ข่าวลือเกี่ยวกับสามีทหาร

"เทียบเชิญจากตระกูลหลักงั้นหรือคะ?" ลู่ชิงเซียนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นจนผู้ส่งสารหน้าถอดสี กระดาษสีชาแผ่นหนาที่ประทับตราตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ถูกนางใช้ปลายนิ้วเรียวสวยคีบขึ้นมาพิจารณา ราวกับมันเป็นเพียงเศษใบไม้แห้งไร้ค่า หาได้มีความน่าเกรงขرامหรือน่าหวาดกลัวดังเช่นที่อีกฝ่ายจินตนาการไว้ไม่ เงาสลัวยามบ่ายสาดส่องผ่านกรอบหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า กระทบลงบนใบหน้าละมุนที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งพันปี จดหมายเตือนภัยจากสายลับที่ส่งข่าวมาเมื่อครู่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะไม้ ชายหนุ่มผู้เป็นสามีในนามของนาง ‘หานอี้เฉิน’ กำลังจะปลดประจำการและเดินทางกลับจากแนวหน้าชายแดน ทว่าข่าวการกลับมาของเขากลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ตระกูลหานสายหลักในเมืองหลวงที่เคยกดขี่และขับไล่เขาออกไปอย่างไร้เยื่อใย กลับกำลังส่งเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัว เกรงว่านายทหารหนุ่มผู้สร้างผลงานจนน่าสะพรึงกลัวคนนั้น จะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเขา "คุณนายหาน... โปรดไตร่ตรองให้ดีเถิดขอรับ นายท่านใหญ่กล่าวไว้ชัดเจนว่า หากสามีของท่านยังดึงดันที่จะกลับมาเหยียบเมืองหลวงและขวางทางเดินของตระกูลหลัก เกรงว่าพวกท่านทั้งสอง... อาจจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้า" ผู้ส่งสารกัดฟันข่มความหวาดกลัว เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลู่ชิงเซียนค่อยๆ วางกระดาษแผ่นนั้นลง นางลุกขึ้นยืนช้าๆ กิริยาท่าทางสง่างามราวนางพญาผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งห้องเอาไว้ในกำมือ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและแป้งอบกรุ่นลอยมาจากห้องครัวด้านหลัง ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องโถงอย่างสิ้นเชิง "แผ่นดินจะกลบหน้าหรือคะ?" ชิงเซียนทวนคำ น้ำเสียงหวานใสทว่ากลับสร้างความหนาวเยือกให้แล่นพล่านไปตามสันหลังของคนฟัง "สามีของฉันออกไปรบปกป้องแผ่นดิน เลือดเนื้อเชื้อไขอุทิศให้บ้านเมือง แต่คนในตระกูลใหญ่กลับสุขสบายอยู่เบื้องหลัง แล้วยังกล้าอาจหาญส่งเทียบเชิญจัญไรเช่นนี้มาข่มขู่ภรรยาของทหารหาญอย่างนั้นหรือ? กลับไปบอกนายท่านใหญ่ของพวกท่านเถอะค่ะ... อยากลองดีกับหานอี้เฉิน ก็เชิญส่งคนมาคอยต้อนรับเขาที่ชายแดนได้เลย แต่ระวังเอาไว้ให้ดี... ขาที่ก้าวออกไป อาจจะไม่ได้เดินกลับมาบนพื้นดินอีก!" ประโยคนั้นทรงพลังและเด็ดขาดจนผู้ส่งสารไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เขารีบก้มหัวคำนับแล้วถอยร่นออกไปจากบ้านด้วยความลนลาน ราวกับกำลังหนีตายจากปากเหวแห่งความตาย คล้อยหลังผู้ส่งสาร บรรยากาศรอบตัวก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าข่าวลือในหมู่บ้านหง Hsing (หงซิง) กลับเริ่มระอุขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง บริเวณใต้ต้นไทรใหญ่กลางหมู่บ้าน เสียงซุบซิบนินทากำลังดังเซ็งแซ่ ชาวบ้านต่างจับกลุ่มพูดคุยกันถึงเรื่องของ ‘หานอี้เฉิน’ สามีทหารของลู่ชิงเซียนที่หายตัวไปปฏิบัติภารกิจลับที่ชายแดนมานานหลายปี และตอนนี้มีข่าววงในหลุดลอดออกมาว่า เขาใกล้จะปลดประจำการและเดินทางกลับมาแล้ว "พวกเธอได้ข่าวกันหรือยัง? สามีของนังตัวแสบลู่ชิงเซียนกำลังจะกลับมาแล้วนะ!" ป้าชุนผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากหอยปากปูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด แววตาทอประกายริษยาอย่างปิดไม่มิด "ได้ยินมาว่าไปรบถึงชายแดน ป่านนี้คงพิกลพิการ แขนขาขาด หรือไม่ก็กลายเป็นผีเฝ้าชายแดนไปแล้วกระมัง!" "จริงหรือป้า? แต่ฉันได้ยินมาอีกอย่างนะ..." หญิงสาวอีกคนแย้งขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เขาลือกันว่า หานอี้เฉินคนนั้นไม่ใช่ทหารชั้นผู้น้อยธรรมดาน่ะสิ เขาไต่เต้าจนได้ตำแหน่งนายทหารระดับสูงเชียวนะ! ถ้าเขากลับมาจริงๆ บ้านของลู่ชิงเซียนไม่พลิกฟื้นเป็นหงส์ทองเลยหรือ?" "หงส์บ้าอะไรกัน!" แม่สามีตระกูลหานที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลรีบแทรกตัวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง นางแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างเกลียดชัง "ไอ้ลูกอกตัญญูคนนั้นมันตัดขาดจากตระกูลเราไปนานแล้ว! มันไปตายโหงที่ไหนก็เรื่องของมันเถอะ ข้าไม่มีวันยอมรับนังสะใภ้ตัวซวยกับไอ้ลูกเนรคุณนั่นเด็ดขาด!" แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของแม่สามีกลับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว ภาพความร่ำรวยที่ลู่ชิงเซียนหามาได้ในช่วงนี้ ไม่ว่าจะเป็นเงินสด อาหารชั้นดี หรือแม้กระทั่งสินค้าแปรรูปในมิติฟาร์มที่ทำกำไรมหาศาล ทำให้นางนึกอยากฮุบสมบัติเหล่านั้นมาเป็นของตนอยู่ทุกค่ำคืน ยิ่งได้ยินว่าบุตรชายที่นางเคยรังเกียจกำลังจะกลับมาพร้อมอำนาจและบารมี นางก็ยิ่งนอนไม่หลับ กระวนกระวายใจจนแทบคลั่ง ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักท้ายหมู่บ้าน ลู่ชิงเซียนไม่ได้ใส่ใจกับคำนินทาไร้สาระของชาวบ้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศในมิติฟาร์มสวรรค์ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ นางกำลังเคี่ยว "ซุปกระดูกตุ๋นยาจีนตุ๋นไฟอ่อน" เมนูบำรุงกำลังชั้นยอดที่ตั้งใจจะเอาไว้ต้อนรับการกลับมาของสามี เถียนเถียนที่แวะมาช่วยงานที่บ้าน สูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอดแล้วอุทานออกมาด้วยความเคลิบเคลิ้ม "พี่ชิงเซียน กลิ่นหอมนี่ช่างเย้ายวนใจเสียจริงค่ะ! ขนาดฉันทานข้าวมาอิ่มๆ ยังรู้สึกหิวขึ้นมาอีกรอบเลย ฝีมือพี่นี่เยี่ยมยอดไร้ที่ติจริงๆ แบบนี้ถ้าพี่หานกลับมาเห็นเขาต้องหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆ เลยค่ะ" ชิงเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพราวระยับ นางใช้ทัพพีไม้คนซุปในหม้อดินเผาอย่างใจ "เขาจะหลงหรือไม่หลง ฉันไม่รู้หรอกค่ะเถียนเถียน..." ชิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกปนเอ็นดู "แต่ที่แน่ๆ อาหารในมือฉันชุดนี้ ต่อให้เป็นฮ่องเต้จากเมืองหลวงก็ยังต้องยอมสยบ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติฟาร์มดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า: *[ภารกิจพิเศษ: ต้อนรับสามีทหารสำเร็จ 80%] [สินค้าล็อตแรกในตลาดมืดถูกจองหมดเกลี้ยง ยอดขายทะลุเป้า 10 เท่า!]* รอยยิ้มบนเรียวปากของชิงเซียนยิ่งกว้างขึ้น นางปิดฝาหม้อซุปสนิท ก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าเบื้องนอกที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงยามเย็น ลมหนาวพัดโชยเข้ามาปะทะผิวกายเบาๆ บรรยากาศรอบตัวช่างสงบสุข ทว่าสัญชาตญาณลึกลับกลับบอกนางว่า ความสงบสุขนี้กำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างหนักแน่นและมั่นคง เป็นจังหวะที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เถียนเถียนชะงักมือที่กำลังจัดจาน นางหันไปมองทางประตูบ้านด้วยความฉงน "เอ๊ะ... ใครมากันนะตอนนี้ ดึกดื่นมืดค่ำป่านนี้แล้ว" ลู่ชิงเซียนวางทัพพีในมือลง ชะوันฝีเท้านิ่งค้าง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้โดยปราศจากสาเหตุ ความรู้สึกคุ้นเคยและทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศภายนอกประตูบ้าน นางก้าวเดินไปที่ประตูดรัชนีช้าๆ มือเรียวเอื้อมไปปลดกลอนไม้ออก แล้วผลักบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น... ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้าภายใต้แสงจันทร์สลัว กลับไม่ใช่ชาวบ้านหรือผู้ส่งสารหน้าไหน แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควันและหยาดเหงื่อ ไหล่กว้างแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายและดุดัน ใบหน้าคมคายมีบาดแผลเป็นทางยาว ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอประกายล้ำลึกและอ่อนโยนอย่างยิ่งยวดเมื่อมองมาที่นาง "ภรรยา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยเรียกแผ่วเบา "พี่... กลับมาแล้ว" --- (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ)