บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่มาเคาะประตู

“ถ้าพวกท่านกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องค่าสึกหรอของพื้นไม้ปูใหม่ก็แล้วกันค่ะ!” เสียงตบโต๊ะดัง ‘ปัง!’ สนั่นลั่นห้องโถง สะใภ้ใหญ่ตระกูลลู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัวจนถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยของป้าสะใภ้ใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเกรงกลัวในคราวเดียวกัน ในมือของนางยังกำตะกร้าใส่ไข่ไก่ลีบๆ สามฟองที่ตั้งใจจะเอามาไถ tiền (เงิน) จากลู่ชิงเซียนไว้แน่น แต่ทว่าเวลานี้ แม้แต่เงาของเงินสักเหมาเดียวก็ยังไม่มีหลุดรอดออกมาจากกระเป๋าของอดีตสะใภ้ตัวตลกที่บัดนี้กลายเป็นเศรษฐีินีเงียบๆ ประจำหมู่บ้านไปเสียแล้ว ลู่ชิงเซียนในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามสะอาดตา ปักลายดอกไม้ประณีตที่เพิ่งควักออกจากมิติฟาร์มสวรรค์ หลุบตามองญาติผู้ใหญ่จอมปลอมเหล่านี้ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในยุค 80 ที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบเพื่อแย่งชิ้นเนื้อติดมันในตลาดสหกรณ์ ลู่ชิงเซียนกลับใช้มันสมองจากโลกยุคปัจจุบันบวกกับระบบมิติวิเศษ เนรมิตทั้งแปลงผักปลอดสารพิษ แยมผลไม้สูตรโบราณ และแป้งทอดกรอบหอมกรุ่นจนกวาดรายได้เป็นกอบเป็นกำ ทำให้คนตระกูลเดิมที่เคยเหยียบย่ำรังแกเธอนั้นต้องพากันกลืนน้ำลายคอแห้งผาก ยามเมื่อเห็นชีวิตสุขสบายบนกองเงินกองทองของเธอ “ชิงเซียน... พวกเราก็แค่หวังดี กลัวว่าเธออยู่บ้านตัวคนเดียวแล้วจะเหงา...” ป้าสะใภ้ใหญ่ปรับน้ำเสียงให้ดูน่าสงสารทันทีเมื่อเห็นท่าไม่ดี พร้อมกับส่งสายตาโลภ ะลอกมองไปที่เตาถ่านหลังบ้านซึ่งกำลังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของ ‘หมูตุ๋นน้ำแดงซอสสูตรลับ’ ออกมาเตะจมูก “หวังดีหรือหวังเงินในกระเป๋าฉันกันแนคะ?” ลู่ชิงเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “เชิญกลับไปเสียเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะทบทวนความทรงจำเรื่องที่พวกท่านเคยขโมยเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีของฉันเมื่อปีกลายแล้วไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้มาเคลียร์กันให้ชัดเจน” สิ้นคำพูดนั้น สองสามีภรรยาตระกูลลู่ก็หน้าซีดเผือด รีบหันหลังกลับแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของเถียนเถียนเพื่อนบ้านสาวผู้ถือตะกร้าผักผ่านมาพอดี “พี่ชิงเซียนนี่มือฉกาจจริงๆ ค่ะ จัดการคนพวกนั้นเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองเลย” เถียนเถียนวางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้ พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยฟุ้งด้วยความเคลิบเคลิ้ม “โอייה… หมูตุ๋นหม้อนี้กลิ่นหอมทะลุไปถึงปากซอยแล้วมั้งคะเนี่ย ใครได้สามีกลับมาจากค่ายทหารแล้วได้กินฝีมือพี่นะ คงมีความสุขจนลืมทางกลับบ้านแน่ๆ” ลู่ชิงเซียนส่ายหัวเบาๆ พลางตักน้ำซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด “พูดอะไรกันคะ ตาคนนั้นใกล้จะปลดประจำการกลับมาเยี่ยมบ้านเต็มทีแล้ว ไม่รู้ว่ากลับมาคราวนี้จะผอมโซลงหรือเปล่า ฝึกหนักเสียขนาดนั้น” แม้ปากจะบ่น แต่ใบหน้าของหญิงสาวกลับแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยามนึกถึง ‘หานอี้เฉิน’ สามีหนุ่มนายทหารผู้เคร่งขรึม เย็นชาต่อคนทั้งโลก แต่กลับอ่อนโยนและคลั่งรักเธอจนแทบกลืนกินคนนั้น ในขณะที่สองสาวกำลังจัดเตรียมอาหารมื้อเที่ยงเพื่อเตรียมนำไปขายส่งให้แก่สหกรณ์การค้าในเมือง ทันใดนั้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านหน้าดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่นและทรงพลัง เป็นจังหวะที่คุ้นเคยเสียจนหัวใจดวงน้อยของลู่ชิงเซียนกระตุกวูบ เถียนเถียนชะงักมือที่กำลังหยิบตะเกียบ หันไปมองทางประตูรั้วด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ? ใครมาเคาะประตูเวลานี้กันนะ หรือว่าญาติฝ่ายไหนกลับมาอีก?” ลู่ชิงเซียนไม่ได้ตอบ นางวางทัพพีในมือลงช้าๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่บอกว่าผู้ที่ยืนอยู่หลังบานประตูกลอนไม้นั้น ไม่ใช่คนธรรมดา และไม่ใช่คนของตระกูลลู่แน่นอน ฝ่าเท้าเรียวเล็กก้าวเดินผ่านลานบ้านที่ปูด้วยอิฐมอญอย่างมั่นคง ลมหนาวปลายฤดูพัดโชยกลิ่นอายดินฝนจางๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้ด้วยจังหวะก้าวเดินที่ใกล้เข้ามาทุกที เมื่อมือเรียวเอื้อมไปปลดกลอนไม้เก่าๆ แล้วดึงบานประตูให้เปิดออก... ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาลมหายใจของลู่ชิงเซียนสะดุดกึก ร่างเพรียวบางยืนนิ่งงันดุจถูกสาปให้กลายเป็นหิน บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่สวมทับด้วยเสื้อโค้ทกันหนาวตัวหนา ผิวเข้มคมคายตามแบบฉบับชายชาติทหารที่ผ่านการตากแดดตากลมในค่ายฝึก ใบหน้าหล่อเหลาคมสันมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมคิ้วขวา ยิ่งขับเน้นความดุดันและทรงอำนาจให้เด่นชัดขึ้น ดวงตาคมกริบลึกล้ำดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เธอ นิ่งสนิท เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของความคิดถึงที่อัดแน่นมานานแรมปี ในมือแกร่งข้างหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางหนังสีดำใบใหญ่ ส่วนอีกข้าง... กำลังยื่นช่อดอกไม้ป่าเล็กๆ ที่ถูกเด็ดมาจากข้างทาง ยื่นมาตรงหน้าเธออย่างเก้ๆ กังๆ “ชิงเซียน... ผมกลับมาแล้วครับ” เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน แต่กลับดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวใจของเธอจนแทบหยุดหายใจ และก่อนที่ลู่ชิงเซียนจะได้ทันเอ่ยคำใดออกไป ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวประชิดตัวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้เห็น... พร้อมกับกระซิบบริเวณข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาเธอเข่าแทบทรุด “ภรรยาตัวน้อยของผม... คิดถึงสามีคนนี้บ้างไหมครับ?” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ!