รับมืออันธพาลท้องถิ่น

เสียงไม้กระบองทุบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเคลือบอีนาเมลสั่นสะเทือน กลิ่นอายความหยาบกระด้างของอันธพาลประจำถิ่นแผ่ซ่านคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นดินในยามบ่ายแก่ๆ ของหมู่บ้านหง H-12 "ลู่ชิงเซียน! อย่าทำเป็นหูทวนลม ค่าคุ้มครองตลาดเดือนนี้ถึงกำหนดจ่ายแล้ว ยายแม่ครัวหน้าเงินอย่างเธอขายซาลาเปากำไรอู้ฟู่ขนาดนี้ จะขี้เหนียวกับพี่เสือเหลียนไม่ได้นะ!" เสียงแหลมสูงเจือความกร่างของ 'เสือเหลียน' หัวหน้าแก๊งอันธพาลอันดับหนึ่งประจำตำบลดังแว่วเข้ามาในร้านอาหารเล็กๆ ที่ลู่ชิงเซียนเพิ่งรีโนเวทใหม่ บรรยากาศภายในร้านที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักและเครื่องเทศ พลันถูกความตึงเครียดเข้าปกคลุมทันที เถียนเถียนที่กำลังช่วยจัดจานอยู่มุมห้องถึงกับหน้าซีดเผือด มือเรียวสั่นเทาจนจานกระเบื้องเกือบหลุดร่วง ลู่ชิงเซียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอค่อยๆ ใช้ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดเช็ดมือที่เพิ่งนวดแป้งเสร็จอย่างใจเย็น ท่าทีสงบนิ่งราวกับสายน้ำเชี่ยวกำลังไหลวนอยู่ใต้พื้นผิวน้ำอันราบเรียบ ยิ่งอีกฝ่ายแสดงความป่าเถื่อนมากเท่าไหร่ รอยยิ้มมุมปากของเธอก็ยิ่งลึกล้ำขึ้นเท่านั้น สะใภ้ตระกูลหานในวัยสาวยุค 80 ผู้นี้หาใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครมาบีบคั้นอีกต่อไป ตั้งแต่เธอทะลุมิติมารับร่างนี้ เธอก็จัดระเบียบชีวิตจนรำרויร่ำรวยและสร้างรากฐานที่มั่นคงด้วยสมองและมิติฟาร์มสวรรค์ในมือ มีหรือที่อันธพาลชั้นต่ำเหล่านี้จะมาขูดรีดน้ำพักน้ำแรงของเธอได้ "ค่าคุ้มครอง?" ลู่ชิงเซียนทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนเสือเหลียนถึงกับชะงัก "ของแบบนี้มีกฎหมายรองรับ หรือว่าออกจากปากสุนัขที่หิวโซจนแยกแยะไม่ออกว่าอะไรคือทรัพย์สินของสุจริตชนกันแน่คะ?" "นังนี่! ปากดีนักนะ!" เสือเหลียนตบโต๊ะฉาดใหญ่ ลูกน้องอีกสามคนหัวเราะรơiร่าพร้อมกับก้าวเข้ามาล้อมรอบเคาน์เตอร์หมายจะรื้อค้นข้าวของ "พี่เสืออุตส่าห์เมตตามาเก็บเองถึงที่ ยังกล้าปากกล้าเรอะ! วันนี้ถ้าไม่มีเงินสดร้อยหยวนวางไว้ ร้านนี้ก็เตรียมพังคานได้เลย!" สายตาของลู่ชิงเซียนกราดมองชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนอย่างพิจารณา สมองของเชฟมือทองคำนวณความเร็วและน้ำหนักในพริบตา ในมิติฟาร์มสวรรค์ของเธอมีวัตถุดิบสารพัดรูปแบบ หนึ่งในนั้นคือผงยาสลบสมุนไพรฤทธิ์แรงที่สกัดจากดอกราตรีพันปีผสมเกสรเหมันต์ ซึ่งออกฤทธิ์เร็วภายในสามวินาทีโดยไม่ทิ้งร่องรอยพิษร้ายแรงใดๆ เหมาะเหลือเกินสำหรับการสั่งสอนพวกเศษสวะที่เกียจคร้านแต่ชอบปล้นชิงแรงงานผู้อื่น "อยากได้เงินร้อยหยวนนักใช่ไหมคะ?" ลู่ชิงเซียนแย้มยิ้มหวานหยด ยื่นมือไปหยิบกาน้ำชาเซรามิกสีครามลายครามที่เพิ่งต้มเดือดจัดๆ ออกมา "เงินน่ะมีค่ะ... แต่เกรงว่าพวกคุณจะไม่มีปัญญา 'รับ' มันไหวนะสิคะ" ว่าแล้วเธอก็แกล้งรินน้ำชาใส่จอกสลักลายอย่างปราณีต ทว่าปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับดีดผงยาสลบสีขาวละเอียดราวแป้งฝุ่นละอองลงไปในกาน้ำชาอย่างแนบเนียน ไอน้ำร้อนพวยพุ่งกลบกลิ่นยาจนหมดสิ้น "เฮอะ รินน้ำชาต้อนรับแบบนี้แปลว่าฉลาดขึ้นมาบ้างแล้วนี่นา ส่งเงินมาแล้วพวกฉันจะไว้ชีวิต..." เสือเหลียนแค่นFยิ้มอย่างลำพองใจ ยื่นมือคว้าจอกชาที่ลู่ชิงเซียนส่งให้กระดกอึกใหญ่ลงคอโดยไม่ทันระวังตัว ลูกน้องอีกสามคนเห็นหัวหน้าดื่ม ลูกพี่ดื่มตามอย่างกระหายน้ำเพราะอากาศยามบ่ายที่ค่อนข้างอบอ้าว หนึ่ง... สอง... สาม... สิ้นสุดการนับในใจ ร่างของเสือเหลียนที่เมื่อครู่ยังยืนหัวเราะเสียงดังลั่นพลันแข็งค้าง ดวงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก ก่อนที่ร่างกำยำจะล้มพับฟุบลงไปกองกับพื้นร้าน เสียงดังโครมครามตามด้วยลูกน้องอีกสามคนที่ทยอยล้มตามลงไปทีละคนราวกับต้นไม้ถูกโค่น เถียนเถียนอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมา นางมองสลับระหว่างร่างของพวกอันธพาลที่นอนแน่นิ่งไม่ไสติกับลู่ชิงเซียนที่ยังยืนถือรินน้ำชาด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติ "พี่... พี่ชิงเซียนคะ พวกเขา... ตายแล้วหรือ?" เถียนเถียนถามเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "ตายที่ไหนกันเล่าคะ เถียนเถียน แค่หลับฝันดีไปสักสองสามวันเท่านั้นเอง คนพวกนี้ใช้แรงงานเปล่าประโยชน์ นอนหลับพักผ่อนเสียบ้างจะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเขาอีก" ลู่ชิงเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ วางกาน้ำชาลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันไปหยิบเชือกป่านเส้นหนาที่เตรียมไว้สำรองสำหรับมัดกระสอบแป้ง "มาช่วยฉันมัดพวกมันเรียงไว้ริมถนนหน่อยค่ะ เดี๋ยวเราจะติดป้ายประกาศความอนุเคราะห์จากทางร้านเสียหน่อย ว่าเปิดให้บริการ 'อบไอน้ำสมุนไพรผ่อนคลาย' ฟรีสำหรับแขกไม่ได้รับเชิญ" ขณะที่สองสาวกำลังช่วยกันลากตัวพวกอันธพาลออกไปรับลมเย็นๆ ริมถนนหน้าบ้าน ท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาด้วยความสะใจและทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของสะใภ้ตระกูลหาน ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารรุ่นลุยโคลนก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าร้านอย่างกะทันหัน ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารยศสูง กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัว 'หานอี้เฉิน' สามีหนุ่มผู้เพิ่งกลับจากภารกิจลับที่ค่ายทางใต้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพหน้าบ้านที่มีอันธพาลนอนเรียงรายราวกับปลาเค็มตากแห้ง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาคนสวยที่เนื้อตัวมีคราบแป้งเปื้อนเล็กน้อย หานอี้เฉินขมวดคิ้วมุ่น ก้าวฉับๆ เข้ามาหาร่างบางทันที มือหนาคว้าข้อแขนเรียวสำรวจร่องรอยบาดแผลด้วยความเป็นห่วงระคนร้อนรน น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהด้วยความกังวลระคนดุ "ชิงเซียน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่? ใครกล้ามาหาเรื่องเธอ?" ลู่ชิงเซียนช้อนสายตาขึ้นมองสามีหนุ่มคลั่งรักที่ตอนนี้สีหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว เธอยังไม่ทันได้อ้าปากอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมด ทว่าสายตาของหานอี้เฉินก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตปริศนาที่เสียบอยู่ใต้ที่ปัดน้ำฝนรถจี๊ปของเขา ซึ่งระบุข้อความขู่ฆ่าและพิกัดลับบางอย่างที่เชื่อมโยงกับเบื้องหลังของตระกูลหานโดยตรง... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ