หลุดพ้นจากตระกูลจอมสูบ

เสียงหมึกซึมลงบนกระดาษหยาบๆ ในใบแยกบ้านแผ่นเก่าดังแกร็ก, แกร็ก... ราวกับเสียงกรรไกรที่กำลังตัดสายสะดือแห่งความอยุติธรรมที่ผูกมัดลู่ชิงเซียนไว้กับนรกขุมนี้มาเนิ่นนาน “ลงชื่อเสียสี่สิ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกกับอี้เฉินไม่ใช่คนตระกูลหานอีก! อยากอดตายข้างนอกก็เชิญ!” เสียงหวีดแหลมของแม่สามีตระกูลหานดังทะลุแก้วหู ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและสะใจ นางจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นสิ่งอเสนียด แต่ในขณะเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นก็แอบฉายแววโลภ ภายใต้ข้อตกลงที่นางเป็นคนร่างขึ้นเอง สะใภ้ตัวดีและสามีทหารพิการ (ในความคิดของนาง) จะต้องถูกขับไล่ออกไปตัวเปล่า พร้อมกับ "มรดก" ที่นางคัดสรรมาให้อย่างดีเยี่ยม—ที่ดินรกร้างผืนเล็กท้ายหมู่บ้าน และซากกระท่อมดินผุพังที่ใกล้จะถล่มแหล่ไม่ถล่มแหล่หลังหนึ่ง ลู่ชิงเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง มือเรียวบางที่ผ่านการจับตะหลิวเหล็กในภัตตาคารหรูมานับไม่ถ้วน ยื่นออกไปรับกระดาษแผ่นนั้นมาอย่างมั่นคง สัมผัสหยาบกระด้างของกระดาษไม่ได้ทำให้เธอนึกรังเกียจ ตรงกันข้าม... มันคือตั๋วอิสรภาพ ใบเบิกทางสู่ความร่ำรวยที่เธอรอคอย! “จำคำพูดของท่านแม่เอาניתะคะ” ชิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง “อย่าได้กลับคำมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราก็แล้วกัน” “ฮh! ฝันไปเถอะ! คนอย่างฉัน ต่อให้ต้องกินแกลบกินดิน ก็ไม่มีทางไปขอเศษเงินจากพวกแกสองผัวเมียเสนียดบ้านแน่!” แม่สามีถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างรังเกียจ ก่อนจะกระชากกระดาษในมือผู้ใหญ่บ้านไปเก็บใส่ลิ้นชักล็อกกุญแจแน่นหนาด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ ทว่า... คนที่อยากเปลี่ยนใจหาใช่ฝั่งลู่ชิงเซียนไม่ หานอี้เฉินก้าวเข้ามายืนบังร่างบอบบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ตั้งตรงสง่าของชายหนุ่มแผ่รังสีความกดดันอันน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาปานกระบี่กวาดมองคนในครอบครัวตระกูลหานด้วยแววตานิ่งAเรียบ เย็นชา จนทุกคนต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “ในเมื่อแยกบ้านกันแล้ว ทรัพย์สินส่วนตัวที่ผมส่งเงินเดือนกลับมาตลอดหลายปีนี้ หวังว่าท่านแม่คงจะคืนให้เราครบถ้วนนะครับ... เอа, ขออภัย ผมหมายถึง *นะคะ*” อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แต่จงใจเน้นย้ำคำว่าครบถ้วนจนแม่สามีหน้าซีดเผือด เงินเดือนทหารระดับสูงในยุค 80 ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แต่ถูกแม่สามีสูบฉีดเข้ากระเป๋าตัวเองและลูกชายคนโปรดจนหมดเกลี้ยง การทวงถามตอนนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านที่มามุงดู ถือเป็นการตบหน้ากลางสี่แยกของตระกูลหานอย่างเจ็บแสบ! “เงิน... เงินอะไรกัน! แกกินอยู่ใช้จ่ายไปหมดแล้ว! ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว!” แม่สามีแผדเสียงกลบเกลื่อนความพิรุธ รีบไล่ตะردทั้งคู่ออกไปทันที ชิงเซียนส่งยิ้มหวานหยดให้แม่สามีครั้งสุดท้าย ก่อนจะจูงมือสามีหนุ่มเดินออกจากรั้วบ้านตระกูลหาน ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่ต่างพากันสมเพชเวทนา ว่าสองผัวเมียคู่นี้คงต้องอดตายในซากกระท่อมท้ายหมู่บ้านแน่ๆ แต่ใครจะรู้เล่า... ว่ารอยยิ้มของลู่ชิงเซียนในตอนนี้ คือรอยยิ้มของเศรษฐีพันล้านที่กำลังเดินเข้าสู่อาณาจักรส่วนตัวของตัวเอง! เมื่อเดินมาถึงเขตที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้าน ภาพตรงหน้าคือกระท่อมดินเก่าคร่ำคร่า หลังคารั่วเป็นรูโหว่จนมองเห็นท้องฟ้า หญ้าคาขึ้นสูงท่วมหัว บรรยากาศเวิ้งว้างและเงียบสงบจนน่าขนลุก สำหรับชาวบ้านทั่วไป ที่นี่คือ "แดนมิคสยอง" ที่ไม่มีใครอยากเหยียบย่าง แต่สำหรับลู่ชิงเซียนแล้ว... ที่นี่คือผืนผ้าใบชั้นดีที่เธอจะใช้สร้างความมั่งคั่ง! “เหนื่อยไหมคะสามี?” ชิงเซียนหันไปเงยหน้ามองชายหนุ่มร่างสูงที่แบกสัมภาระชิ้นสุดท้ายไว้บนบ่า ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายความสุข อี้เฉินวางกระเป๋าลง วางมือหนาลงบนกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเบาๆ แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่และเทิดทูนอย่างไร้ขีดจำกัด “ไม่เหนื่อยเลยครับ... ขอแค่ได้อยู่กับเธอ ที่ไหนก็คือบ้าน” (อี้เฉินแอบคิดในใจ *ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ภรรยาต้องลำบากเด็ดขาด*) ในขณะที่สองคนกำลังช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูซากกระท่อมเพื่อให้พอซุกหัวนอนได้ในคืนนี้ ลู่ชิงเซียนก็แอบส่งจิตเข้าไปใน "มิติฟาร์มสวรรค์" ของเธอ พื้นที่เกษตรกรรมอัจฉริยะที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์พืชหายาก น้ำพุวิเศษที่ช่วยฟื้นฟูร่างกาย และวัตถุดิบอาหารระดับพรีเมียมจากโลกยุคปัจจุบัน *ติ๊ง! ปลดล็อกพื้นที่อยู่อาศัยใหม่ สำเร็จ! มิติฟาร์มมอบรางวัลต้อนรับ: ชุดเครื่องปรุงรสโบราณสูตรลับ และแป้งสาลีเนื้อเนียน 10 กิโลกรัม!* เสียงระบบในหัวดังขึ้นเบาๆ ทำให้มุมปากของเชฟสาวกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ คืนนี้... เธอกับสามีจะไม่ต้องทนกินข้าวต้มเจือจางวิญญาณข้าวสารแบบที่บ้านตระกูลหานเด็ดขาด! ชิงเซียนจัดการก่อไฟนอกกระท่อม ตั้งหม้อดินเผาใบเก่าที่เก็บได้แถวRนั้น เธอนำเนื้อหมูสามชั้นติดมันที่แอบเอามาจากมิติฟาร์ม (อ้างว่าซื้อเก็บไว้) มาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ เคี่ยวกับน้ำตาลทรายแดง ซีอิ๊วขาว และสมุนไพรป่า กลิ่นหอมหวานของ "หมูพะโล้ตุ๋นยาจีน" เริ่มส่งกลิ่นโชยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระจายตัวลอยไปตามสายลมยามเย็น พัดผ่านทุ่งนาและลอยไปถึงหมู่บ้านเบื้องล่างอย่างชัดเจน! กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ช่างตัดกับบรรยากาศซากกระท่อมผุพังอย่างสิ้นเชิง เถียนเถียน เพื่อนบ้านสาวใจดีที่เดินผ่านมาแถวนั้นพอดี ถึงกับต้องหยุดฝีเท้า กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ นางสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอดด้วยความมึนงง *กลิ่นอะไรเนี่ย? หอมยิ่งกว่าภัตตาคารในตัวอำเภอเสียอีก! หรือว่าบ้านร้างท้ายหมู่บ้านจะมีเซียนลงมาทำอาหารกินกัน?!* ในขณะที่กลิ่นอาหารกำลังยั่วยวนจนคนทั้งหมู่บ้านเริ่มหันมามองทิศทางเดียวกันนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูไม้ผุๆ ดังขึ้นเบรุกจังหวะความสุขของสองภรรยา-สามี อี้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปแง้มประตูออกดูด้วยความระแวดระวัง ทว่าบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องตลก แต่เป็นชายวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐาน สวมเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวเนื้อดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยความหวัง “ขอโทษนะครับ... กลิ่นหอมนี่มาจากที่นี่ใช่ไหม? พอดีภรรยาผมท้องแก่ใกล้คลอด นางแพ้อาหารอย่างหนัก กินอะไรไม่ได้มาสามวันแล้ว ได้กลิ่นอาหารของคุณ... นางบอกว่าอยากกินมันเหลือเกิน ผมยอมจ่ายไม่อั้น ขอร้องล่ะครับ แบ่งขายให้ผมสักชามเถอะ!” ลู่ชิงเซียนที่ถือทัพพีตักพะโล้อยู่ชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มการค้าอันเฉียบคมผุดขึ้นที่มุมปากทันที ก้าวแรกสู่ความร่ำรวยในยุค 80... เริ่มต้นขึ้นแล้วในคืนที่ไร้ซึ่งหลังคาดีๆ จะคุ้มฝน! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความฟินและสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!