แค่ฮีลเลอร์งั้นเหรอ?

"ถ้ามึงยังไม่หุบปากเน่าๆ นั่น... กูจะทำให้หมัดนี้เป็น 'การรักษา' ครั้งสุดท้ายที่มึงจะได้รับ" เสียงทุ้มต่ำของศรัณย์ดังก้องกังวานท่ามกลางโถงทางเดินหินอ่อนของกิลด์เบื้องหน้า เกรท—หัวหน้าปาร์ตี้ระดับ A ที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดิน—ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด ใบหน้าของเกรทบิดเบี้ยวด้วยความเย้ยหยันขณะก้าวเข้ามาประจันหน้าในระยะประชิด "ฮีลเลอร์ขยะอย่างมึงเนี่ยนะจะต่อยใคร? เอาเวลาไปฝึกสกิลฮีลให้มันไม่กากเหมือนฝีมือเล่นเกมของมึงดีกว่าไหมศรัณย์!" เกรทถ่มน้ำลายลงพื้นพลางยกมือขึ้นผลักอกของศรัณย์อย่างแรง "อย่ามาทำเป็นเก่ง แค่เพราะมึงรอดตายจากดันเจี้ยนระดับ B มาได้ด้วยโชคช่วย... มึงก็แค่ไอ้สวะที่กิลด์เราต้องกำจัดทิ้งเพื่อรักษาความสะอาด!" ศรัณย์ไม่ขยับแม้แต่กระเบียดเดียว สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเกรท รอยสักรูปอักขระสีทองที่ข้อมือขวาของเขาเริ่มสั่นไหว แสงเรืองรองสีทองเข้มข้นไหลเวียนราวกับลาวาที่รอวันปะทุ กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนฮันเตอร์รอบข้างที่กำลังจับกลุ่มมุงดูต่างพากันถอยกรูดโดยสัญชาตญาณ "ศรัณย์... พอเถอะ" รินรดาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่มุมปากของเธอกลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การระบายอารมณ์ แต่มันคือการประกาศศักดา ศรัณย์หันไปสบตารินรดาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาหาเกรทด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "คุณเกรทครับ... คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไม 'ฮีลเลอร์' ถึงต้องมีตำแหน่งยืนอยู่หลังสุดเสมอ?" เกรทขมวดคิ้ว "เพราะพวกมึงมันอ่อนแอไงล่ะ!" "ผิดครับ" ศรัณย์ตอบเสียงเรียบ พริบตานั้น ร่างของเขาก็ขยับวูบไปอยู่ตรงหน้าเกรทราวกับเงาพราย ความเร็วที่เกินกว่าสายตาฮันเตอร์ระดับ A จะจับภาพได้ทิ้งไว้เพียงเสียงอากาศที่แตกกระจาย "ที่ต้องอยู่หลังสุด... ก็เพราะเพื่อไม่ให้พวกคุณเห็นว่าผมต้องซ่อน 'ความโหดเหี้ยม' นี้ไว้แค่ไหนต่างหาก" *เปรี้ยง!* เสียงหมัดหนักแน่นกระทบเข้ากับใบหน้าของเกรทราวกับเสียงค้อนยักษ์ฟาดลงบนเหล็กกล้า แรงปะทะส่งร่างที่กำยำของหัวหน้าปาร์ตี้ระดับ A ปลิวกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงศิลาหนาจนร้าวเป็นทางยาว เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากและจมูกของเกรททันที ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างขีดสุด ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วโถงกิลด์ เหล่าฮันเตอร์ที่เคยหัวเราะเยาะต่างกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ไม่มีใครเชื่อสายตาตัวเองว่าหมัดเดียวของฮีลเลอร์ที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า จะสามารถทำลายการป้องกันของฮันเตอร์สายแทงก์-ไฟต์เตอร์ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ ศรัณย์ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเกรทที่พยายามตะเกียกตะกายหนีอย่างสั่นเทา เขาถอดถุงมือสีขาวที่เหลืออยู่ออกทิ้งไว้ข้างทาง เผยให้เห็นรอยสักสีทองที่ขยายตัวลามขึ้นไปจนถึงต้นแขน พลังเวทที่เอ่อล้นออกมานั้นไม่ได้มีไว้เพื่อรักษา แต่มันคือพลังทำลายล้างบริสุทธิ์ที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "มึง... มึงเป็นตัวอะไรกันแน่..." เกรทพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ศรัณย์ย่อตัวลง มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อของเกรทขึ้นมา สายตาที่เขามองนั้นไม่ได้โกรธแค้น แต่มันคือสายตาของพระเจ้าที่มองมดปลวก "จำไว้นะครับเกรท... โลกใบนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว และในโลกที่ฮีลเลอร์คนหนึ่งสามารถกระชากวิญญาณคุณออกจากร่างได้ด้วยหมัดเดียว คุณควรจะหัดเกรงใจผมให้มากกว่านี้" เขาสะบัดร่างของเกรททิ้งไปราวกับเศษขยะ ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปหารินรดาที่ยืนรออยู่ "ไปกันเถอะรินรดา" ศรัณย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เรายังมีธุระต้องจัดการกับ 'กิลด์มาสเตอร์อาชา' อีก..." แต่ในวินาทีที่ศรัณย์กำลังจะก้าวพ้นประตูโถงกิลด์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พลังกดดันระดับสูงที่ทรงอำนาจยิ่งกว่าใครในที่นี้แผ่ซ่านเข้ามาจนทุกคนต้องคุกเข่าลงด้วยความกดอากาศที่เปลี่ยนไป "น่าสนุกดีนี่... นายหมอเทวะ" เสียงเข้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยจิตสังหารระดับ S ก้องขึ้น ศรัณย์หยุดชะงักก่อนจะค่อยๆ หันกลับไป พบกับชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับที่ยืนอยู่ตรงกลางโถง กิลด์มาสเตอร์อาชา... ชายที่ถือครองอำนาจสูงสุดของเมืองแห่งนี้กำลังจ้องมองรอยสักบนแขนของศรัณย์ด้วยดวงตาที่เป็นประกายประหลาด อาชาขยับยิ้มที่มุมปากพร้อมหยิบดาบสั้นที่สลักลวดลายอักขระโบราณออกมาจากแหวนมิติ "ข้าตามหาคนที่แข็งแกร่งพอจะรับมือ 'ดันเจี้ยนประตูนรก' มานาน... และดูเหมือนว่าวันนี้ ข้าจะได้เจอสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องที่ยอมสยบ... หรือไม่ก็ศพที่น่าสนใจที่สุดเสียที" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ครับ ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของศรัณย์นะครับ