พบปะพ่อค้าคนกลางรายใหญ่

กลิ่นอายความอับชื้นของโกดังร้างหลังตลาดมืดคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฝุ่นและเหล็กสนิม แต่สิ่งที่เตะจมูกลู่ชิงเซียนในยามนี้กลับไม่ใช่กลิ่นไม่พึงประสงค์เหล่านั้น หากแต่เป็นกลิ่นอายอันตรายจากสายตาคู่คมกริบของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมสีเข้มทึบ ผู้กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่ากดดันหัวใจคนมองให้จมดิ่งลงทีละน้อย "เธอแน่ใจหรือว่าของที่อยู่ในตะกร้านั่น... จะมีค่าพอจะแลกกับเงินสดก้อนโตที่เธอเอ่ยปาก?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเสือดาวในกรงขังดังขึ้นจากปาก 'เถ้าแก่เฉิน' เจ้าพ่อตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพลที่คนในมณฑลนี้ต่างเกรงกลัว ชายผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ตาถึง และไม่เคยซื้อสินค้าไร้ค่า หากไม่ใช่ของดีระดับพรีเมียมจากแดนไกล ย่อมไม่มีทางดึงดูดสายตาของเขาได้แม้แต่น้อย ลู่ชิงเซียนไม่ได้สะดุ้งสะเทือน รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจยังคงประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ตัวนั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายนอกนางจะเป็นเพียงสะใภ้ชาวบ้านธรรมดาในยุค 70 แต่จิตวิญญาณภายในคือเชฟมือทองผู้ผ่านโลกธุรกิจมาอย่างโชกโชน การเจรจาต่อรองกับคนระดับนี้ นางมีแต่ต้องใช้ทั้ง "คุณภาพ" และ "จิตวิทยา" เข้าสยบ "เถ้าแก่เฉินลองเปิดดูด้วยตาตนเองก่อนดีกว่าค่ะ สินค้าของฉัน... ไม่เคยทำให้ผู้ใดผิดหวัง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือเรียวดึงผ้าคลุมสีหม่นออก เผยให้เห็นผลไม้ป่าที่ถูกเก็บรักษาไว้ในสภาพสมบูรณ์ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากขั้วเมื่อวินาที Fu ก่อนหน้านี้ ในมิติฟาร์มสวรรค์ของนาง ผลไม้เหล่านี้ได้รับการดูแลด้วยละอองน้ำทิพย์บริสุทธิ์ ทำให้ผิวพรรณของลูกพีชสีชมพูระเรื่อและแอปเปิทันป่าลูกโตเปล่งประกายวาววับ ราวกับอัญมณีล้ำค่าที่ถูกเจียระไนมาอย่างประณีต กลิ่นหอมหวานละมุนละไมพลันระเหยฟุ้งกระจายไปทั่วโกดังกว้างในพริบตา กลิ่นหอมนั้นไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นกลิ่นหอมสดชื่นของธรรมชาติบริสุทธิ์ที่ตลบอบอวลจนทำให้ผู้สูดดมรู้สึกราวกับร่างกายนุ่มเบาลงทันที ดวงตาคมกริบของเถ้าแก่เฉินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ความตกตะลึงฉายชัดอยู่ชั่วพริบตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยประกายความโลภและความสนใจอย่างล้ำลึก เขาโน้มตัวลงมาใกล้ตะกร้าไม้สูดดมกลิ่นอายนั้นเต็มปอด ยิ่งได้เห็นความสดใหม่และขนาดที่ใหญ่โตเกินกว่าผลไม้ป่าทั่วไป เขาก็ยิ่งมั่นใจว่านี่ไม่ใช่สินค้าธรรมดาตามฤดูกาลอย่างแน่นอน "นี่มัน... ผลไม้ป่าจากเทือกเขาชั้นในสุดขอบชายแดนงั้นหรือ? ต่อให้เป็นพ่อค้ารายใหญ่จากเมืองหลวง ก็ยังหาความสมบูรณ์แบบเช่นนี้ไม่ได้!" เถ้าแก่เฉินเอ่ยเสียงพร่า มือหยาบกร้านเอื้อมไปหยิบลูกพีชสีชมพูขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างทะนุถนอม ราวกับมันคือไข่มุกราตรีราคาแพง "แหล่งที่มาของฉันมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่สะดวกเปิดเผยค่ะ แต่สิ่งที่เถ้าแก่ควรสนใจในตอนนี้ คือผลกำไรที่จะเกิดขึ้นหากสินค้าล็อตนี้ไปปรากฏอยู่บนโต๊ะอาหารของกลุ่มลูกค้าระดับบนสุดในมือท่าน" ลู่ชิงเซียนเอ่ยแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น นางรู้ดีว่ายิ่งอีกฝ่ายสงสัย นางยิ่งต้องสร้างความน่าเชื่อถือด้วยความนิ่งสงบ ในโลกยุค 70 ที่การขนส่งยากลำบากและความอดอยากยังคงคืบคลาน อาหารสดคุณภาพสูงคือสินค้าหายากยิ่งกว่าทองคำ การที่นางนำผลไม้ที่สดใหม่และอัดแน่นด้วยพลังงานบริสุทธิ์จากมิติมาเสนอขาย ย่อมเทียบเท่ากับการโยนก้อนเนื้อชิ้นโตให้ฝูงหป่ากระหายเลือด แต่นางคือผู้ถือครองตะกร้าเนื้อนั้นแต่เพียงผู้เดียว "เธอต้องการเท่าไหร่?" เถ้าแก่เฉินเงยหน้าขึ้นจ้องมองนางเขม็ง แววตาเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความชื่นชมแกมเกรงอกเกรงใจ "ราคาตลาดทั่วไปเทียบกับคุณภาพนี้ไม่ได้อยู่แล้วค่ะ ฉันขอเสนอราคาเหมาสำหรับล็อตแรกนี้ที่ห้าร้อยหยวน บวกกับ... แหล่งข้อมูลเกี่ยวกับแป้งสาลีคุณภาพดีและน้ำตาลทรายแดงล็อตใหญ่ที่กำลังจะหลุดมาถึงตลาดมืดในสัปดาห์หน้า" คำพูดของลู่ชิงเซียนทำให้เถ้าแก่เฉินถึงกับนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่าหญิงสาวตัวเล็กๆ คนนี้จะไม่เพียงแต่ต้องการเงินสดก้อนโต แต่ยังฉลาดล้ำจนมองเห็นช่องทางทำธุรกิจต่อยอดไปถึงสินค้าควบคุมในมือของเขาด้วย รอยยิ้มมุมปากของเถ้าแก่เฉินค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นอย่างนึกสนุก "ฉลาดมาก สะใภ้ลู่... เธอทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ ตกลง ตามข้อเสนอของเธอ! ห้าร้อยหยวนและโควตาแป้งสาลีสิบชั่งจะเป็นของเธอ แต่มีข้อแม้..." เถ้าแก่เฉินยังไม่ทันเอ่ยประโยคเงื่อนไขจนจบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนของลูกน้องคนสนิทก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูโกดัง พร้อมกับร่างที่หอบหายใจจนตัวโยนวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด "เถ้าแก่ครับ! ไม่ดีแล้วครับ! ทางการ... เจ้าหน้าที่กรมสารวัตรทหารนำกำลังลงพื้นที่ตรวจค้นตลาดมืดกะทันหัน ตอนนี้กำลังปิดล้อมทางเข้าออกทุกด้านแล้วครับ!" บรรยากาศภายในโกดังพลันเย็นเยียบลงทันที ลู่ชิงเซียนหัวใจกระตุกวูบ ทว่าในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูไม้บานใหญ่ด้านหลังโกดังก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน เป็นรหัสลับที่คุ้นเคยจนหัวใจดวงน้อยของนางกระตุกไหว "เปิดประตู... ฉันเอง" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจและคุ้นเคยยิ่งกว่าใครดังลอดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาในโกดังอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน หานอี้เฉินกวาดสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของภรรยา ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างปกป้อง พร้อมกับเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและทรงพลังที่สุดในโลก "ภรรยาของผม... ใครอนุญาตให้เธอมาเสี่ยงอันตรายคนเดียวแบบนี้กัน?" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ!