ก้าวสู่ตลาดมืดเมืองอำเภอ

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันหมูผสมกับเครื่องเทศหอมกรุ่นที่ลอยอบอวลมาจากตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ ยังคงติดปลายจมูกของลู่ชิงเซียน ขณะที่ล้อรถจักรยานคันเก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปตามทางลูกรังขรุขระ มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองอำเภอในยามที่ท้องฟ้ายังไม่ทันปรากฏแสงอาทิตย์เต็มดวง "ชิงเซียน... เหนื่อยหน่อยนะ อีกนิดเดียวก็ถึงสถานีรถโดยสารประจำอำเภอแล้ว" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของหานอี้เฉินดังขึ้นจากด้านหลัง เขากำลังปั่นจักรยานด้วยความเร็วสม่ำเสมอ แม้ภาระบนเบาะหลังและตะกร้าหน้ารถจะมีน้ำหนักไม่น้อย แต่แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารกลับไม่ได้แสดงอาการเหน็ดเหนื่อยออกมาเลยแม้แต่น้อย มือหนาที่กุมแฮนด์รถไว้อย่างมั่นคงสะท้อนถึงความแข็งแกร่งและความอบอุ่นที่พร้อมจะปกป้องคนข้างกายเสมอ ลู่ชิงเซียนที่นั่งซ้อนท้ายเอียงตัวเล็กน้อยเพื่อหลบกิ่งไม้ข้างทาง เธอยกมือขึ้นจัดผ้าคลุมไหล่สีตุ่นให้เข้าที่ ก่อนจะอมยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงสายตาของแม่สามีและบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเลือดที่ยืนมองพวกเขาออกจากบ้านด้วยความอิจฉาริษยาและขัดเคืองใจในยามเช้าตรู่ *‘อยากจะตามมาดูนักว่าสะใภ้รองคนนี้จะเอาเงินที่ไหนมาผลาญเล่น... แต่เสียดายที่ประตูมิติฟาร์มในหัวใจของฉันมีสินค้าชั้นเลิศที่คนยุคนี้ไม่มีวันจินตนาการถึงรออยู่เพียบ’* เมื่อจักรยานเคลื่อนตัวผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองอำเภอ บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปจากความเงียบสงบของหมู่บ้านชนบท ผู้คนเริ่มสวมเสื้อผ้าสีทึบเดินขวักไขว่ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกสลับกับเสียงล้อเกวียนและรถบรรทุกสินค้า ทำให้หัวใจของเชฟมือทองยุคปัจจุบันเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นี่คือสนามรบแห่งใหม่—ตลาดมืดและย่านการค้าใต้ดินที่แม้จะผิดกฎหมายในสายตาทางการ แต่ก็เป็นแหล่งขุมทรัพย์ชั้นดีของผู้ที่มีวิสัยทัศน์ "เราจะไปที่ตรอกซอกซอยหลังโรงงานทอผ้าเก่าตรงนั้นค่ะ อี้เฉิน" ลู่ชิงเซียนกระซิบเบาๆ ข้างหูสามี พร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะที่แขนเสื้อเขาเพื่อบอกทิศทาง "เถียนเถียนบอกว่าตรงนั้นมีพ่อค้าคนกลางรับซื้อสินค้าเกษตรและอาหารแปรรูปโดยไม่ถามที่มา" หานอี้เฉินพยักหน้ารับอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบกายเพื่อประเมินความปลอดภัย เขารู้ดีว่าการเดินทางเข้าตลาดมืดในยุคนี้มีความเสี่ยงสูงแค่ไหน หากถูกเจ้าหน้าที่ตรวจพบ สินค้าทั้งหมดอาจถูกยึดและอาจโดนข้อหาเก็งกำไร แต่ไม่ว่าภรรยาของเขาต้องการจะทำอะไร เขาพร้อมที่จะเป็นโล่คุ้มกันและสนับสนุนเธอจนถึงที่สุด เมื่อมาถึงจุดนัดพบตามคำบอกเล่า ทั้งคู่จอดจักรยานหลบไว้ใต้ร่มเงาของต้นไทรใหญ่ ลู่ชิงเซียนเปิดผ้าใบกันน้ำที่คลุมตะกร้าออก เผยให้เห็น "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงพะโล้สูตรโบราณ" ที่ถูกบรรจุไว้อย่างดีในภาชนะเก็บความร้อนจากมิติพิเศษ กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำตาลเคี่ยว ซีอิ๊วดำ และเครื่องเทศนาน种 ชนิด ทะลักทะลายออกมาทันทีจนกลบกลิ่นอับชื้นรอบตัวเสียสนิท ในมิติฟาร์มของเธอเวลานี้ นอกจากวัตถุดิบสดใหม่แล้ว เธอยังใช้เวลาช่วงดึกปรุงอาหารรสเลิศเก็บไว้ในช่องแช่แข็งพิเศษที่เวลาหยุดนิ่ง อาหารทุกจานจึงยังคงความสดใหม่ราวกับเพิ่งยก下来的จากเตา "หอมเหลือเกิน..." เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้นจากความมืดของตรอกแคบ ร่างสันทัดสวมหมวกแก๊ปบังใบหน้าเดินก้าวออกมา ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองตะกร้าในมือลู่ชิงเซียนราวกับหิวโหยมาหลายวัน "แม่นางน้อย... ของในตะกร้าหนู ขายอย่างไร?" ลู่ชิงเซียนไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัว เธอแย้มรอยยิ้มการค้าที่ฝึกฝนมาอย่างดีจากภพก่อน ดวงตาสุกใสเปล่งประกายความมั่นใจ "พี่ชายท่านนี้สายตาแหลมคมยิ่งนัก นี่คือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับเฉพาะ เนื้อนุ่มละลายในปาก ไขมันแทรกกำลังดี ทานกับข้าวสวยร้อนๆ หอมชื่นใจ รับรองว่าท่านไม่เคยลิ้มรสที่ไหนมาก่อนในเมืองอำเภอนี้แน่นอนค่ะ" ชายวัยกลางคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาคือ "เฒ่าเฉิน" ผู้ทรงอิทธิพลเงียบในตลาดมืดแห่งนี้ ปกติเขาไม่เคยสนใจอาหารเร่ขายทั่วไป แต่กลิ่นอายที่ลอยแตะจมูกมันช่างทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน "ราคาเท่าไหร่? ว่ามา" เฒ่าเฉินถามเสียงต่ำ พลางกวาดตามองหานอี้เฉินที่ยืนบังร่างภรรรยาไว้ครึ่งหนึ่งด้วยท่าทีคุกคามโดยสัญชาตญาณ "ชามละสเหมา... เอ๊ย ชามละสองเหมา ห้าสิบเฟิน พร้อมคูปองอาหารเล็กน้อย หรือถ้าเหมาทั้งหมดในหม้อนี้ ข้าคิดพิเศษให้ท่านในราคาเพื่อนฝากขาย..." ลู่ชิงเซียนยื่นข้อเสนอที่ทำเอาเฒ่าเฉินถึงกับชะงัก ในขณะที่การเจรจาธุรกิจกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น และลู่ชิงเซียนกำลังจะปิดการขายล็อตแรกเพื่อกอบโกยเงินก้อนโตเข้ากระเป๋า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "หยุดตรวจ! เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและกองกำลังพิทักษ์กิจการตลาด! ใครอยู่ตรงนั้น ห้ามขยับ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของเฒ่าเฉินหายวับไปกับตา เขาสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสียก่อนจะหันมาคว้าแขนลู่ชิงเซียนด้วยความตกใจ "นังหนู! พวกมันมาได้ยังไง?!" แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น หานอี้เฉินกลับก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาเอาไว้ ร่างสูงสง่าในชุดไปรเวทแต่แผ่ซ่านกลิ่นอายอำนาจเด็ดขาดดั่งนายทหารระดับสูง เขาควักสมุดประจำตัวสีแดงเข้มเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เลื่อนเปิดให้เจ้าหน้าที่นายหนึงที่วิ่งนำหน้าดูอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องเงียบกริบ "กองร้อยที่สาม หน่วยลาดตระเวนพิเศษ... เมียผม แค่มาส่งของฝากให้ญาติผู้ใหญ่แถวนี้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าสหาย?" เจ้าหน้าที่คนนั้นก้มมองเอกสารในมือ ชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อเห็นตราประทับลับเฉพาะ ก่อนจะรีบทำความเคารพด้วยความลนลาน "ทะ... ท่านผู้กอง! ขออภัยครับ! พวกเราไม่ทราบว่าเป็นคนของท่าน!" ลู่ชิงเซียนที่แอบมองอยู่ด้านหลังสามี แอบอมยิ้มกริ่มในใจ... *ดูท่าว่าสามีคลั่งรักสายซัพพอร์ตคนนี้ จะมีประโยชน์กว่าที่คิดไว้เสียอีกนะเนี่ย!* แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!