การพบกันครั้งแรกที่หัวใจเต้นแรง

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านหลังนี้โดยไม่มีของติดไม้ติดมือมาแลกเปลี่ยน เกรงว่าน้ำสักหยดเดียวก็คงไม่มีให้ดื่มหรอกค่ะ แม่สามี!" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังราวกับคมมีดกรีดผ่านความเงียบงันในห้องโถง ลู่ชิงเซียนยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าท้าทาย หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีสีฟ้าครามสะอาดตา ดูสง่างามจนแทบไม่เหลือเค้าเงาของสะใภ้ขี้ขลาดตาขาวคนเก่าที่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนในหมู่บ้านแห่งนี้อีกต่อไป ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลหานถึงกับสะดุ้งโหยง ใบหน้าที่เคยเชิดชูคอหอยระเหิดระหอนด้วยความถือดีบัดนี้ซีดเผือด นางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ เมื่อกวาดสายตาไปเห็นตะกร้าไม้ไผ่บนโต๊ะที่อัดแน่นไปด้วยแป้งสาลีขาวบริสุทธิ์ เนื้อหมูติดมันชิ้นโต และขวดน้ำมันหมูชั้นดีที่ลู่ชิงเซียนเพิ่งหยิบออกมาจาก 'มิติฟาร์มสวรรค์' กลิ่นหอมจางๆ ของวัตถุดิบคุณภาพสูงลอยอบอวลชวนให้กลืนน้ำลาย แต่กลับไม่มีวาสนาจะได้แตะต้องสักนิด "นัง... นังตัวดี แกกล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้! ฉันเป็นแม่นะ!" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงหมายจะใช้ความอาวุโสกดขี่ตามเคย "แม่เหรอคะ? ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านนี้มา สิ่งที่ฉันได้รับมีเพียงหยาดเหงื่อ ความเหนื่อยยาก และคำดูถูกเหยียดหยาม ในเมื่อพวกท่านไม่เคยเห็นฉันเป็นมนุษย์ นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บ้านหลังนี้... ฉันเป็นคนจ่ายค่าซ่อมแซม ข้าวสารในไหฉันเป็นคนหามา ถ้าอยากกินข้าว ก็จงเอาเงินมาซื้อ หรือไม่ก็ไสหัวออกไปจากเขตพื้นที่ของฉันเสีย!" ลู่ชิงเซียนก้าวเข้าไปประชิดทีละน้อย แรงกดดันจากออร่าความมั่งคั่งและจิตวิญญาณของเชฟมือทองยุคปัจจุบันแผ่ซ่านจนแม่สามีถอยรูดจนมุมติดฝาผนัง บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด ประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น กลิ่นอายความเยือกเย็น ดุดัน และผ่านสนามรบมาโชกโชนลอยมาแตะจมูก ทว่าทันทีที่ดวงตาคมกริบรา เหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเข้ามาภายในห้อง ความดุดันทั้งหมดกลับชะงักง้ำลงฉับพลัน หานอี้เฉินหยุดยืนนิ่งอยู่ที่กลางห้อง นายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและไร้ความรู้สึก หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรงจนจังหวะการหายใจสะดุด นี่น่ะหรือ... ภรรยาที่จดทะเบียนสมรสกันตามคำสั่งของผู้ใหญ่และเขาจำใจต้องทิ้งไว้ที่บ้านนอก? สตรีตรงหน้าในยามนี้ช่างแตกต่างจากภาพจำเมื่อหลายเดือนก่อนราวฟ้ากับเหว ใบหน้านั้นเปล่งประกายเจิดจ้า ดวงตาสุกสกาวคมปลาบเต็มไปด้วยความมั่นใจ เรือนร่างสมส่วนในชุดสะอาดสะอ้านขับเน้นราศีเศรษฐีร้อยล้านที่แผ่ออกมาจางๆ จนเขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดด้วยแรงโน้มถ่วงบางอย่าง รอบตัวนางไม่มีกลิ่นอายความรันทดของชนบทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหรูหรา มั่งคั่ง และเย้ายวนใจอย่างประหลาด หานอี้เฉินขยับลูกกระเดือกอย่างยากลำบาก สายตาคมกริบสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความรู้สึกร้อนรุ่มบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสยามถือปืนเผชิญหน้ากับศัตรูในแนวหน้า... หัวใจของนายทหารผู้ไม่เคยกลัวตาย กลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามที่สบเข้ากับดวงตากลมโตคู่นั้น ลู่ชิงเซียนชะงักไปชั่วขณะเมื่อปะทะเข้ากับสายตาร้อนแรงที่มองมา นางกะพริบตาปริบๆ สำรวจบุรุษร่างสูงโปร่งไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักจากหินหยก แม้จะมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่กลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์แบบบุรุษเพศที่อันตรายต่อหัวใจอย่างยิ่งยวด *นี่นะเหรอ... สามีคลั่งรักในอนาคตที่ระบบฟาร์มเคยสปอยล์ไว้? รูปร่างหน้าตาจัดจ้านเกินต้านทานไปแล้วมั้งเนี่ย!* นางแอบอุทานในใจ พยายามรักษามาดสะใภ้ผู้ทรงพลังไว้ไม่ให้เสียอาการ "อี้เฉิน! ลูกกลับมาพอดี นังตัวดีนี่มันอกตัญญู มันจะไล่ฉันออกจากบ้าน!" แม่สามีเห็นลูกชายกลับมาก็รีบพุ่งเข้าไปเกาะแขนฟูมฟายหวังให้เขาจัดการสั่งสอนภรรยาให้เด็ดขาด หานอี้เฉินปรายตามองมารดาแวบหนึ่งด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ลู่ชิงเซียนอีกครั้งอย่างไม่ยอมละสายตา มือหนายกขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเครื่องแบบออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ความเงียบปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเข้าไปหยุดยืนเคียงข้างภรรยาตัวน้อยอย่างอารักขา ท่าทีนั้นทำเอาแม่สามีอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก "เธอ... เหนื่อยหรือยัง?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกเอ่ยถามออกไปอย่างไม่คาดฝัน น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววตำหนิแม้แต่น้อย กลับเจือความอ่อนโยนและเว้าวอนบางเบาที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ลู่ชิงเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาคมคาย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปสามจังหวะติดๆ กันอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ผ่ากลางความเงียบขึ้นมา พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของชายแปลกหน้าที่ตะโกนก้องด้วยความตื่นตระหนก "คุณหนู๋ลู่! แย่แล้วขอรับ! เถ้าแก่โรงเตี๊ยมฝั่งตะวันตกพาคนมาพังแผงขายซาลาเปาของคุณหนู เพราะบอกว่ากลิ่นหอมของมันทำลายธุรกิจบ้านเขา ตอนนี้คนมุงดูเต็มตลาดแล้ว!" ลู่ชิงเซียนหรี่ตาลงทันที รัศมีสังหารวาบผ่านนัยน์ตา หันขวับไปมองสามีป้ายแดงที่เพิ่งก้าวเข้าบ้านมาได้ไม่ถึงห้า นาทีด้วยรอยยิ้มพรายที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม "สามีคะ... ดูท่าว่าสามีเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ จะต้องออกแรงวอร์มกล้ามเนื้อกับฉันเสียแล้วล่ะมั้งคะ?" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ