เลี้ยงไก่ไข่และหมูป่าในมิติ

"ถ้าเจ้ากล้าขยับอีกคืบเดียว ข้าจะตัดหัวหมูป่าตัวนี้มาทำพะโล้สามชั้นให้ท่านพี่กินแทนมื้อเย็นจริง ๆ ด้วย!" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องขึ้นในความเงียบของมิติฟาร์มสวรรค์ หานอี้เฉินในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยกล้ามเนื้อแกร่งสมชายชาตรี กำลังใช้มือข้างหนึ่งกดเขาของหมูป่าป่าสายพันธุ์ดุร้ายเอาไว้กับพื้นหญ้าอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจระคนเอ็นดูยามมองภรรยาคนสวยที่กำลังยืนเท้าสะเอว แก้มเนียนนุ่มขึ้นสีเรื่อด้วยความเหนื่อยอ่อนและฤทธิ์ของไอแดดในมิติ ลู่ชิงเซียนสะบัดมือไล่หยดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เชฟมือทองยุคปัจจุบันอย่างนาง ใครจะคิดว่าทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้ตัวร้ายยุค 80 แล้วจะต้องมาวิ่งไล่จับหมูป่ากับไก่ฟ้าขนทองในมิติส่วนตัวเช่นนี้ "พี่อี้เฉิน ท่านอย่าเพิ่งหัวเราะนะ! ดูเจ้าไก่ฟ้าพวกนั้นสิ มันบินหนีข้าไปเกาะอยู่บนต้นท้อสวรรค์โน่นแล้ว ถ้าร่วงลงมาทำลูกท้อราคาแพงของฉันเสียหาย ข้าจะคิดบัญชีกับท่านแทนพวกมัน!" ชิงเซียนชี้ไปยังกิ่งไม้สูงด้วยความขัดเคือง แต่ริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นอย่างปิดไม่มิด หานอี้เฉินทิ้งน้ำหนักลงบนตัวหมูป่าปملขนาดใหญ่ที่เริ่มสงบเสงี่ยมเพราะถูกกดจุดสำคัญ ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ เข้ามาหาภรรยาตัวน้อย ร่างสูงใหญ่ก้มลงใช้ผ้าขนหนูผืนสะอาดซับเหงื่อบริเวณหน้าผากให้ชิงเซียนอย่างเบามือราวกับนางเป็นไข่มุกราคาแพงที่กลัวจะร้าวราน "เหนื่อยพอแล้วกระมัง คุณชายสามีผู้นี้จัดการเจ้าหมูป่าจอมพยศนี่ให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนไก่ฟ้าขนทองพวกนั้น..." นายหนุ่มหันไปมองฝูงไก่ฟ้าที่ส่งเสียงร้องระงมบนต้นไม้ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก "เดี๋ยวผมปีนไปจับลงมาให้เอง แลกกับการที่คืนนี้ภรรยาจะทำเมนูไก่ผัดพริกแห้งสูตรพิเศษให้ผมกินสักหม้อ... ดีหรือไม่?" "เจ้าคนเจ้าเล่ห์ รู้จักต่อรองกับภรรยาแล้วหรือ?" ชิงเซียนค้อนขวับ แต่มือเล็กก็ยื่นไปหยิบขวดน้ำสมุนไพรเย็นเจี๊ยบจากมิติส่งให้สามีดื่มดับกระหาย นี่คือชีวิตที่นางเลือกและสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง... ย้อนกลับไปในช่วงแรกที่เท้าก้าวเข้ามาในตระกูลหาน สะใภ้คนนี้ต้องทนรองรับอารมณ์และความเห็นแก่ตัวของแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ ที่คอยจ้องจะรีดไถเงินทองและเสบียงทุกหยาดหยดไปจุนเจือพี่ใหญ่และน้องสาวสามีผู้เกียจคร้าน แม่สามีผู้นั้นเคยหัวเราเยาะหยันว่านางเป็นแค่อีตัวไร้ค่า ดีแต่ผลาญเงิน แต่ทว่าในเวลานี้... ตระกูลหานสายหลักกำลังน้ำตาตกในเพราะไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อแป้งทำหมั่นโถว ส่วนลู่ชิงเซียนผู้นี้กลับครอบครองทรัพย์สินมหาศาลจากกิจการลับ และมิติฟาร์มสวรรค์ที่ผลิตวัตถุดิบคุณภาพสูงเกินกว่าโลกภายนอกจะจินตนาการได้ "ชิงเซียน ดูนี่สิ..." หานอี้เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเมื่อจัดการมัดหมูป่าสายพันธุ์พิเศษเสร็จสิ้น "หมูป่าป่าในมิตินี้มีเนื้อแน่นและไขมันแทรกกำลังดี หากเรานำไปแปรรูปเป็นหมูแผ่นรมควันและหมูฝอยกรอบ ส่งขายให้พ่อค้าในตลาดมืดผ่านทางสหายเถียนเถียน รับรองว่าราคาต้องพุ่งสูงจนพวกเรานับเงินกันไม่หวาดไม่ไหวแน่" ชิงเซียนดึงความคิดกลับมาที่ปัจจุบัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจมือฉกาจ นางไม่ได้ต้องการแค่รวย แต่ต้องการสร้างรากฐานที่มั่นคงจนกระทั่งต่อให้คนทั้งตระกูลหานหรือใครหน้าไหนก็ไม่มีวันมารังแกนางได้อีก "ไม่ใช่แค่หมูแผ่นนะคะพี่อี้เฉิน..." ชิงเซียนยิ้มเจ้าเล่ห์ เดินเข้าไปใกล้สามีจนได้กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นอายแดดจาง ๆ จากตัวเขา "ฉันวางแผนไว้แล้วว่า เราจะคัดไข่ไก่ฟ้าล็อตแรกนี้ไปทำ 'ไข่เค็มสมุนไพรโบราณ' ด้วยสูตรลับเฉพาะ เนื้อไข่แดงจะเป็นสีแดงจัดมันเยิ้ม กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตรอกซอกซอย รับรองว่าต่อให้เป็นเศรษฐีที่หยิ่งยโสแค่ไหน ก็ต้องยอมควักกระเป๋าจ่ายไม่อั้นเพื่อซื้อความอร่อยนี้" ความอบอุ่นและพลังใจแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง หานอี้เฉินรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ปลายจมูกโด่งกดลงบนขมับนอมหอมกรุ่นของภรรยาอย่างรักใคร่ "ไม่ว่าเมียของผมจะทำอะไร ผมจะคอยเป็นกำแพงและมือมีดให้เธอเอง ใครหน้าไหนที่กล้ามาขัดขวางการทำมาหากินของเรา มันผู้นั้นต้องเดินออกจากหมู่บ้านไปมือเปล่า" บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนมิติฟาร์มแทบจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรัก แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูบ้านไม้ด้านนอกโลกความเป็นจริงดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ทำลายความเงียบสงบในมิติลงทันที ชิงเซียนขมวดคิ้วมุ่น นางกับอี้เฉินรีบเก็บข้าวของและออกจากมิติกลับมาสู่ห้องนอนในบ้านพักตระกูลหานอย่างรวดเร็ว เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนของแม่สามี "ลู่ชิงเซียน! นังสะใภ้ตัวดี! แกกับสามีอัปมงคลซ่อนตัวทำอะไรกันอยู่ข้างใน ทำไมถึงไม่ยอมออกมาเปิดประตูให้แม่สามีผู้มีพระคุณอย่างฉันฮึ! รู้ไหมว่าบ้านใหญ่ไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อแล้ว ออกมานี่เดี๋ยวนี้!" หานอี้เฉินหน้าทะมึนลงในทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มจนน่ากลัว เขากำลังจะก้าวไปเปิดประตูเพื่อไล่หญิงแก่จอมปะเหลาะคนนั้นออกไปให้พ้นทาง แต่ชิงเซียนกลับยื่นมือเรียวไปแตะแขนเขาไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แววตาดุจหงส์เหนือมังกรฉายประกายความเจ้าเล่ห์ออกมา "อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะพี่อี้เฉิน..." ชิงเซียนกระซิบเสียงเบาหวิวแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ในเมื่อนางอยากได้ข้าวสารนัก... เราก็ควรจะต้อนรับขับสู้ 'แม่สามีผู้ประเสริฐ' คนนี้เสียหน่อย แต่จะเป็นการต้อนรับแบบที่นางไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!" ชิงเซียนเดินไปหยิบถาดไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งบนนั้นมีหมูป่าสดย่างเกลือส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นที่นางเพิ่งทำเสร็จหมาด ๆ จากในมิติ กลิ่นหอมอันทรงพลังนี้รุนแรงเสียจนทะลุผ่านรอยแตกของประตูไม้ ลอยออกไปเตะจมูกคนที่ยืนโวยวายอยู่ด้านนอกจนเสียงด่าทอเงียบหายไปในทันที ทว่า ในวินาทีที่ชิงเซียนหมุนลูกบิดประตูเพื่อเปิดต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ เสียงเคาะประตูกลับเปลี่ยนเป็นเสียงทุบกระแทกจากด้านนอกอย่างแรง พร้อมกับร่างของใครบางคนที่พังประตูพรวดเข้ามาด้วยความหิวโหยและดวงตาแดงก่ำ ไม่ใช่แค่แม่สามี... แต่มีเงาปริศนาอีกสามร่างก้าวตามเข้ามาในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่น่าขนลุก --- ขอขอบพระคุณรี้ดдерที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ!