เสื้อผ้าดีไซน์ใหม่สไตล์ยุค 80

เสียงกริ๊กแกร็กของฟันเฟืองเหล็กหล่อที่ขับเคลื่อนด้วยแรงกดฝ่าเท้าลงบนแป้นเหยียบ ดังประสานเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอในห้องโถงเล็กๆ ของบ้านตระกูลหาน กลิ่นหอมกรุ่นของผ้าฝ้ายเนื้อดีที่เพิ่งผ่านเตารีดถ่านร้อนๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมละมุนของน้ำชาสมุนไพรจากมิติฟาร์มที่ลู่ชิงเซียนเพิ่งรินใส่ถ้วยไว้ นิ้วเรียวสวยภายใต้เล็บที่ตัดแต่งสะอาดสะอ้านกำลังประคองผืนผ้าสีแดงมะฮอกกานีเข้มขลับ—สีสันที่จัดจ้านและทันสมัยเกินกว่าที่ชาวบ้านยุคแปดสิบจะกล้าจินตนาการ—ให้เคลื่อนผ่านเข็มจักรเงินยวดยิ่งด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกฝเข็มที่ปักลงไปคือการประกาศสงครามเงียบใส่กรอบประเพณีคร่ำครึและสายตาริษยาของคนทั้งหมู่บ้าน "ชิงเซียน... ลูกสาว แม่ว่าสีนี้มันสะดุดตาเกินไปหรือเปล่าจ๊ะ คนแถวนี้เขาใส่แต่สีเทากับสีน้ำเงินเข้มกันนะลูก ถ้าใส่เดินออกไปตลาด มีหวังได้ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งตำบลแน่ๆ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววกังวลของหานอี้เฉินดังขึ้น ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนทรงพลังที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน เขากำลังยืนคุมเชิงอยู่ข้างโต๊ะทำงานตัวยาว สายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองไปที่ผืนผ้า แต่กลับทอดมองภรรยาคนสวยด้วยความหลงใหลระคนห่วงใย มือหนายื่นแก้วน้ำชาอุ่นๆ ไปจ่อริมฝีปากอิ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ลู่ชิงเซียนชะลอฝีเท้าเหยียบจักร เธอยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะหันไปสบตากับสามีรูปงามที่นับวันยิ่งคลั่งรักเธอจนกู่ไม่กลับ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ตกเป็นเป้าสายตาหรือคะพี่อี้เฉิน? นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการค่ะ!" ลู่ชิงเซียนวางมือจากงานเย็บ หันมาคว้าแขนสามีแล้วดึงให้โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ยุคนี้มันยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงแล้วนะคะ ความจนมันน่ากลัวกว่าสีเสื้อผ้าตั้งเยอะ การที่เราทำตัวกลมกลืนไปกับความยากจน ก็มีแต่จะถูกคนใจร้ายเหยียบย่ำซ้ำเติม ดูอย่างแม่สามีกับพวกป้าข้างบ้านสิคะ ถ้าเราไม่ทำตัวให้โดดเด่นจนพวกเขารู้สึกว่าเอื้อมไม่ถึง มีหวังพวกท่านคงแห่กันมาสูบเลือดสูบเนื้อเราไม่เลิกแน่" หานอี้เฉินถอนหายใจยาวอย่างจำยอม มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดละอองเหงื่อที่ซึมอยู่ข้างขมับภรรยาแผ่วเบາ "ไม่ว่าเมียพี่จะทำอะไร พี่ก็เห็นดีเห็นงามด้วยทั้งนั้นแหละ... ใครกล้ามาหาเรื่องเธอ ข้าจะเอาดาบปลายปืนไปไล่กวาดพวกมันให้เรียบ" คำพูดติดตลกที่แฝงความจริงจังระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ทำLู่ชิงเซียนหัวเราะคิกคัก เธอรู้ดีว่าสามีคนนี้พร้อมชนกับทุกคนบนโลกเพื่อปกป้องเธอ สองสามีภรรยาช่วยกันจัดแต่งชุดเดรสทรงเอเข้ารูปช่วงเอว ความยาวคลุมเข่าเล็กน้อย ปกคอเสื้อบัวโค้งมน และกระดุมไม้แกะสลักประณีตที่เธอแอบผลิตขึ้นจากวัตถุดิบในมิติฟาร์มสวรรค์ ชุดนี้ถูกรีดจนเรียบกริบ ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย เมื่อนำมาแขวนคู่กับเสื้อโค้ทผ้าทวีดเนื้อหนาสีครีมและรองเท้าหนังแกะสลักลายดอกไม้ที่เพิ่งส่งตรงมาจากแดนไกล ความงดงามระดับไฮแฟชั่นยุคแปดสิบก็ปรากฏเด่นชัดราวกับภาพถ่ายในนิตยสารเซี่ยงไฮ้ เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวถึงกลาง sky แสงแดดสีทองสาดส่องลงกระทบหลังคาบ้านตระกูลหาน ลู่ชิงเซียนก้าวเท้าออกมาจากประตูก็ทำเอาโลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสื้อผ้าดีไซน์ใหม่สไตล์ยุค 80 ที่สวมอยู่บนร่างระหงขับผิวขาวผ่องให้เปล่งประกาย เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบครึ่งศีรษะประดับด้วยกิ๊บไข่มุกเม็ดงาม ใบหน้าคมคายแต่งแต้มเพียงบางเบาแต่สะกดทุกสายตา เธอก้าวเดินด้วยท่าทางมั่นใจ ราวกับกำลังเดินอยู่บนรันเวย์ระดับโลก ไม่ใช่ถนนลูกรังฝุ่นตลบกลางหมู่บ้านชนบท "โอ้โฮ! นั่น... นั่นใครน่ะ? แม่เจ้าโว้ย!" เสียงอุทานดังลั่นมาจากลานตากข้าว ป้าเฉินผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากตลาดและชอบนินทาชาวบ้านถึงกับทำตะหลิวในมือหล่นร่วงลงพื้น นางอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เมื่อเห็นร่างเพรียวบางของสะใภ้สามตระกูลหานเดินเฉิดฉายผ่านหน้าบ้านไป ชาวบ้านที่กำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ต่างหันขวับมามองเป็นตาเดียว ความเงียบงันปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงซุบซิบคุยกันดังอึงอล "นั่น... นั่นคือนังชิงเซียนสะใภ้บ้านตระกูลหานจริงๆ หรือวะ? ทำไม... ทำไมนางถึงใส่ชุดสวยขนาดนั้น!" "ผ้าเนื้อดีขนาดนั้น ฉันไม่เคยเห็นแม้แต่ในตัวอำเภอเลยนะ! มันไม่ใช่ผ้าฝ้ายหยาบๆ ที่เราแจกตามโควตาแน่ๆ หรือว่านางแอบไปซุกซ่อนเงินไว้ที่ไหน?" "ดูรองเท้านั่นสิ หนังแท้เชียวนะ! แม่เจ้า นางเอาเงินจากไหนมาซื้อตั้งมากมาย หรือว่านายทหารหานอี้เฉินจะแอบส่งเงินเดือนทั้งหมดให้นางคนเดียว?" เสียงนินทาว่าร้ายและความอิจฉาริษยาพวยพุ่งขึ้นราวกับไอหมอกยามเช้า แต่ลู่ชิงเซียนหาได้แคร์ไม่ เธอยกมุมปากยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่าในใจ การสร้างกระแสและการเปิดตัวสินค้าล็อตแรกในตลาดวันนี้ เป็นก้าวแรกที่เธอวางแผนไว้เพื่อเตรียมเปิดกิจการบูติกเสื้อผ้าและร้านอาหารแฟรนไชส์ในตัวเมือง ข้างกายเธอ หานอี้เฉินในชุดทหารเต็มยศเดินกุมมือภรรยาไว้แน่น รังสีความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเดินเข้ามาหาเรื่องตรงๆ ทำได้เพียงยืนมองด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว เมื่อสองสามีภรรยาเดินมาถึงตลาดสดประจำตำบล กลิ่นหอมกรุ่นของปาท่องโก๋ทอดใหม่ๆ และซาลาเปานึ่งไอน้ำพวยพุ่งปะทะจมูก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคนในตลาดไม่ใช่ของกิน กลับเป็นความงดงามล้ำสมัยของลู่ชิงเซียน เถียนเถียนเพื่อนบ้านสาวใจดีที่กำลังตั้งแผงขายผักอยู่รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นตะลึง "พี่ชิงเซียน! พี่... พี่สวยมาก! ชุดนี้พี่ตัดเองจริงๆ หรือคะเนี่ย? งดงามยิ่งกว่าดาราในหนังฮ่องกงเสียอีก!" เถียนเถียนอุทานออกมาด้วยความจริงใจ ดวงตาส่องประกายระยิบระยับด้วยความชื่นชม ลู่ชิงเซียนยิ้มรับอย่างอ่อนโยน เธอกำลังจะเอปากตอบรับคำชมนั้น ทันใดนั้นเอง เสียงตบโต๊ะปึงปังดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างอวบอ้วนของแม่สามีตระกูลหานที่เดินหน้าดำคร่ำเครียดพุ่งตรงเข้ามาขวางทางด้วยแววตาเกรี้ยวกราด "นังตัวดี! แกเอาเงินที่ไหนมาผลาญเล่นแบบนี้! คายเงินทั้งหมดออกมาเดี๋ยวนี้รึ—!" ยังไม่ทันที่แม่สามีจะแผดเสียงด่าจบ หานอี้เฉินก็ก้าวมาบังหน้าภรรยาไว้ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปที่มารดาบังเกิดเกล้าจนนางสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะตึงเครียดไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถยนต์จี๊ปทหารคันหรูคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตลาด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ชายวัยกลางคนในชุดสูทจีนสีเทาเข้ม ท่าทางภูมิฐานและทรงอำนาจก้าวลงจากรถ พร้อมกับลูกน้องสวมแว่นตาดำสองคน สายตาของท่านผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นกวาดมองไปทั่วตลาด ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ชุดเดรสดีไซน์ล้ำสมัยบนร่างของลู่ชิงเซียนอย่างไม่กะพริบตา! "คุณผู้หญิง... ชุดที่คุณสวมอยู่ ผลงานการออกแบบของแบรนด์ 'เป่าเปาแฟชั่น' ที่เขาลือกันในเมืองหลวงใช่หรือไม่?" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอמהถามขึ้น ท่ามกลางความเงียบกริบของคนทั้งตลาดที่หยุดหายใจไปชั่วขณะ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ!