เปิดร้านขายของชำเล็กๆ หน้าบ้าน

"คุณผู้หญิง... ชุดที่คุณสวมอยู่ ผลงานการออกแบบของแบรนด์ 'เป่าเปาแฟชั่น' ที่เขาลือกันในเมืองหลวงใช่หรือไม่?" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น ท่ามกลางความเงียบกริบของคนทั้งตลาดที่หยุดหายใจไปชั่วขณะ ปลายนิ้วเรียวยาวของลู่ชิงเซียนที่กำลังจัดเรียงกระปุกแยมผลไม้ในตะกร้าไม้ไผ่ชะงักไปนิดเดียว ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะคลี่ยิ้มบางเบາอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาทุกคู่ในตลาดมืดแห่งอำเภอเฟิงเฉิงต่างพุ่งตรงมายังร่างระหงในชุดเดรสทรงเอเข้ารูปช่วงเอว ตัดเย็บด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอมเทา ปักลวดลายดอกไม้เล็กๆ ด้วยมือที่ชายกระโปรงและปกเสื้อ ความประณีตและรูปทรงที่ทันสมัยจนแทบจะทะลุมิติยุค 80 นี้ ทำให้ผู้คนต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ท่านตา สายตาท่านแหลมคมยิ่งนัก" ลู่ชิงเซียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากังวานใส ชวนฟัง "แต่เกรงว่าท่านจะจำสลับไปเสียหน่อย นี่ไม่ใช่สินค้าจากเมืองหลวงหรอกค่ะ เป็นผลงานฝีมือของ 'เป่าเปาแฟชั่น' สาขาย่อยในใจกลางหมู่บ้านของเราต่างหาก" คำตอบของนางเรียกเสียงฮือฮาจากฝูงชนได้ทันที หญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน "หมู่บ้านหง싱? เจ้าหมายถึงหมู่บ้านชนบทที่เราอยู่เนี่ยนะ? ชุดงดงามระดับนี้... คนบ้านนอกอย่างพวกเราจะตัดเย็บออกมาได้อย่างไรกัน!" ลู่ชิงเซียนมิได้โต้เถียง นางเพียงหยิบเสื้อคลุมผ้าลูกไม้เนื้อบางเบาขึ้นมาพาด1 ตัวบนท่อนแขน เผยให้เห็นรอยตะเข็บที่เนียนกริบไร้ที่ติ "ความงามไม่มีพรมแดนค่ะ และความประณีตก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรายืนอยู่ ณ จุดใดของประเทศ แต่ขึ้นอยู่กับหัวใจที่ใส่ลงไปในผลงานต่างหาก หากท่านสนใจ ชุดนี้ตัดเย็บมาไซส์เดียวกับท่านพอดี สนใจลองสวมดูสักหน่อยไหมคะ รับรองว่าใส่แล้วจะดูอ่อนเยาว์ลงไปสิบปีทีเดียว" พ่อค้าเฒ่าผู้มีอิทธิพลในตลาดถึงกับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ! สะใภ้ตระกูลหานผู้นี้ ฝีปากคมคายยิ่งนัก การค้าขายรุ่งเรืองจนข้าตามไม่ทันแล้วสิ ดีล่ะ! เสื้อผ้าชุดนั้นข้าเหมาเอง! ลูกสาวข้าต้องชอบมันแน่!" ท่ามกลางความชุลมุนของการแย่งชิงสินค้าล็อตแรกจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงพริบตา หานอี้เฉินที่ยืนซ้อนหลังคอยกันฝูงชนที่เบียดเสียดให้อย่างเงียบเชียบ ก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านมาซับเหงื่อที่ซึมตามไรผมให้ภรรยาอย่างเบามือ ดวงคมกริบของนายทหารหนุ่มทอประกายความภูมิใจจนปิดไม่มิด "เหนื่อยไหม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ท่ามกลางเสียงจอแจ "เหนื่อยที่ไหนกันคะ เงินกำไรกองโตตรงหน้า ทำให้ฉันมีเรี่ยวแรงยิ่งกว่าม้าศึกเสียอีก" ลู่ชิงเซียนค้อนขวิดใส่สามีเบาๆ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความสุข และนั่นคือจุดเริ่มต้น... เมื่อเงินทุนก้อนโตจากการระบายสินค้าในตลาดมืดหมุนเวียนเข้ามาในมือ ลู่ชิงเซียนจึงไม่รอช้าที่จะทำตามแผนการใหญ่ที่วางไว้ในใจ นั่นคือการ "เปิดร้านขายของชำเล็กๆ หน้าบ้าน" เพื่อยกระดับวิถีชีวิตของครอบครัวตระกูลหานให้ก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้น พื้นที่ว่างด้านหน้ากำแพงดินอัดแน่นของบ้านตระกูลหาน ซึ่งเดิมทีเคยเป็นลานดินรกร้างสำหรับตากข้าวเปลือก บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนโฉมใหม่โดยฝีมือแรงงานชั้นยอดอย่างหานอี้เฉิน แผ่นไม้สนเนื้อดีถูกไินจนเรียบเนียน ตอกประกอบเป็นชั้นวางสินค้าไล่ระดับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อไม้ใหม่เคล้าคลอไปกับกลิ่นอายดินหลังฝนตก ช่างเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นและน่าดึงดูดใจยิ่งนัก "อี้เฉินคะ ช่วยขยับชั้นวางตรงนั้นไปทางซ้ายอีกนิดนะคะ ให้รับกับแสงแดดยามบ่ายพอดี ลูกค้าจะได้มองเห็นสินค้าชัดเจนเวลาเดินผ่าน" ลู่ชิงเซียนยืนสั่งการด้วยความกระตือรือร้น ในมือถือสมุดบัญชีเล่มเล็กที่จดรายการสินค้าไว้ละเอียดยิบ หานอี้เฉินในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาออกแรงยกชั้นไม้น้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมราวกับมันเป็นเพียงขนนก สายตาที่ทอดมองภรรยาเต็มไปด้วยความรักใคร่และตามใจ "แบบนี้พอดีหรือยังครับภรรยา" "ดีมากค่ะ! สามีฉันเก่งที่สุดเลย" นางยิ้มหวานหยดจนตาหยี ยื่นแก้วน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจที่แอบตักออกมาจากมิติฟาร์มให้เขาดื่มแก้กระหาย สินค้าที่นำมาประเดิมร้านชำแห่งนี้ไม่ใช่สินค้าธรรมดา แต่ล้วนคัดสรรมาแล้วว่าเป็นสิ่งที่ชาวบ้านในยุค 80 ขาดแคลนและโหยหา ไม่ว่าจะเป็นลูกอมนมกระต่ายขาวรสชาติเข้มข้น แป้งสาลีเนื้อละเอียด น้ำมันพืชสะอาดบริสุทธิ์ สบู่หอมกลิ่นดอกมะลิ ไปจนถึงเครื่องปรุงรสหายากที่ลู่ชิงเซียนแอบแปรรูปมาจากมิติฟาร์มสวรรค์ ป้ายร้านไม้แกะสลักตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า "ร้านชำเป่าเปา" ถูกแขวนขึ้นเหนือประตูลานบ้านเป็นอันเสร็จสิ้นพิธี เช้าวันรุ่งขึ้น... ทันทีที่ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอม" และ "โจ๊กธัญพืชสูตรพิเศษ" ที่ลู่ชิงเซียนลงมือเคี่ยวหม้อใหญ่ตั้งแต่ตีสาม ก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้านหง싱 กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้รุนแรงเสียจนปลุกให้ชาวบ้านที่กำลังนอนหลับสบายต้องสูดจมูกฟุดฟิดและลุกขึ้นจากเตียงโดยอัตโนมัติ เถียนเถียนเพื่อนบ้านสาวใจดี เป็นคนแรกที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนหอบหายใจแฮกอยู่หน้าร้าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นชั้นวางสินค้าละลานตาและป้ายร้านใหม่เอี่ยม "ชิงเซียน! นี่... นี่พวกเธอเปิดร้านขายของชำจริงๆ หรือนี่! โอโห สินค้าพวกนี้มันคืออะไรกัน ทำไมมันดูน่าใช้กว่าในตัวอำเภอเสียอีก!" เถียนเถียนอุทานเสียงหลง พลางกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปหยิบสบู่หอมก้อนสีชมพูขึ้นมาดม "หอมจังเลย... กลิ่นนี่ติดทนนานแน่ๆ!" "ยินดีต้อนรับค่ะเถียนเถียน สำหรับลูกค้ารายแรกอย่างเธอ ฉันมีส่วนลดพิเศษให้สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ" ลู่ชิงเซียนส่งยิ้มต้อนรับอย่างเป็นกันเอง พร้อมตักโจ๊กใส่ชามส่งควันฉุยส่งให้ชิมฟรีๆ ชามหนึ่ง ข่าวลือเรื่องร้านชำหน้าบ้านของสะใภ้ตระกูลหานแพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่ง ชาวบ้านต่างแห่แหนกันมามุงดูและจับจ่ายใช้สอยกันอย่างเนืองแน่น เสียงหัวoะและเสียงต่อรองราคาเคล้าคลอไปกับความสุข ความอิจฉาริษยาจากคนบางกลุ่มในหมู่บ้านถูกกลบมิดด้วยบรรยากาศแห่งความคึกคักและการทำมาค้าขึ้น ทว่า... ในขณะที่การค้ากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นและเงินหยวนเริ่มไหลเข้ากระเป๋าตระกูลหานราวกับสายน้ำ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้น "ปัง! ปัง! ปัง!" ด้วยความรุนแรงผิดปกติ จนผู้คนรอบข้างสะดุ้งโหยง ร่างผอมเกร็งของแม่สามีตระกูลหานที่เนื้อตัวมอมแมมและใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูปิดตาย พร้อมกับแผดเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก "นังตัวดี! ลูกสะใภ้อกตัญญู! ร่ำรวยอู้ฟู่เปิดร้านใหญ่โตแต่ไม่เคยคิดจะส่งเสียแม่แก่ๆ คนนี้เลยอย่างนั้นเร이나! รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! เอาเงินของแกมาซะดีๆ!" ฝูงชนที่กำลังเลือกซื้อของต่างหันขวับไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ บรรยากาศสนุกสนานเมื่อครู่พลันเย็นเยียบลงทันที ลู่ชิงเซียนหุบยิ้มช้าๆ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นขึ้นมาวูบหนึ่ง นางวางตะหลิวในมือลงอย่างใจ ก่อนที่นางจะทันได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ หานอี้เฉินที่ยืนบังอยู่หน้าภรรยามาตลอดก็ขยับตัวก้าวออกไปหนึ่งก้าว สีหน้าของนายทหารหนุ่มไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตานิ่งสนิทที่กดดันจนอีกฝ่ายถึงกับสะท้านเฮือก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมนั่นเอง เสียงเคาะประตูระรัวระลอกใหม่ก็ดังขึ้นจากด้านหลังบ้าน พร้อมกับเงาร่างของบุรุษปริศนาในชุดสูทสากลเรียบร้อยที่ก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังว่า... "ขออภัยที่มารบกวน... แต่ผมได้รับคำสั่งด่วนจากท่านผู้นำกอง 3 ให้มาตามหา 'คุณลู่ชิงเซียน' เพื่อเจรจาสัญญาส่งออกสินค้าล็อตใหญ่... มูลค่าหนึ่งแสนหยวนครับ" --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความสุข ความอร่อย และความฟินในทุกๆ ตัวอักษรนะคะ! ❤️✨