ฮีลจนร่างระเบิด

“นายคิดว่าการเป็นฮีลเลอร์ที่ดีคือการยื้อชีวิตงั้นรึ ศรัณย์? น่าสมเพชสิ้นดี สำหรับข้า การเป็นฮีลเลอร์ที่ดีคือการรู้วิธีเลือกว่าชีวิตไหนควรค่าแก่การรักษา และชีวิตไหนที่ควรปล่อยให้มันระเบิดกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความทะเยอทะยานของมัน!” อาชาเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของมันสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาที่เย็นเยียบของผม เสียงหัวเราะของมันดังก้องไปพร้อมกับเสียงคำรามของ ‘บอสแห่งดันเจี้ยนชั้นที่ 100’ ที่กำลังอยู่ในสภาวะโอเวอร์โหลด พลังงานสีม่วงคล้ำปั่นป่วนอยู่ในร่างมหึมาของมัน ผิวหนังปริแตกออกจนเห็นแสงสว่างจ้าที่อัดแน่นอยู่ภายใน แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวกำลังกัดกินโครงสร้างมิติรอบตัว นี่ไม่ใช่แค่การตายของสัตว์ประหลาด แต่นี่คือระเบิดนิวเคลียร์เวทมนตร์ที่หากจุดชนวนขึ้นเมื่อไหร่ เมืองเบื้องล่างที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตรจะหายไปจากแผนที่ทันที “เงียบปากซะที อาชา” ผมแค่นเสียงเย็น ผมไม่ได้หันไปมองมัน มือของผมกระชับถุงมือหนังที่เปื้อนเลือดแน่น พลังมานาในกายผมไม่ได้ไหลเวียนเพื่อสร้างความเสียหายเหมือนทุกครั้ง แต่มันถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดเพื่อรองรับ ‘การเยียวยาในระดับอะตอม’ “นายจะทำอะไร? ฮีลมันงั้นรึ? ความโง่เขลานั่นแหละที่จะฆ่านายเสียเอง!” อาชาหัวเราะร่า ก่อนจะถอยร่นเข้าสู่ประตูมิติที่กำลังจะปิดลง ทิ้งผมไว้กับอสุรกายที่พร้อมจะกลายเป็นระเบิดมรณะ ผมไม่ตอบโต้ ก้าวเท้าสั้นๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าบอสร่างยักษ์ ความร้อนมหาศาลแผ่ซ่านจนเส้นผมของผมแทบไหม้เกรียม กลิ่นกำมะถันและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ผมมองเข้าไปในนัยน์ตาของมัน—ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากพลังงานที่กัดกินร่างของมันเอง “ได้ยินฉันไหม?” ผมพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับกำลังคุยกับคนไข้ในคลินิก “ไม่ต้องกลัวหรอก ผมมาเพื่อ ‘รักษา’ คุณ ไม่ใช่มาเพื่อฆ่า” ผมยกมือขึ้น ฝ่ามือข้างซ้ายส่องแสงสีทองสว่างไสว—ทักษะระดับ SSS: [หัตถ์เทวะคืนสภาพสมบูรณ์] บอสคำรามลั่น มันพยายามตบผมด้วยกรงเล็บขนาดใหญ่ แต่ผมไม่ขยับ ผมเพียงแค่ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พลังมานาที่เข้มข้นจนเกิดเป็นสุญญากาศกระแทกเข้าที่ข้อมือของมันจนชะงัก แล้วผมก็พุ่งทะยานเข้าประชิดอกของมัน วินาทีที่ฝ่ามือผมสัมผัสลงบนผิวหนังที่กำลังจะระเบิด ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่สมองของผมราวกับถูกเข็มนาล้านเล่มทิ่มแทง แรงอัดมหาศาลจากภายในตัวบอสพยายามจะดีดผมออก แต่ผมกัดฟันกรอด อัดมานาทั้งหมดลงไป “ฮีล... ต้องฮีล... ไม่ใช่แค่ปิดแผล แต่คือการจัดระเบียบโครงสร้างพลังงานที่วิปริต!” ผมมองเห็นเส้นใยพลังงานในร่างของมันที่แตกหักและบิดเบี้ยว ผมไม่ได้แค่รักษามัน แต่ผมกำลัง ‘ทำศัลยกรรมเวทมนตร์’ ในขณะที่ร่างกายของผมเองก็กำลังจะฉีกขาดจากภาระของสกิล เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูก หยดลงบนพื้นหินที่แตกร้าว เสียงกระดูกในร่างกายผมลั่นเปรี๊ยะราวกับจะหักออกจากกัน [หัตถ์เทวะ] ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อหยุดระเบิดแรงก์ SSS แต่นี่คือสิ่งที่ผมเลือกเอง *“แกจะบ้าไปทำไม ศรัณย์!”* เสียงรินรดาแว่วเข้ามาในหัวผ่านเครื่องสื่อสารที่เหลือเพียงสัญญาณขาดๆ หายๆ *“ถอยออกมา! พลังงานนั่นจะฉีกร่างแกเป็นชิ้นๆ!”* “ริน... ถ้าผมไม่ทำ... ใครจะทำ?” ผมเค้นเสียงตอบผ่านความเจ็บปวด “บอกทุกคนที่เมือง... ให้เตรียมโล่ป้องกันเวทมนตร์ให้แน่นหนาที่สุด... เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น... คือการ ‘เกิดใหม่’ ของปีศาจตัวนี้” แสงสีทองจากมือผมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ผมเห็นโครงสร้างภายในของบอสเริ่มสงบลง พลังงานที่เคยปั่นป่วนถูกจัดเรียงใหม่ด้วยมือของผมอย่างเชื่องช้า ความร้อนที่แผดเผาเริ่มลดลง แต่ทว่า... พลังที่ผมถ่ายเทลงไปกลับเริ่มดูดกลืนมานาของผมไปจนหมดสิ้น มันเหมือนกับการเอาน้ำไปเติมในหลุมดำ ร่างกายผมเริ่มโปร่งใส แสงสว่างจากตัวบอสเริ่มสะท้อนผ่านผิวหนังของผม ผมไม่ได้แค่ฮีลมัน แต่ผมกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของวงจรพลังงานนี้ วินาทีนั้นเอง เสียงเยาะเย้ยของอาชาก็แว่วมาจากขอบประตูมิติที่เหลือเพียงรูเข็ม “ศรัณย์... เจ้าฮีลเลอร์จอมปลอม แกนั่นแหละคือเชื้อเพลิงที่จะทำให้ระเบิดลูกนี้สมบูรณ์แบบที่สุด... ลาก่อน” แสงสว่างจ้าครอบคลุมทุกสายตา บอสร่างยักษ์หยุดนิ่ง ร่างของมันไม่ได้ระเบิดออก แต่มันเริ่มหดตัวลงอย่างประหลาด แรงดึงดูดมหาศาลเกิดขึ้นรอบตัวผม ทุกอย่างที่อยู่รอบๆ ถูกดูดเข้ามา ผมเห็นภาพนิมิตบางอย่าง... อดีตที่ผมถูกหักหลัง ความตายที่เย็นเยียบในวันนั้น และความจริงที่ว่าทำไมระบบถึงเลือกผม ทว่าในตอนที่สติผมกำลังจะดับวูบและร่างของผมกำลังจะแตกสลาย มือที่เย็นเฉียบและแข็งแกร่งข้างหนึ่งก็คว้าเข้าที่ข้อเท้าของผมจากด้านหลังแรงดึงที่หยุดการกระชากของมิติได้ทันที ผมหันไปมองผ่านม่านตาที่พร่ามัว คนที่ดึงผมไว้ไม่ใช่รินรดา แต่เป็นร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้า... ศัตรูที่ผมตามหามาตลอดกาลเวลา “ยังไม่ถึงเวลาตาย... หมอเทวะ” เสียงที่คุ้นเคยนั้นกระซิบข้างหูผม “คนไข้ของแกยังรอการรักษาอยู่อีกมาก... รวมถึง ‘ตัวแกเอง’ ที่ข้ายังอยากเห็นว่ามันจะไปได้ไกลแค่ไหน” ทว่าก่อนที่ผมจะเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้น แรงระเบิดจากการจัดระเบียบพลังงานครั้งสุดท้ายก็ซัดพวกเราทั้งคู่หายเข้าไปในรอยแยกมิติที่ปิดสนิทลงไปพร้อมกับความเงียบงัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะจนถึงวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ครับ