ฟาร์มเลเวลแบบติดจรวด

“อาชา... อย่าเพิ่งรีบถอดใจตายไปก่อนล่ะ เพราะถ้าแกตายวันนี้ ดันเจี้ยนระดับ B ที่แกวางแผนจะใช้เป็นหลุมศพให้ฉัน มันคงจะเหงาแย่” ผมแสยะยิ้มเบาๆ ขณะดึงถุงมือหนังเนื้อละเอียดให้กระชับเข้ากับมือ เลือดที่กระเด็นเปื้อนใบหน้าจากฝูงมอนสเตอร์ระดับต่ำที่เพิ่งขยี้ทิ้งเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสะท้านแม้แต่น้อย ดันเจี้ยน ‘รอยแยกมรณะ’ ระดับ B ที่กิลด์อันดับหนึ่งอย่าง ‘ราชันย์ทมิฬ’ หมายหัวไว้ว่าจะส่งผมเข้ามาเป็นอาหารอันโอชะของพวกมอนสเตอร์หิวโซ กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาลจากมานาที่รั่วไหลออกมาจากหมัดของผม ศรัณย์... ฮีลเลอร์ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า กำลังยืนตระหง่านอยู่กลางซากปรักหักพังของวิหารโบราณเบื้องหลังประตูมิติที่ปิดตาย “เลเวลอัป” ระบบแสดงหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนขึ้นมาตรงหน้า [เลเวลอัป! ปัจจุบันเลเวล 45] [ค่าความแข็งแกร่ง (STR) เพิ่มขึ้น 15 แต้ม] [ทักษะเฉพาะตัว ‘หมัดเทวะสะท้านภพ’ ยกระดับความเสียหายขึ้น 20%] ผมไม่ได้สนใจเสียงแจ้งเตือนที่น่าเบื่อหน่ายนั่นเท่ากับการที่รินรดาส่งข้อความลับมาผ่านแหวนสื่อสาร “ศรัณย์... พวกอาชาส่งหน่วยสอดแนมระดับ A เข้าไปแล้ว พวกมันกะจะปิดล้อมทางออกและสังหารนายก่อนที่นายจะจัดการบอสเสร็จ ถอยเถอะนะ มันเสี่ยงเกินไป” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ “ถอยงั้นหรือครับรินรดา? พวกเขากำลังส่งเสบียงเลเวลมาให้ถึงที่ แล้วจะให้ผมปฏิเสธน้ำใจงามๆ ของอาชาได้อย่างไร” ผมสะบัดข้อมือเบาๆ กระแสมานาสีทองที่ควรจะเป็นแสงแห่งการรักษา กลับกลายเป็นไอพลังงานสีดำทมิฬที่อัดแน่นจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ฮีลเลอร์ที่ไหนจะใช้ ‘ฮีล’ เพื่อฟื้นฟูเลือด? สำหรับผม ‘ฮีล’ คือการซัดฝ่ามือเข้าไปในร่างเป้าหมายเพื่อกระตุ้นให้เซลล์ระเบิดตัวออกจนแหลกเหลวต่างหาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มฮันเตอร์ที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงทันที กลิ่นอายสังหารพุ่งเป้ามาที่ผมจากทิศทางซ้ายและขวา “ออกมาเถอะครับ” ผมตะโกนก้อง เสียงของผมก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง “ไม่ต้องซ่อนตัวให้เมื่อยเท้าหรอก ในเมื่อพวกคุณได้รับคำสั่งให้มาเป็น 'ของว่าง' ของผมตั้งแต่วินาทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา” ร่างของฮันเตอร์สวมชุดเกราะสีดำทมิฬหกคนปรากฏกายขึ้น หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าหน่วยล่าสังหารของอาชาที่ชื่อ ‘คาล’ ชายผู้มีชื่อเสียงเรื่องการเชือดฮีลเลอร์ทิ้งเป็นงานอดิเรก “แกดูมั่นใจเกินไปแล้วศรัณย์” คาลพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยาม ขณะที่มือขวาชักดาบยาวที่อาบไปด้วยยาพิษร้ายแรงออกมา “ในดันเจี้ยนนี้ มานาของแกจะถูกบีบอัดจนใช้ทักษะไม่ได้ แกก็แค่ฮีลเลอร์ขยะที่รอวันเน่าเปื่อยเท่านั้น” ผมก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จังหวะการเดินที่มั่นคงและเงียบเชียบยิ่งกว่านักล่า “มานาถูกบีบอัด? น่าสนใจครับ... แต่ดูเหมือนแกจะลืมไปอย่างหนึ่งนะ คาล” “อะไร?” ผมเร่งมานาในกายจนเกิดเสียง ‘เปรี๊ยะ’ ของอากาศที่แตกตัวออก “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อใช้สกิล... ข้ามาที่นี่เพื่อ ‘ต่อย’ ให้แกจำไปจนวันตาย” ไม่ทันที่คำพูดจะสิ้นสุด ร่างของผมหายวับไปจากสายตาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ แรงระเบิดจากการก้าวเท้าทำให้พื้นหินแตกร้าวเป็นวงกว้าง ผมพุ่งทะยานเข้าหาคาลที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ฝ่ามือขวาที่รวบรวมมานาจนกลายเป็นสีม่วงเข้มถูกซัดเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายเต็มแรง ตูม! ร่างของคาลกระเด็นทะลุเสาหินไปไกลหลายสิบเมตร เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปาก ทักษะ ‘ฮีลแรงก์ SSS’ ของผมไม่ใช่การรักษา แต่มันคือการอัดมานาเข้าไปในอวัยวะภายในจนระเบิดออก! “ไอ้... ปีศาจ...” คาลกระอักเลือด พยายามจะลุกขึ้นแต่แขนขาสั่นเทา “ยังไม่จบครับ” ผมเดินเข้าไปหาเขาราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ก่อนจะหันไปมองฮันเตอร์อีกห้าคนที่กำลังตัวสั่น “พวกคุณล่ะ? จะให้ผมลงมือเอง หรือจะทิ้งอาวุธแล้วคุกเข่าลงตรงนี้?” ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด แสงสีแดงฉานเริ่มสาดส่องออกมาจากประตูบานยักษ์ที่อยู่สุดทางเดิน มันไม่ใช่แสงจากบอสที่ผมคาดหวัง แต่เป็นไอเย็นยะเยือกที่ทำให้เส้นขนลุกชันขึ้นมาทันที เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังก้องมาจากความมืดมิดหลังบานประตู เสียงที่ผมจำได้ขึ้นใจ เสียงของอาชา... “เยี่ยมมากศรัณย์” อาชาก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมกับดาบสั้นที่สลักอักขระโบราณซึ่งกำลังเรืองแสงวาบ “แกจัดการหมาล่าเนื้อของข้าได้ดีเกินคาด... แต่คงต้องขอโทษด้วยนะ ที่ต้องบอกว่าดันเจี้ยนระดับ B นี้มันเป็นแค่ ‘โรงฆ่าสัตว์’ ที่ข้าจัดเตรียมไว้เพื่อต้อนรับ ‘ร่างที่เหมาะสม’ ที่สุดสำหรับแผนการใหญ่ของข้าต่างหาก” วินาทีนั้นเอง พื้นดันเจี้ยนที่ผมยืนอยู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และวงเวทย์สีเลือดขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของผมทันที! ผมรู้ตัวในพริบตาว่านี่ไม่ใช่แค่การดักสังหารธรรมดา แต่มันคือพิธีกรรมสังเวยวิญญาณ และที่เลวร้ายไปกว่านั้น... เงาที่ยืนอยู่ข้างหลังอาชาคือใครบางคนที่ผมคุ้นเคยที่สุดในอดีต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในดันเจี้ยนที่ไม่อาจคาดเดานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ