กำไรก้อนโตทะลักบัญชี

"นับให้ดีนะคะ สี่สิบ... ห้าสิบ... ครบเจ็ดร้อยหยวนพอดีค่ะพี่สาว!" เสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้นของเถียนเถียนดังขึ้นท่า‑กลางมุมอับหลังสหกรณ์อำเภอ ในมือของลู่ชิงเซียนเวลานี้ไม่ได้ถือเพียงแค่ผลไม้ป่าจากมิติฟาร์มสวรรค์อีกต่อไป แต่มันคือปึกธนบัตรสีแดงและสีเขียวปึกใหญ่ที่ถูกมัดรวมกันไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเงินใหม่เอี่ยมลอยแตะจมูก ชวนให้หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเหนื่อยล้าในยุค 80 นี้พองโตจนคับอก เจ็ดร้อยหยวน! สำหรับครอบครัวชาวนาชนบททั่วไป เงินจำนวนนี้คือรายได้จากการทำนาทั้งปี หรืออาจจะต้องก้มหน้าก้มตาหลังขดหลังแข็งถึงสองปีเต็ม แต่สำหรับลู่ชิงเซียน มันเป็นเพียงกำไรจากการระบายผลไม้พรีเมียมจากมิติฟาร์มล็อตแรกผ่านพ่อค้าคนกลางในตลาดมืดที่มีรสนิยมสูงเท่านั้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ลู่ชิงเซียนซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้หลงระเริงไปกับตัวเลขมหาศาลตรงหน้า แต่นี่คือ "ทุนตั้งต้น" ที่นางรอคอยมานาน เพื่อจะถีบตัวเองและสามีให้ออกจากวังวนความยากจน และที่สำคัญที่สุด... เพื่อตบหน้าบรรดาญาติผู้ใหญ่จอมสูบเลือดสูบเนื้อในตระกูลหานให้หน้าชาจนแถบไม่กล้าเงยหน้ามองฟ้า "เก็บเงินส่วนนี้ครึ่งหนึ่งไว้เป็นทุนหมุนเวียนของเรานะเถียนเถียน ส่วนอีกครึ่ง... คือส่วนแบ่งค่าเหนื่อยที่เธอสมควรได้รับ" ลู่ชิงเซียนแบ่งธนบัตรปึกใหญ่ออกมาส่วนหนึ่งยัดใส่มือเพื่อนบ้านสาวที่อ้าปากค้างจนแทบกลัดกระดุมเสื้อไม่ลง "ทะ... ทั้งหมดนี่ของฉันเหรอคะพี่ชิงเซียน? มากเกินไป! แค่พี่ให้ฉันติดสอยห้อยตามมาช่วยงาน ฉันก็ได้กินอิ่มท้องแถมยังได้เงินรายวันแล้ว นี่มันตั้งสองร้อยหยวนเลยนะ!" เถียนเถียนละล่ำละลักปฏิเสธ มือไม้สั่นเทาด้วยความตกใจ ปฏิเสธไม่ได้ว่าในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ เงินสองร้อยหยวนคือโชคก้อนใหญ่สำหรับผู้หญิงบ้านๆ อย่างนาง "รับไว้เถอะค่ะ น้ำพักน้ำแรงของเธอ ฉันตาถึงพอที่จะรู้ว่าใครจริงใจ ใครจอมปลอม" ลู่ชิงเซียนตบหลังมือของสหายสาวเบาๆ อย่างอบอุ่น ก่อนจะกวาดสายตากลมโตมองไปรอบตลาดด้วยความทะเยอทะยาน "เอาล่ะ! ได้เวลาไปช้อปปิ้งครั้งใหญ่กันแล้ว เป้าหมายแรกของเราคือร้านขายเครื่องจักร" การเดินเท้าเข้าสู่ย่านการค้าใจกลางอำเภอในยามบ่าย เต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีทึบตามค่านิยมยุคสมัย ทว่าลู่ชิงเซียนในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาและกางเกงทรงกระบอกเรียบร้อย กลับดูโดดเด่นสะดุดตาอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งยามที่นางเดินเชิดหน้าเข้าไปในร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าและจักรเย็บผ้าประจำอำเภอ เจ้าของร้านถึงกับต้องรีบวางหนังสือพิมพ์ในมือลงทันที "สวัสดีครับ คุณผู้หญิง... ต้องการสินค้าประเภทไหนครับ ทางร้านเรามีทั้งวิทยุ จักรยาน และจักรเย็บผ้า..." พนักงานขายหนุ่มเอ่ยต้อนรับด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ธรรมดาและกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่ลู่ชิงเซียนถืออยู่ "ฉันต้องการจักรเย็บผ้าฟีนิกซ์รุ่นหัวเสือตัวท็อปหนึ่งเครื่อง... และจักรยานยี่ห้อฟòเฝย (Flying Pigeon) สำหรับผู้ชายอีกหนึ่งคันค่ะ" น้ำเสียงใสกังวานเอ่ยออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ ไม่มีการต่อรองราคา ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย สิ้นคำพูดนั้น เถียนเถียนที่เดินตามหลังมาถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ส่วนพนักงานขายก็อ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน สินค้าสองอย่างนี้ในยุค 80 ไม่ใช่แค่มีเงินแล้วจะซื้อได้ แต่ต้องมี "ตั๋วอุตสาหกรรม" ควบคู่ไปด้วย! "เอ่อ... คุณผู้หญิงครับ จักรเย็บผ้าและจักรยานนั่น... ราคาค่อนข้างสูงมาก และคุณต้องใช้ตั๋ว... ตั๋วโควตาด้วยนะครับ..." พนักงานขายอึกอัก มองประเมินหญิงสาวตรงหน้าใหม่อย่างไม่แน่ใจ ลู่ชิงเซียนไม่พูดพร่ำทำเพลง นางควักธนบัตรปึกหนาออกมาวางปึ้งลงบนเคาน์เตอร์ไม้ เสียงนั้นหนักแน่นจนพนักงานสะดุ้ง พร้อมกับบัตรโควตาสิทธิพิเศษที่หานอี้เฉินสามีหนุ่มนายทหารทิ้งไว้ให้ก่อนเข้าค่าย—บัตรที่ได้มาจากการปฏิบัติภารกิจเสี่ยงตายเพื่อชาติ ซึ่งทรงคุณค่าและหาแลกได้ยากยิ่ง "เงินสดครบถ้วน และนี่คือตั๋วโควตาที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ห่อให้อย่างดี แล้วส่งไปที่บ้านตระกูลหานท้ายหมู่บ้านภายในวันนี้ด้วยนะคะ" ลู่ชิงเซียนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด ในขณะที่การเจรจาซื้อขายกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางความอิจฉาตาร้อนของชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่หน้าร้าน ร่างสูงโปรคุ้นตาในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนางพอดี หานอี้เฉิน... สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเคร่งขรึม เย็นชา และไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระของภรรยาในอดีต บัดนี้เขากลับยืนมองแผ่นหลังบางที่กำลังจ่ายเงินซื้อของชิ้นใหญ่ด้วยสายตาสลับซับซ้อน กล้ามเนื้อสันกรามขบเข้าหากันแน่น เขากลับมาจากค่ายทหารเร็วกว่ากำหนด ตั้งใจจะมาดูว่าภรรยาตัวแสบก่อเรื่องเดือดร้อนอะไรให้อีกหรือไม่... แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า กลับเป็นภรรยาตัวน้อยที่เนื้อตัวหอมกรุ่น กำลังกวาดซื้อสินค้าฟุ่มเฟือยราคาสูงลิ่วด้วยเงินสดที่นางหามาได้ด้วยตัวเอง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีของนายทหารหนุ่มกวาดมองปึกเงินที่เหลือในกระเป๋าของภรรยา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับดวงตากลมโตที่หันขลับมามองเขาพอดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของลู่ชิงเซียน นางเอียงคอเล็กน้อยอย่างท้าทาย "อ้าว... คุณสามี กลับมาเร็วจังนะคะ? กำลังอยากได้คนช่วยขนของพอดีเลยค่ะ..." บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หานอี้เฉินไม่ได้เอ่ยปากดุว่าสักคำ มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางเข้ามาประชิดตัวอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความอันตรายและความคลั่งรักเอาไว้จนน่ากลัว "ภรรยา... เธอนี่มันทำให้ฉันเซอร์ไพรส์เก่งขึ้นทุกวันแล้วนะ... บอกฉันหน่อยสิ ว่าเงินก้อนโตนี่ เธอไปทำ 'ธุรกิจลับ' อะไรมา ถึงได้กล้าผลาญเงินซื้อของชิ้นใหญ่เข้าบ้านโดยไม่ปรึกษาฉันก่อน... หรือว่า... อยากลองดีกับสามีคนนี้หึ?" หัวใจของลู่ชิงเซียนกระตุกวูบ เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงแปลกประหลาดของสามีหนุ่ม... และก่อนที่นางจะได้ทันเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ เสียงทุ้มต่ำก็กระซิบต่อประโยคสุดท้ายที่ทำให้แผ่นหลังของนางเย็นวาบ "...คืนนี้ บนเตียง... เราคงต้องคุยกันยาวแน่" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! (ไป๋เป่าเปาของแม่)