมื่อก้าวเข้าไปยืนใกล้ร่างสูงโปร่งที่มีกลิ่นอายความสะอาดและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "ปากดีจังนะ..." ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งบางที่สวมเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ของเขา—ซึ่งมันตัวใหญ่เกินไปจนร่นลงมาเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนนุ่ม—ด้วยประกายบางอย่างที่วับวามขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "งั้นก็โชว์ฝีมือให้ดูหน่อยสิ ทำให้ฉันประทับใจไม่ได้... งานของคุณจบเห่แน่" ชายหนุ่มขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว เปิดทางให้ร่างบางได้เข้าถึงเตาประกอบอาหาร แต่เนื่องจากพื้นที่ระหว่างเคาน์เตอร์กับเกาะกลางครัวไม่ได้กว้างนัก การขยับตัวของธีรดนย์จึงทำให้แผ่นหลังชิดติดกับขอบตู้โดยปริยาย ขณะที่รินรดาซึ่งก้าวพรวดพราดเข้าไปเพื่อหยิบกระทะ ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง! ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของใครบางคนกำลังเต้นรัวโคมคราม หรือจริงๆ แล้วมันดังมาจากอกของเธอเองกันแน่นะ? รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมี้นต์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน "อะ... ถอยไปหน่อยสิคะ คุณมายืนบังแสงหมดแล้ว" รินรดาแสร้งทำเป็นเสียงแข็ง ทั้งที่เสียงในลำคอเริ่มสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ ธีรดนย์ไม่ยอมขยับ เขากลับวางมือข้างหนึ่งค้ำเคาน์เตอร์ไว้ เป็นการกักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมามองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "บังแสงตรงไหน ห้องสว่างจะตาย... หรือว่าคุณกลัวฉันจะกินคุณเข้าไปแทนบะหมี่กันแน่ครับ คุณริน" "ประธานธีร์! อย่ามาหลงตัวเองนะคะ ใครจะไปกลัวคุณ ทะ... ถอยไปเลยนะ!" รินรดาหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอใช้มือข้างที่ว่างผลักแผงอกกว้างเบาๆ แต่กลายเป็นว่าสัมผัสโดนกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า ยิ่งทำให้เธอสะดุ้งรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน ภาพหญิงสาวที่ปกติฝีปากกล้าไม่เคยยอมใคร แต่ตอนนี้กลับเขินจนหน้าดำหน้าแดง หลบสายตาแถมยังพยายามทำตัวลีบหนี ยิ่งทำให้ธีรดนย์รู้สึกเอ็นดูจนห้ามรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มโน้มใบลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด "ถ้าไม่ถอย... จะทำไมล่ะ หื้ม?" บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานเชื่อมที่แปลกประหลาด กลิ่นหอมของน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ บนเตาผสมผสานกับเคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งสองจนแทบหลอมละลาย รินรดารู้สึกเหมือนสติสตังกำลังจะกระเจิง เธองัดเอาแรงฮึดเฮือกสุดท้ายเอื้อมมือไปหยิบไข่ไก่ในตู้เย็นแล้วตอกใส่ถ้วยเสียงดัง 'เป๊าะ' เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะเทเครื่องปรุงลงในหม้อ ชายหนุ่มผู้เอาแต่ใจก็ยื่นมือเข้ามาซ้อนหลังเพื่อช่วยจับด้ามทัพพี ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาครอบคลุมร่างเธอไว้จนมิด มือหนาวางทับลงบนมือเรียวที่ถือทัพพีอยู่ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนรินรดาตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก "จับแบบนี้... ถึงจะเรียกว่าทำอาหารเป็นทีมค่ะ" เสียงกระซิบพร่าลอยอยู่เหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นกายหอมสะอาดที่โอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เสียงกริ่งหน้าเพนต์เฮาส์หรูและเสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา! "คุณธีร์คะ! เปิดประตูให้เรย์เดี๋ยวนี้เลยนะคะ ทำไมติดต่อไม่ได้รู้ไหมว่าเรย์เป็นห่วงแทบแย่!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดลั่นมาจากหน้าประตูห้อง ทำเอาสติของรินรดากลับคืนมาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักได้ว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาล... และที่สำคัญที่สุด... สภาพของเธอในตอนนี้ ที่ยืนแนบชิดติดกับธีรดนย์ในชุดคลุมอาบน้ำกลางห้องครัว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและฟินไปด้วยกันนะคะ เหมยฮวาแรกแย้มสัญญาว่าจะเสิร์ฟความแซ่บและฟินจิกหมอนแบบนี้ให้รี้ดเดอร์ทุกท่านในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!