เตรียมต้อนรับสามีผู้ไม่เคยพบหน้า

"ถ้าสะใภ้รองอย่างเจ้ากล้าก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ตัดแม่ตัดลูกไม่ยอมรับผีไม่มีศาลอย่างเจ้าเข้าตระกูลเลยนะ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลหานแผดลั่นจนผนังดินดิบของห้องโถงแทบสะเทือน ทว่าลู่ชิงเซียนกลับไม่ได้แม้แต่จะชายตามองร่างท้วมที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียด นางกำลังใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม้สนเก่าๆ ด้วยท่าทางใจเย็น ราวกับเสียงนกเสียงกาที่กำลังแผดร้องอยู่ข้างหูเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น ในมิติฟาร์มสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ลึกในจิตวิญญาณ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศตุ๋นยาจีนกำลังลอยอวล แผ่ซ่านความอบอุ่นมาถึงโลกภายนอก ลู่ชิงเซียนสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อซึมซับกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่นางเป็นผู้รังสรรค์ขึ้นด้วยสองมือ ในยุค 80 ที่ข้า้าวยากหมากแพง ผู้คนอดมื้อกินมื้อเช่นนี้ แต่นางกลับมีคลังสมบัติเคลื่อนที่ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากศตวรรษที่ 21 การเอาชีวิตรอดในยุคนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็น แถมยังสามารถเนรมิตชีวิตให้ร่ำรวยจนคนตระกูลหานต้องอ้าปากค้างได้ไม่ยาก "ท่านแม่พูดจบแล้วใช่ไหมคะ? น้ำลายกระเด็นใส่โต๊ะที่ข้าเพิ่งเช็ดสะอาดหมดเลยนะคะเนี่ย" ลู่ชิงเซียนเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนให้นางผู้เฒ่าหานที่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก "นัง... นังสะใภ้ตัวดี! กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน! ผัวแกไปเป็นทหารรับใช้ชาติไม่ส่งเงินกลับมาบ้านหลายเดือน แกยังกล้าเอาเงินเก็บก้นหีบไปซื้อแป้งสาลีขาวมาทำหมั่นโถวฟุ่มเฟือยแบบนี้อีกรึ! อยากให้พี่ใหญ่ของแกกลับมาหักขาแกนักใช่ไหม!" แม่สามีตระกูลหานตบโต๊ะปังใหญ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและริษยา เงิน? เงินที่ทหารหนุ่มผู้นั้นส่งมานะหรือ? ลู่ชิงเซียนแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ความทรงจำของร่างเดิมไหลเข้ามาประเดكبในหัวราวกับภาพฉายซ้ำ สามีในนามของนาง—หานอี้เฉิน นายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ถูกเล่าลือว่าเป็นเสาหลักของกองทัพ แต่สำหรับตระกูลหานแล้ว เขาก็เป็นเพียงเครื่องผลิตเงินส่งกลับบ้านให้แม่และพี่ชายจอมเกียจคร้านสูบเลือดสูบเนื้อ โดยที่เจ้าตัวไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวนี้เลยสักครั้ง ร่างเดิมแต่งเข้ามาได้ปีกว่า สามีกลับบ้านนับครั้งได้ และทุกครั้งก็อยู่เพียงชั่วข้ามคืนก่อนจะจากไปทำภารกิจลับ แล้ววันนี้... วันที่เขาจะกลับมาลาพักร้อนตามกำหนดการในความทรงจำเลือนราง นางในฐานะสะใภ้ผู้ถูกทอดทิ้งตามพฤตินัย จะต้องต้อนรับสามีผู้ไม่เคยพบหน้าผู้นี้ด้วยวิธีใดเล่า? จะให้ต้อนรับด้วยน้ำตาและความคับแค้นใจแบบร่างเดิมนะหรือ? น่าขันสิ้นดี! "ท่านแม่คะ เงินที่เขาหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในกองทัพ สมควรตกถึงมือภรรยาอย่างข้า หรือตกเข้ากระเป๋าพี่ใหญ่ที่เอาแต่เล่นการพนันกันแน่คะ? อีกอย่าง... วันนี้สามีของข้ากำลังจะกลับบ้านแล้ว ข้าในฐานะภรรยา จะเตรียมอาหารดีๆ ต้อนรับสามีผู้เหน็ดเหนื่อยจากการปกป้องประเทศชาติ มันผิดกฎหมายข้อไหนหรือคะ?" ลู่ชิงเซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้แม่สามีทีละน้อย แรงกดดันจากวิญญาณเชฟมือทองและนักธุรกิจพันล้านในชาติก่อนแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นพลัง จนแม่สามีที่เคยกร่างถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาฝ้าฟางฉายแววหวาดกลัวระคนตกตะลึง นังเด็กนี่... เปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนเดิม! "วะ... ว่าไงนะ? อี้เฉินจะกลับมาวันนี้รึ?" แม่สามีเสียงสั่นเครือ เพราะนางรู้ดีว่าลูกชายคนรองผู้นี้มีความเด็ดขาดเพียงใด หากเขารู้ว่าเงินเบี้ยเลี้ยงทั้งหมดถูกนางสูบเอาไปปรนเปรอพี่ชายจนหมดเกลี้ยงโดยที่เมียในสมรสต้องอดอยาก มีหวังบ้านหลังนี้คงลุกเป็นไฟแน่ "ใช่ค่ะ... เพราะฉะนั้น เชิญท่านแม่ออกไปจากห้องครัวของข้าก่อนนะคะ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของความอิจฉาริษยาอาจจะทำให้รสชาติอาหารของสามีข้าเสียหายได้ค่ะ" ลู่ชิงเซียนผลักร่างท้วมออกไปนอกประตูอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะลงกลอนลงกลอนลงกลอนไม้เสียงดังสนั่น ปล่อยให้แม่สามีทุบประตูโวยวายอยู่ด้านนอกอย่างหัวเสีย แต่นางไม่สนใจอีกต่อไป หันกลับมาสู่โลกภายในครัว ชิงเซียนจัดการจุดเตาถ่าน ไฟสีส้มแดงลุกโชนขึ้นขับใบหน้าเรียวสวยให้โดดเด่น นางเลือกหยิบเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามจากมิติฟาร์ม สับให้เป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะเคี่ยวกับน้ำตาลกรวดและซีอิ๊วสูตรลับจนสีแดงฉ่ำวาวเป็นเงางาม กลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว (หงส์แดงผัดน้ำแดง) ฟุ้งกระจายทะลุหน้าต่างไม้เก่าๆ ลอยอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านหลินเจีย จนเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องสูดปากกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวด้วยความฉงน ตามด้วยผัดผักกวางตุ้งไฟแดงกรอบอร่อย และซุปไก่ตุ๋นโสมป่าที่เคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีขาวขนมเปียกปูน หอมกรุ่นกล่อมกล่อมชวนให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าอบอุ่นขึ้นมาทันที นี่คือมื้ออาหารที่นางตั้งใจบรรจงทำเพื่อต้อนรับ 'สามี' ผู้ไม่เคยพบหน้า แม้ในความทรงจำ เขาจะเป็นเพียงเงาดำทะมึนในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ใบหน้าคมเข้มไร้รอยยิ้ม และดวงตาดุจเหยี่ยวที่มองทะลุปรอดโปร่งทุกความคิด แต่นางก็มั่นใจว่า... ด้วยฝีมือการทำอาหารระดับปรมาจารย์ของนาง ต่อให้เป็นพญายมราชผู้เย็นชา ก็ต้องยอมสยบให้กับความอร่อยนี้อย่างแน่นอน เวลาผ่านไปจนตะวันเริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มสาดส่องกระทบผืนนาข้าว ลู่ชิงเซียนจัดสำรับอาหารทั้งหมดลงบนโต๊ะไม้สะอาดสะอ้าน นางใช้มือเรียวจัดแจงตะเกียบและชามข้าวให้เข้าที่ ขณะกำลังจะนั่งลงรอคอยการมาเยือนของเจ้าของบ้านตัวจริงนั้นเอง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ไม่มีเสียงเอะอะโวยวายของแม่สามี ไม่มีเสียงบ่นพึมพำ ชิงเซียนชะงักมือที่กำลังถือพัดใบตาล หัวใจดวงน้อยเต้นระรั่วขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับสัญชาตญาณกำลังเตือนภัยว่า บุรุษที่ยืนอยู่หลังบานประตูกลอนไม้นั้น... ไม่ใช่สามีธรรมดาๆ ตามที่ความทรงจำเคยบันทึกไว้ แอด... มือเรียวดึงสลักไม้ออก ช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันยามเย็น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนฝุ่นควันจากการเดินทาง บ่ากว้างและแผ่นหลังที่ตั้งตรงราวกระบี่ ปีกหมวกทหารบังใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ แต่รังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้บรรยากาศรอบกายลดอุณหภูมิลดฮวบ ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่จ้องตรงมายังนาง พร้อมกับมุมปากหยักลึกที่ยกย่องขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ "ภรรยา... พี่กลับมาแล้ว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความอร่อยและความฟินนี้เสมอนะคะ!