พบเจอนางเอก

"อย่าได้ขยับแม้แต่ปลายนิ้วเชียวนะอาชา... ถ้าไม่อยากเห็นหัวของแกกลายเป็นกองเลือดประดับพื้นดันเจี้ยน" เสียงของผมเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งท่ามกลางวงเวทย์สีเลือดที่กำลังหมุนวนบ้าคลั่งอยู่เบื้องล่าง พื้นดินสั่นสะเทือนจนเศษหินแตกร้าวลอยเคว้งคว้าง แต่สิ่งที่ทำให้ผมเยือกเย็นยิ่งกว่าความตาย คือเงาที่ยืนอยู่ข้างหลังอาชา... ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ผมจำได้ขึ้นใจว่าควรจะ 'ตาย' ไปพร้อมกับผมในชาติที่แล้ว ผมไม่ได้หันไปมองมันทันที แต่สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับ 'รินรดา' ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรึงวิญญาณอยู่กลางวงเวทย์ ฮันเตอร์สาวแรงก์ A ผู้แข็งแกร่งกำลังสั่นเทา เลือดสีสดไหลซึมจากรอยแผลที่ต้นคอ เธอสบตาผม... ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ศรัณย์... หนีไป" เธอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "มันคือกับดัก... มันไม่ได้แค่ต้องการฆ่าแก แต่มันต้องการพลังของแกไปบูชายัญวงเวทย์ปิดผนึกชั้นที่ 50!" "เงียบปากไปซะ รินรดา" อาชาแค่นหัวเราะ เสียงของมันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ "นายคงไม่คิดว่าตัวเองจะรอดไปจากที่นี่ได้หรอกใช่ไหม ศรัณย์? ในเมื่ออดีตสหายสนิทของนาย... คนที่นายไว้ใจที่สุดกลับมาทวงแค้นด้วยตัวเองแล้ว" ชายในเงามืดก้าวออกมาจากมุมมืดของกำแพงดันเจี้ยน แสงไฟจากคริสตัลส่องให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... 'วิทย์' เพื่อนรักที่หักหลังผมจนต้องจบชีวิตลงในดันเจี้ยนวันนั้น มันยิ้มให้ผม ยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "แปลกใจล่ะสิที่เห็นฉันยังมีชีวิตอยู่?" วิทย์เอ่ยพลางลูบคมมีดสั้นที่อาบด้วยยาพิษระดับตำนาน "ความตายมันทรมานนะศรัณย์... แต่การได้ดูคนที่ทำลายชีวิตเราต้องค่อยๆ สิ้นใจไปพร้อมกับความหวังที่แตกสลาย มันหอมหวานกว่าเยอะ" ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด ผมแค่คลายกำมือที่ถือไม้เท้าฮีลเลอร์ทิ้งไป ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ กระแสมานาสีทองเข้มข้นเริ่มไหลวนรอบหมัดขวาของผม เสียง 'ปัง!' ดังขึ้นเบาๆ เมื่ออากาศรอบหมัดผมแตกตัวออกจากการบีบอัดของพลัง "อาชา... แกบอกว่านี่คือพิธีกรรมสังเวยงั้นรึ?" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดันเจี้ยนที่ทำจากหินแกรนิตแข็งแกร่งแตกกระจายราวกับแก้ว "งั้นฉันจะแสดงให้ดูว่า 'หมอเทวะ' ที่พวกแกดูถูกน่ะ... ต่อยแรงกว่าพวกแทงก์กระจอกๆ อย่างพวกแกกี่เท่า!" ผมพุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน ไม่ใช่การร่ายเวทย์ แต่เป็นการใช้มานาเสริมพลังกายภาพล้วนๆ เป้าหมายไม่ใช่ใครอื่น... แต่มันคือวิทย์ที่ยืนวางมาดอยู่! "เร็วเกินไป!" วิทย์อุทานด้วยความตกใจ มันรีบยกมีดขึ้นป้องกัน แต่สายไปแล้ว หมัดที่อัดแน่นไปด้วยมานาแห่งการรักษาที่แปรเปลี่ยนเป็นแรงทำลายล้างกระแทกเข้าที่หน้าอกของมันอย่างจัง เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่นไปทั่วห้องโถง *โครม!* ร่างของวิทย์ปลิวไปกระแทกผนังดันเจี้ยนจนจมหายเข้าไปในก้อนหิน อาชาหน้าถอดสี มันชักดาบยักษ์ออกมาหมายจะพุ่งเข้าแทงผม แต่ผมเร็วกว่า ผมหมุนตัวตวัดเท้าเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของมันอย่างแรงจนมันทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าผม ก่อนจะคว้าคอเสื้อของมันไว้ด้วยมือเดียวแล้วยกขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น "แกคิดว่าแกเหนือกว่าเพราะแกมีฐานอำนาจในกิลด์งั้นหรือ?" ผมก้มลงกระซิบข้างหูมัน "สำหรับฉัน... ฮันเตอร์ที่ขี้ขลาดจนต้องใช้แผนสกปรกแบบนี้ ก็เป็นได้แค่ 'ขยะ' ที่รอการกำจัดเท่านั้น" ผมปล่อยมือจากอาชา ก่อนจะหันไปหารินรดาที่กำลังจะหมดสติ ผมร่ายเวทย์ฮีลระดับสูงชั่วพริบตา แสงสีเขียวอบอุ่นโอบล้อมร่างเธอ แผลที่คอเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว เธอหอบหายใจถี่ก่อนจะมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่แค่ความเกรงขาม แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย "ศรัณย์... ขอบคุณนะ" เธอพึมพำ "อย่าเพิ่งขอบคุณตอนนี้เลย" ผมขัดขึ้นพลางจ้องไปยังซากปรักหักพังที่วิทย์ถูกอัดกระแทกเข้าไป "เพราะว่าความสนุกของจริง... มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก" ก้อนหินที่ทับถมวิทย์เริ่มสั่นไหว ก่อนจะระเบิดออกด้วยแรงมานาสีดำทมิฬ วิทย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของมันไม่ได้มีรอยเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มันกลับยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่อาบไปด้วยเลือด ในมือของมันตอนนี้ไม่ได้มีแค่มีดสั้นเล่มเดียว แต่มันกลับถืออัญมณีสีม่วงเข้มที่แผ่ไอความตายออกมา... อัญมณีที่ผนึกพลังของ 'บอสลับ' แห่งชั้นที่ 50 เอาไว้! "ศรัณย์... นายพลาดแล้วที่รีบเข้ามา" วิทย์หัวเราะเสียงหลอน "เพราะตอนนี้... นายไม่ใช่แค่ต้องสู้กับฉัน แต่ต้องสู้กับ 'เทพมรณะ' ที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลที่นายเป็นคนปลุกมันเองกับมือ!" ทันใดนั้น บรรยากาศในดันเจี้ยนก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท้องฟ้าจำลองเหนือเพดานหินเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แรงกดดันมหาศาลจนแทบจะทำให้หัวใจของฮันเตอร์ทั่วไปหยุดเต้นได้กดทับลงมา และจากรอยแยกของมิติเบื้องหลังวิทย์ ร่างของอสูรกายร่างยักษ์ที่มีเขาสีทองและดวงตาหลายคู่ก็ค่อยๆ ย่างกรายออกมา... มันมองมาที่ผม... สายตาที่จ้องมองเหมือนมองมดปลวกที่กำลังจะโดนขยี้! นี่คือความลับที่กิลด์มาสเตอร์อาชาปกปิดไว้... บอสที่แท้จริงของดันเจี้ยนแห่งนี้ ไม่ใช่สัตว์อสูรที่พวกมันจะควบคุมได้ แต่เป็นภัยพิบัติที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่อยู่ในรัศมีนี้ รวมถึงตัวผมด้วย! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับความเดือดของตอนนี้นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!