ซ่อมแซมรังรักชั่วคราว

เสียงค้อนไม้กระทบกับลิ่มไม้ดัง *ปึก ปึก* สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณซากกระท่อมดินดิบที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเพิงหมาแหงน มากกว่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ ลู่ชิงเซียนใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามไรผม เส้นผมสีดำสนิทที่มักจะถูกรวบเก็บไว้ลวกๆ หลุดลุ่ยลงมาเคลียคลอข้างแก้มเนียนใส ขับเน้นให้ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราดูมีเสน่ห์แบบสาวยุคแปดสิบที่เปี่ยมด้วยหยาดเหงื่อแห่งความมานะ ในมือของนางเวลานี้ไม่ใช่ตะหลิวเหล็กหรือเครื่องปรุงรสจากมิติฟาร์ม แต่เป็นเลื่อยมือเล่มคมที่หานอี้เฉินไปสรรหาและลับจนคมกริบมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าทหารที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแผ่นอกและหัวไหล่หนั่นแน่นทุกสัดส่วนกำลังยืนตอกเสาไม้สนจีนใหม่อย่างแข็งขัน เม็ดเหงื่อไหลย้อยตามแนวสันกระดูกไหปลาร้าลงสู่แผ่นหลังกว้างจนเสื้อชุ่มโชก แต่เขากลับไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด สายตาคมกริบคู่นั้นคอยเหลือบมองภรรยาตัวน้อยอยู่เป็นระยะราวกับกลัวว่านางจะบอบช้ำ "พักดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ อี้เฉิน" ชิงเซียนส่งกระบอกน้ำไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำแร่เย็นฉ่ำจากมิติฟาร์มผสมน้ำผึ้งป่าเจือจางให้เขา เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใย หานอี้เฉินรับกระบอกน้ำมาดื่มรวดเดียวหมด ลำคอแกร่งขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน นัยน์ตาคมดุอ่อนแสงลงทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตเป็นประกายของภรรยา มือหนายื่นออกไปหมายจะเช็ดคราบเขม่าดินที่เปื้อนข้างแก้มให้นาง แต่ชิงเซียนกลับหัว "มือพี่เลอะหมดแล้วค่ะ เดี๋ยวหน้าฉันดำเป็นถ่านพอดี" นางเย้าด้วยรอยยิ้มซุกซน ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อมาซับหน้าให้เขาเสียเอง สัมผัสแผ่วเบาและกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวของภรรทำให้หัวใจนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชคโชนเต้นระรัวผิดจังหวะ อี้เฉินคว้าข้อมือนุ่มนั้นไว้เบาๆ พลางเอמהเสียงทุ้มต่ำราวกับกระซิบ "เหนื่อยไหมชิงเซียน? ถ้ารู้ว่ามันลำบากขนาดนี้... พี่ไม่น่าพาเธอมาทนตกระกำลำบากกับพี่เลย" "พูดอะไรแบบนั้นคะ" ชิงเซียนตวัดค้อนใส่เขาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "อยู่ที่บ้านตระกูลหานใหญ่หลังนั้น มีแต่พวกปลิงคอยสูบเลือดสูบเนื้อแถมยังจ้องจะกลืนกินฉันทั้งตัว สู้มาอยู่กันตามลำพังสองคนในกระท่อมผุๆ นี่ไม่ได้หรอกค่ะ อย่างน้อยที่นี่... ก็เป็นพื้นที่ของเรา สองมือของเราสร้างมันขึ้นมาเอง" คำว่า 'พื้นที่ของเรา' กระแทกเข้ากลางใจของหานอี้เฉินอย่างจัง ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก ตั้งแต่เกิดมาจนโต เขามีหน้าที่รับใช้ชาติ มีค่ายทหารเป็นบ้าน มีวินัยเป็นกรอบชีวิต ไม่เคยรู้เลยว่าการมี 'บ้าน' ที่มีผู้หญิงคนนี้คอยรอต้อนรับมันมีความหมายลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เมื่อพลังใจเต็มเปี่ยม ทั้งสองจึงเริ่มปฏิบัติการ 'เนรมิตวิมาน' ต่อทันที ลู่ชิงเซียนแอบลอบส่งจิตเข้าไปในมิติฟาร์มสวรรค์ นางใช้ความคิดเพียงวูบเดียวเพื่อดึงเอาแผ่นฉนวนกันความร้อนยุคใหม่และวอลเปเปอร์ลายไม้สีอ่อนวินเทจที่แอบซ่อนไว้ในกองสมบัติออกมา แน่นอนว่าต้องทำตอนที่หานอี้เฉินหันไปเลื่อยไม้อยู่ด้านนอก เพื่อไม่ให้ความลับเรื่องมิติหลุดรอดสายตาอันเฉียบคมของสามี "อี้เฉินคะ ช่วยเอาแผ่นไม้สนขัดเรียบพวกนี้แปะทับฝาผนังดินเหนียวด้านในให้หน่อยค่ะ ฉันคิดว่าถ้าเราบุผนังด้วยไม้นี้ ด้านในจะกันลมหนาวได้ดีแถมยังดูสะอาดตาขึ้นด้วย" อี้เฉินรับแผ่นไม้เนื้อดีที่ไสจนเรียบเนียนเสมอกันมาพินิจด้วยความฉงน "ไม้พวกนี้... เรียบเนียนและเนื้อแน่นไร้ที่ติ ยิ่งกว่าไม้ซุงที่โรงเลื่อยในเมืองเสียอีก ชิงเซียน เธอไปหาซื้อมาจากไหนกัน?" หัวใจของชิงเซียนกระตุกวูบนิดๆ แต่นางก็รวบรวมสติแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเคย "ก็... อาศัยตอนที่ชาวบ้านเขาลักลอบค้าขายของป่าในตลาดมืดน่ะค่ะ ฉันบังเอิญเจอพ่อค้าเร่คนหนึ่งเขามีไม้พวกนี้เหลืออยู่พอดี เลยเหมาซื้อมาในราคาถูก พี่อย่าถามมากเลยค่ะ รีบจัดการเถอะ เดี๋ยวฟ้ามืดเสียก่อน" สามีหนุ่มพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย แม้ในใจจะรู้ว่าภรรยาของตนมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ให้มากความ หน้าที่ของเขาคือปกป้องนางและทำทุกอย่างให้นางมีความสุข มิใช่การคาดคั้นความลับ ด้วยฝีมือช่างไม้จำเป็นและพละกำลังระดับทหารหาญของอี้เฉิน บวกกับเทคนิคการตกแต่งภายในอันทันสมัยของเชฟสาวยุคใหม่ เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง จากกระท่อมดินดิบที่ดูอัปลักษณ์และชื้นแฉะ ก็ถูกแปรสภาพกลายเป็นบ้านไม้สไตล์คอทเทจหลังเล็กที่อบอุ่นและสะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อไม้สนธรรมชาติอบอวลไปทั่วห้อง พื้นดินที่เคยเป็นโคลนตมถูกปูทับด้วยแผ่นไม้กระดานหนาแน่นสนิท ฝาผนังบุด้วยไม้สีอ่อนสะอาดตา หน้าต่างบานกระทุ้งถูกติดตั้งขึ้นใหม่เพื่อให้แสงแดดสาดส่องเข้ามาได้ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะโคซี่และโรแมนติก ชิงเซียนเดินสำรวจผลงานด้วยความภาคภูมิใจ นางหยิบผ้าม่านสีครีมลายตารางเล็กๆ ที่เย็บเองจากผ้าฝ้ายในมิติมาแขวนไว้ที่หน้าต่าง วางโต๊ะไม้ตัวเล็กกลางห้อง พร้อมกับจัดแจงปูที่นอนนวมหนานุ่มลายดอกไม้สีพาสเทลลงบนเตียงไม้ที่อี้เฉินเพิ่งประกอบเสร็จหมาดๆ "อ่า... หิวจังเลยค่ะ" ชิงเซียนลูบท้องน้อยเบาๆ พลางหันไปมองสามีที่ยืนเช็ดเหงื่ออยู่ตรงประตู "ในเมื่อบ้านเราเสร็จแล้ว เย็นนี้ฉันจะโชว์ฝีมือทำอาหารฉลองบ้านใหม่ให้พี่กินเองค่ะ" อี้เฉินเดินเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาฝังลงกับซอกคอหอมกรุ่น เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหู "บ้านเสร็จแล้ว... เหลือแค่เราสองคนทำหน้าที่ 'สามีภรรยา' ให้สมบูรณ์เสียทีดีไหมภรรยา" ใบหน้าของชิงเซียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู นางตีแขนแกร่งเบาๆ "คนทะลึ่ง! ไปตั้งโต๊ะเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปยกอาหารออกมาแล้ว" ท่ามกลางความสุขที่กำลังอบอวลอยู่ในบ้านไม้หลังใหม่ กลิ่นหอมกรุ่นของ 'ไก่ตุ๋นโสมยาจีน' และ 'หมูสามชั้นผัดหน่อไม้ดอง' ที่ชิงเซียนแอบปรุงขึ้นจากวัตถุดิบในมิติฟาร์มก็เริ่มลอยฟุ้งกระจายผ่านรอยแยกลมออกไปนอกตัวบ้าน ส่งกลิ่นยั่วยวนชวนน้ำลายสอไปทั่วทั้งหมู่บ้านยามพลบค่ำ บ้านตระกูลหานหลังใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก ซึ่งกำลังตั้งโต๊ะกินข้าวด้วยความหงุดหงิดและอาหารแห้งๆ ไร้รสชาติ พลันต้องชะงักกึก แม่สามีตระกูลหานวางตะเกียบลงในชามเสียงดัง *เคร้ง* จมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลม ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและโมโห "นังตัวดีนั่น... มันเอาเงินที่ไหนมาทำอาหารหอมขนาดนั้น! อี้เฉินเอาเงินซ่อนไว้ให้มันแน่ๆ!" แม่สามีตบโต๊ะปังใหญ่ หมายจะลุกขึ้นไปอาละวาดที่กระท่อมปลายนา แต่ทว่า... ก่อนที่แม่สามีจะก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณแม่หาน! แย่แล้วค่ะ! มี... มีคนกลุ่มหนึ่งใส่ชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงจากกองอำนวยการมณฑล กำลังมุ่งหน้าไปที่กระท่อมของอี้เฉิน สีหน้าพวกเขาดูน่ากลัวมาก เหมือนจะไปจับกุมใครสักคนค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความฟินและสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!