แม่สามีหน้าเงินบุกมาทวงส่วนแบ่ง

“เอาเงินมา! อย่าคิดว่าปิดบังพวกเราได้ ลู่ชิงเซียน แกมันนังงูพิษที่กินแรงคนอื่นมานาน วันนี้ถ้าไม่จ่ายค่าทดแทนที่แกแอบทำมาหากินลับหลังตระกูลหาน ฉันจะให้คนพังร้านแกให้ราบ!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลหานดังกรีดอากาศหนาวเย็นในยามบ่าย ท่ามกลางชาวบ้านที่เริ่มมุงดูด้วยสายตาใคร่รู้ ลู่ชิงเซียนยืนกอดอกพิงกรอบประตูบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่ง มุมปากยกยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยือกกว่าลมหนาวเสียอีก ในมือของนางถือไม้พายไม้ที่เพิ่งใช้คนแป้งทำหมั่นโถว ท่าทางนั้นไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่ดูเหมือนราชินีที่กำลังมองมดปลวกพยายามพังกำแพงปราสาท “สะใภ้ใหญ่ ท่านพี่หานแยกบ้านออกไปนานแล้ว เอกสารการตัดขาดความสัมพันธ์ยังวางอยู่ที่ว่าการอำเภอ หากจำตัวหนังสือไม่ออก ต้องการให้ข้าช่วยอ่านให้ฟังไหมคะ?” ลู่ชิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเฉียบคม “ส่วนเรื่องเงิน... ในเมื่อพวกท่านไม่ได้มีส่วนร่วมในการลงทุนแม้แต่หยวนเดียว แล้วเงินกำไรที่ข้าหยาดเหงื่อแรงงานแลกมา จะมีสิทธิ์อะไรให้พวกท่านมายืนหอนอยู่หน้าบ้านข้าเช่นนี้” แม่สามีตระกูลหานหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าลูกสะใภ้พลางหอบหายใจ “แก! นังเด็กอกตัญญู หานอี้เฉินมันเป็นลูกฉัน! เงินของมันก็คือเงินของตระกูลหาน แกเป็นเมียมัน แกก็ต้องปรนนิบัติปรนเปรอพวกเรา!” “ตระกูลหานที่ว่า... คือตระกูลที่ปล่อยให้สามีข้าต้องเข้ากองทัพตั้งแต่สิบห้าด้วยชุดขาดๆ ผืนเดียวน่ะหรือคะ?” น้ำเสียงของลู่ชิงเซียนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ดวงตากลมโตฉายแวววับ “หรือคือตระกูลที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อทุกครั้งที่เขาได้รับเงินเดือน ข้าบอกไว้ตรงนี้เลยนะเจ้าคะ ว่าหานอี้เฉินคนเดิมที่พวกท่านเคยขูดรีดตายไปแล้ว ตอนนี้เขามีแต่ข้า และข้าเองก็ไม่ใช่ควายให้พวกท่านจูงจมูกอีกต่อไป!” ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวออกมาจากหลังบ้าน หานอี้เฉินไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่ยืนตระหง่านอยู่ข้างหลังภรรยา รังสีความเย็นชาและดุดันจากสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนแม่สามีและสะใภ้ใหญ่ถึงกับสะดุดถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจฟืดฟาดของเหล่าตัวร้าย “ถอยไป” หานอี้เฉินเอ่ยสั้นๆ เสียงของเขาต่ำลึกและทรงพลัง “ถ้าไม่ไปให้พ้นภายในสามวินาที อย่าหาว่าผมไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ ที่ขาดสะบั้นไปนานแล้ว” แม่สามีตระกูลหานกำหมัดแน่น พยายามจะโต้ตอบ แต่เมื่อสบสายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ของบุตรชาย นางก็รู้ดีว่าวันนี้ไม่มีทางได้เงินสักหยวน นางจึงได้แต่ก่นด่าพึมพำก่อนจะลากสะใภ้ใหญ่กลับออกไป ทิ้งไว้เพียงคำสาปแช่งที่ลอยไปกับลม “เก่งมากค่ะ” ลู่ชิงเซียนหันไปยิ้มให้สามีที่เปลี่ยนสีหน้าเป็นอบอุ่นแทบจะในทันที เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน “วันนี้ข้าทำซุปปลาใส่เครื่องเทศสูตรพิเศษในมิติฟาร์ม กลิ่นหอมเชียว ท่านต้องหิวมากแน่ๆ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน หานอี้เฉินชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบกวาดมองไปที่มุมมืดหลังต้นไม้ใหญ่ข้างบ้าน เขารู้สึกถึงความผิดปกติที่สัญชาตญาณทหารเตือนมาตลอดทาง ลู่ชิงเซียนที่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของสามีจึงวางมือบนแขนเขาเบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปที่ต้นไม้นั้น ร่างหนึ่งก้าวออกมาอย่างช้าๆ เขาไม่ใช่คนในตระกูลหาน แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าดูดีเกินกว่าคนในหมู่บ้านนี้จะมีสวมใส่ ในมือของเขาถือเอกสารสำคัญฉบับหนึ่งที่ประทับตราสีแดงฉาน “คุณหาน คุณลู่...” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “ผมมาจากสำนักงานส่งออกของเมือง ผมได้ข่าวว่าสินค้าเกษตรแปรรูปของคุณมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์จนน่าตกใจ... แต่ก่อนที่เราจะคุยเรื่องธุรกิจ ผมคงต้องแจ้งให้ทราบว่า มีคนไปร้องเรียนว่าคุณกำลังทำธุรกิจผิดกฎหมายและกักตุนสินค้าของรัฐ” ลู่ชิงเซียนขมวดคิ้วแน่น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การตรวจสอบปกติ แต่เป็นแผนการที่วางไว้เพื่อทำลายล้างชื่อเสียงของเธอในยามที่เธอกำลังก้าวหน้าที่สุด โดยเฉพาะเมื่อสายตาของชายคนนั้นเหลือบมองไปทางมิติฟาร์มของเธออย่างมีความหมายแฝง หานอี้เฉินก้าวขวางหน้าภรรยาไว้ทันที ดวงตาของเขาดุดันขึ้นอีกครั้ง “ใครเป็นคนแจ้ง?” ชายคนนั้นยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะผายมือไปทางด้านหลังของเขา ที่นั่น... ร่างของแม่สามีตระกูลหานยืนถือถุงเงินในมือแน่น และยิ้มเหยียดหยามอย่างผู้ชนะ “พวกแกจบสิ้นแล้ว!” ไป๋เป่าเปาของแม่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่ละสายตาจากความสัมพันธ์ที่กำลังเข้าสู่จุดเดือดนี้นะคะ!