เกลี้ยงแผงในพริบตา

"ห้าสิบเหมา! น้องสาว ผักกาดขาวต้นนี้ข้าให้ห้าสิบเหมา อย่าเพิ่งขายให้คนอื่นนะ!" เสียงตะโกนแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังขึ้นกลางตลาดมืดเขตหนานshan แรงยื้อ1ดึงที่ชายเสื้อทำให้ลู่ชิงเซียนเกือบเซถลา ทว่าใบหน้าหวานล้ำกลับไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยประกายแววเจ้าเล่ห์พาดผ่าน รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ป้าเฉินค่ะ ใจเย็นๆ สิคะ ผักในตะกร้าของข้ามีจำกัดก็จริง แต่ถ้าท่านแย่งกับสหายข้างๆ แบบนี้ ข้าคงต้องใช้วิธีประมูลราคาแล้วล่ะมั้งคะ?" น้ำเสียงใสราดรดด้วยความขบขันทำให้ฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่รอบแผงลอยชั่วคราวถึงกับสูดปากเฮือกใหญ่ บรรยากาศรอบด้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของผักใบเขียวที่ล้างน้ำจนหยดสุดท้ายราวกับเพิ่งเด็ดออกจากแปลงสวรรค์ เมื่อครู่ตอนที่นางเปิดผ้าใบกันฝุ่นออก กลิ่นหอมหวานสะอาดจดจำของผักที่เติบโตด้วยน้ำพิสุทธิ์ในมิติฟาร์มก็โชยเตะจมูกผู้คนจนแทบคลั่ง ยิ่งพอได้ลองเด็ดใบชิมสดๆ ความกรอบหวานชุ่มฉ่ำที่ไร้ซึ่งกลิ่นเหม็นเขียวทำให้ผู้คนต่างตาลุกวาวราวกับเจอทองคำแท้ ตั้งแต่ก้าวแรกที่ลู่ชิงเซียนตัดสินใจแบกตะกร้าไม้ไผ่สานใบโตมายังตลาดมืดแห่งนี้ นางรู้อยู่แล้วว่าสินค้าจากมิติสวรรค์ไม่มีทางทำให้ผิดหวัง แต่กระแสตอบรับที่รุนแรงระดับพายุหมุนเช่นนี้... กลับเกินความคาดหมายของเชฟมือทองยุคปัจจุบันไปเสียหน่อย "หกสิบเหมา! ข้าให้หกสิบเหมา! เอาคะน้าต้นนั้นมาให้ข้า!" เสียงตะโกนจากชายร่างท้วมผู้มีคราบน้ำมันติดเสื้อพยายามแทรกตัวเข้ามา ชายผู้นี้คือพ่อครัวรองจากสหกรณ์รัฐวิสาหกิจที่แอบย่องมาหาวัตถุดิบชั้นเลิศเพื่อตบตาหัวหน้าพ่อครัว "ไม่ได้นะเฒ่าเฉิน เจ้าหน้าเลือด จะมาเหมาคนเดียวแบบนี้ได้อย่างไร ข้ามายืนรอตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ผักกาดกอโตนั่นต้องเป็นของบ้านข้า!" ป้าเฉินแผดเสียงสู้กลับทันที พร้อมกับควักธนบัตรยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในอย่างไม่ยอมแพ้ ความโกลาหลเล็กๆ ริมทางเดินแคบๆ เริ่มดึงดูดสายตาผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ ลู่ชิงเซียนกวาดตามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ ปลายนิ้วเรียวเนียนแสร้งทำเป็นจัดเรียงหัวผักกาดขาวอวบอ้วนในตะกร้าให้เข้าที่ ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณตัวเลขกำไรที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด นี่เป็นเพียงแค่ก้าวแรก... ก้าวแรกของการสร้างอาณาจักรความมั่งคั่งในยุค 80 ที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบ! "พี่สะใภ้รอง! ระวังทางหน่อยค่ะ!" เสียงใสแจ๋วของเถียนเถียนที่ถือกระสอบผ้าใบเปล่าคอยช่วยรับเงินดังแทรกขึ้นมา หญิงสาวชาวบ้านผู้นี้เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเบิกกว้างมองกองธนบัตรยับๆ ในมือที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะล้นอุ้งมือ ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ เถียนเถียนไม่เคยเห็นเงินสดจำนวนมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต การขายผักเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กลับทำเงินได้มากกว่าสามีของนางทำงานในโรงงานทั้งเดือนเสียอีก! "ไม่ต้องตกใจไปหรอกเถียนเถียน รับเงินให้ดีก็พอ" ลู่ชิงเซียนกระซิบตอบเสียงนุ่ม แววตาคมกริบเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืดของตรอกซอกซอย ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวเข้มของนายทหาร บ่ากว้างและสันจมูกโด่งเป็นคมนั้นต่อให้มองจากระยะไกลแค่ไหน ลู่ชิงเซียนก็ไม่มีวันจำผิด หานอี้เฉิน... สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและเคร่งขรึมของนาง เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ไม่ใช่ว่าวันนี้เขาต้องไปรายงานตัวฝึกซ้อมยุทธวิธีที่ค่ายทหารหรอกหรือ? ราวกับรับรู้ได้ว่าถูกจ้องมอง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับนางพอดี ภายใต้แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดของแม่ค้าข้างทาง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ กลับปรากฏรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างเอ็นดู สายตาที่เขามองมาเต็มไปด้วยความห่วงใยและการปกป้องคุ้มครองอย่างเงียบเชียบ ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเชฟสาวเต้นแรงผิดจังหวะ *ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้... นับวันยิ่งทำให้ใจสั่นเก่งขึ้นทุกที* ลู่ชิงเซียนแอบค้อนใส่สามีในใจเบาๆ พลางหันกลับมาจัดการกับลูกค้าตรงหน้าต่อ "ผักกาดขาวหมดแล้วค่ะ! เหลือคะน้ากำสุดท้าย ใครมาก่อนได้ก่อนนะคะ!" สิ้นคำพูดของลู่ชิงเซียน ฝูงชนที่แย่งกันอยู่ก่อนหน้ายิ่งส่งเสียงฮือฮาหนักขึ้นไปอีก ธนบัตรหลายใบถูกยัดใส่มือของเถียนเถียนจนชุลมุนวุ่นวาย ไม่ถึงสามนาทีต่อมา ตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยผักสดเขียวขจี ก็ว่างเปล่าสนิท ไม่มีแม้แต่ใบไม้ร่วงหล่นให้ช้ำใจ ลู่ชิงเซียนถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก นางปัดเศษฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ ก่อนจะกวาดเงินสดปึกใหญ่จากมือเถียนเถียนมาเก็บใส่กระเป๋าคาดเอวที่ตัดเย็บขึ้นเองอย่างมิดชิด ความเย็นของธนบัตรในตอนแรก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นร้อนผ่าวที่แนบชิดติดแผ่นท้อง เงินก้อนแรกในรอบหลายปีที่นางหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงและพลังแห่งมิติสวรรค์... นอนนิ่งสนิทอยู่ในกำมือแล้ว! "เหนื่อยไหม?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหเภอดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาบังลมหนาวให้โดยธรรมชาติ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธยื่นมือมาช่วยถือตะกร้าเปล่าให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่เผลอโดนกันทำให้ลู่ชิงเซียนต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ สนุกเสียอีก" ลู่ชิงเซียนยิ้มจนตาหยี แก้วเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น "ท่านดูนี่สิคะ..." นางตบกระเป๋าคาดเอวเบาๆ ส่งเสียงกรอบแกรบของธนบัตรให้เขาฟัง "เงินทุนตั้งต้นของเรามาแล้วค่ะ ต่อไป... ตระกูลหานสายหลักคงต้องนอนไม่หลับแน่ๆ หากรู้ว่าสะใภ้ที่พวกเขาคิดจะเขี่ยทิ้ง สามารถหาเงินได้มากกว่าคนทั้งบ้านรวมกันเสียอีก" หานอี้เฉินมองรอยยิ้มเจิดจ้าของภรรยา ดวงตาคมเข้มฉายแววรักใคร่และตามใจจนแทบจะหยดเป็นน้ำ เขายื่นมืออีกข้างไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้นางอย่างเบามือ "ไม่ว่าเจ้าอยากทำอะไร ฉันจะคอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังเสมอ อยากได้อะไรเพิ่มไหม หืม?" "อื้อ ไว้ค่อยคุยกันค่ะ ตอนนี้เราต้องรีบกลับ..." ยังไม่ทันที่ลู่ชิงเซียนจะพูดจบประโยค จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบลงอย่างประหลาด เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากพร้อมกับเสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่เทศบาลตลาดมืดก็ดังแหวกอากาศเข้ามา "เฮ้ย! ตรงนั้นน่ะ! มีการลักลอบค้าขายผิดกฎหมาย ห้ามขยับ!" ร่างของเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแต่งกายสีเขียวขี้ม้าหลายคนวิ่งกรูเข้ามาปิดล้อมตรอกซอกซอยเอาไว้ทุกด้านอย่างรวดเร็ว เถียนเถียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี ร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจจนตัวสั่นเทา ลู่ชิงเซียนเองก็ชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าพวกมันมุ่งตรงมาที่แผงของนาง ทว่า... ก่อนที่มือหยาบกระด้างของเจ้าหน้าที่นายหนึ่งจะเอื้อมมาคว้าจับข้อมือของลู่ชิงเซียน หานอี้เฉินที่ยืนบังอยู่ด้านหน้าก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวซุ่มโจมตี ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนเจ้าหน้าที่นายนั้นต้องชะงักกึกโดยอัตโนมัติ หานอี้เฉินปรายตามองกลุ่มเจ้าหน้าที่ด้วยแววตาเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตแล้วหยิบบางสิ่งออกมาตบลงบนฝ่ามือของหัวหน้าชุดเทศบาลอย่างแรง ภายใต้แสงไฟสลัว ตราสัญลักษณ์ทองเหลืองวาววับของกองทัพภาคพิเศษสะท้อนเข้าตาหัวหน้าเทศบาลจนหน้าถอดสี เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นในเสี้ยววินาที! และประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหนาของหานอี้เฉิน ก็ทำให้ลู่ชิงเซียนถึงกับลมหายใจสะดุดกレイ... -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความฟินและสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!