สายตาจากเบื้องบน

“คุณมั่นใจใช่ไหมครับว่าข้อมูลนี้ไม่ได้ถูกกรองผ่านระบบคัดกรองความปลอดภัยของกิลด์มา?” ศรัณย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังในห้องรับรองวีไอพีของสมาคมฮันเตอร์ เขาไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา หากแต่จ้องมองไปยังผนังกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครในยามราตรี ภายใต้ชุดสูทราคาแพงที่รินรดาจัดหาให้ หมัดที่เคยอาบเลือดมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงดูสะอาดสะอ้าน แต่รอยเลือดที่ติดอยู่ในความทรงจำนั้นยังคงแจ่มชัด รินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบกันของมันดูหนักแน่นราวกับค้อนของผู้พิพากษา “ข้อมูลนี้มาจากฐานข้อมูลลับสุดยอดของสมาคมโดยตรงครับศรัณย์ พวกเขาเริ่มใช้ระบบเฝ้าระวังระดับความเสี่ยงสูงกับคุณแล้ว... ไม่ใช่ในฐานะฮันเตอร์ทั่วไป แต่ในฐานะ 'ตัวแปรที่ต้องควบคุม'” ศรัณย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นเยียบ “ตัวแปรที่ต้องควบคุมงั้นหรือครับ? ก็น่าสนใจดี... หลังจากที่ผมฉีกหน้าอาชากลางดันเจี้ยนระดับ S เมื่อวาน คงไม่มีใครกล้าจัดผมไว้ในหมวด 'ฮีลเลอร์ที่ไม่มีพิษมีภัย' อีกต่อไปแล้ว” “ไม่ใช่แค่เรื่องฝีมือครับ” รินรดาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย “อาชาไม่ได้แค่นั่งเงียบๆ เขาส่งจดหมายเปิดผนึกถึงสภาฮันเตอร์ โดยระบุว่าพฤติกรรมของคุณเข้าข่าย 'ผู้มีพลังพิเศษที่ควบคุมไม่ได้' และอาจเป็นภัยต่อเสถียรภาพของสมาคม เขาจงใจใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเพื่อสั่งอายัดสิทธิ์การเข้าดันเจี้ยนของคุณในวันพรุ่งนี้” ศรัณย์หยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ เขาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาในหัวใจหลังการตายในอดีตชาตินั้น กลั่นตัวกลายเป็นความเยือกเย็นที่น่ากลัว “อาชาคิดว่าเขาคือคนถือหมากกระดาน แต่เขาลืมไปว่าในเกมนี้... ผมไม่ใช่เบี้ยที่เขาจะเขี่ยทิ้งได้ตามใจชอบ” “แล้วคุณจะทำอย่างไรครับ? ถ้าสมาคมสั่งอายัดจริง ชื่อเสียงของคุณจะมัวหมอง และนั่นจะเป็นข้ออ้างให้กิลด์อื่นๆ ตัดขาดจากคุณด้วย” “ก็ปล่อยให้พวกเขาจับตามองไปสิครับ” ศรัณย์วางแก้วลง สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนตวัดไปที่รินรดา “ยิ่งพวกเขาจ้องมองผมมากเท่าไหร่ พวกเขาก็จะยิ่งเห็นสิ่งที่ผมอยากให้เห็นน้อยลงเท่านั้น... รินรดาครับ ร่างกายที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่หรอกนะครับ” ในจังหวะนั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคน ใบหน้าของเขาราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนว่าเขาคือฮันเตอร์แรงก์ S ลำดับต้นๆ ของสมาคม “คุณศรัณย์ครับ ผมได้รับมอบหมายจากท่านประธานสมาคม ให้มาแจ้งผลการพิจารณาคดีฉุกเฉินเกี่ยวกับเหตุการณ์ในดันเจี้ยนเมื่อวานนี้” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ศรัณย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลายเกินกว่าจะเป็นคนที่กำลังเผชิญกับบทลงโทษ “เชิญพูดมาได้เลยครับ ผมรอฟังอยู่” “สมาคมมีคำสั่งให้คุณพักการปฏิบัติหน้าที่ฮันเตอร์อย่างไม่มีกำหนด จนกว่าการตรวจสอบที่มาของพลังและค่าสถานะที่ผิดปกติของคุณจะเสร็จสิ้น” ชายคนนั้นหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเหยียดหยาม “และเพื่อความปลอดภัยของสาธารณะ คุณต้องส่งมอบอุปกรณ์และคอร์เวทมนตร์ทั้งหมดที่คุณครอบครองให้ทางสมาคมตรวจยึดไว้เป็นหลักฐานครับ” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก รินรดากำหมัดแน่นจนสั่น แต่ศรัณย์กลับเดินเข้าไปหาชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพที่สุดเท่าที่เคยมีมา “การตรวจยึดของส่วนตัวของฮันเตอร์ ถือเป็นการละเมิดกฎหมายสิทธิขั้นพื้นฐานข้อที่ 12 นะครับคุณเจ้าหน้าที่” ศรัณย์กระซิบข้างหูชายคนนั้น “หรือว่าสมาคมฮันเตอร์ตอนนี้... กลายเป็นสุนัขรับใช้ของกิลด์อาชาไปแล้ว?” ชายคนนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที “ระวังคำพูดด้วย! คุณกำลังดูหมิ่นสมาคม!” “ผมไม่ได้ดูหมิ่นครับ ผมแค่กำลังเตือน” ศรัณย์ผละออกมา ก่อนจะหันหลังไปหยิบกระเป๋าเอกสารของตน “ถ้าอยากได้ของของผม ก็ลองหยิบมันไปจากมือผมดูสิครับ... ถ้าคุณคิดว่ามือของคุณจะเหลือไว้ให้หยิบอะไรได้อีก” ทันใดนั้น ไฟในห้องรับรองก็ดับวูบลงชั่วขณะ ความเงียบสงัดเข้าครอบงำจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง ในความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ไม่ใช่เสียงของบอดี้การ์ด ไม่ใช่เสียงของสมาคม ร่างเงาสูงโปร่งปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้เห็นใบหน้าที่ศรัณย์คุ้นเคยดี... มันคือใบหน้าของชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับดันเจี้ยนในอดีตชาติของเขาเอง “หมอเทวะ... นายยังมีความแค้นที่ต้องสะสางอยู่อีกมากนะ” ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมกับโยนหัวกะโหลกที่สลักลวดลายประหลาดลงบนโต๊ะกลางห้อง สายตาของศรัณย์เบิกกว้างขึ้น นี่ไม่ใช่แค่การสู้รบกับกิลด์อาชา แต่มันคือการเปิดโปงความลับที่ว่า... ทำไมสมาคมถึงจ้องจะทำลายเขาตั้งแต่แรกเห็น หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับก้าวต่อไปของศรัณย์นะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมเสมอครับ