ภารกิจลับที่อันตราย

"ถ้าคุณรับงานนี้ คุณก็ไม่ได้ต่างอะไรกับคนตายที่กำลังเดินเข้าโลงเองหรอก ศรัณย์" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะเธอกระแทกแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค ใจกลางห้องลับของกิลด์พันธมิตร แสงไฟสลัวจากตะเกียงมานาที่มุมห้องวูบไหวราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ ศรัณย์ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองเอกสารฉบับนั้น เขากำลังเช็ดคราบเลือดแห้งกรังบนสนับมือเหล็กกล้าด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดด้วยท่วงท่าที่ใจเย็นจนน่าขนลุก "คนตายที่ไหนจะมานั่งรักษาแผลให้คนอื่นได้กันล่ะครับ รินรดา" ศรัณย์เอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้า "อีกอย่าง สมาคมฮันเตอร์ไม่ได้ส่ง 'คำขอ' มาให้ผม แต่นี่คือ 'คำสั่งเชิงยัดเยียด' เพราะพวกเขาคงคิดว่าการส่งผมไปตายในดันเจี้ยนลับระดับหายนะคือวิธีที่ง่ายที่สุดในการกำจัดเสี้ยนหนามอย่างผมออกไปจากเกมนี้" ศรัณย์วางผ้าเช็ดหน้าลง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็นปนความขบขัน "ดันเจี้ยน 'สุสานไร้เงา' ที่ไม่เคยมีใครรอดกลับมา แม้แต่ปาร์ตี้ระดับ S ที่สมาคมเคยส่งไปเมื่อสามปีก่อน ข้อมูลล่าสุดบอกว่าอะไรนะครับ?" "หายสาบสูญทั้งหมด ไม่มีแม้แต่เศษซากอาวุธ" รินรดาเม้มปากแน่น พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "กิลด์มาสเตอร์อาชาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่ๆ ฉันสืบทราบมาว่าเขาเพิ่งเข้าพบผู้อำนวยการสมาคมเมื่อวานนี้ ก่อนที่ภารกิจนี้จะถูกโยนมาให้คุณ ศรัณย์... ทำไมคุณถึงยอมรับ? คุณน่าจะรู้ดีว่ามันคือกับดัก" ศรัณย์ลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งภายใต้ชุดคลุมฮีลเลอร์สีขาวที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นจากการต่อสู้ เขาก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานแคบที่มองเห็นแสงสีนีออนของเมืองฮันเตอร์เบื้องล่าง "เพราะถ้าผมไม่ไป ผมก็ไม่มีวันรู้ว่า 'ความลับ' ที่กิลด์อาชาพยายามปกป้องอยู่ข้างในนั้นคืออะไร สมาคมฮันเตอร์ไม่ได้แค่ต้องการกำจัดผมหรอกครับ แต่พวกเขากำลังกลัว... กลัวว่าพลังของผมอาจจะไปแตะต้อง 'แก่นแท้' บางอย่างที่ทำให้รากฐานของพวกเขาสั่นคลอน" เขากำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ "ฮีลเลอร์ที่รักษาบาดแผลได้ แต่ก็พรากชีวิตคนด้วยหมัดเดียวได้เช่นกัน... นี่แหละคือสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุด" การเดินทางเข้าสู่เขตดันเจี้ยนลับถูกกำหนดไว้ในอีกสามชั่วโมงถัดมา ศรัณย์ไม่ได้เตรียมเสบียงหรืออุปกรณ์เสริมพลังใดๆ นอกเหนือไปจากคัมภีร์เวทฟื้นฟูพื้นฐานและสนับมือที่เขาตีขึ้นเองด้วยวัสดุจากดันเจี้ยนระดับต่ำ เมื่อเขามายืนอยู่หน้าประตูมิติที่บิดเบี้ยวและปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมาเป็นระลอก เขาก็พบกับบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมีหน้ามาปรากฏตัวที่นี่ 'กิลด์มาสเตอร์อาชา' ยืนพิงเสาหินอยู่ใกล้ประตูทางเข้า ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "กะว่าจะมาส่งฮีลเลอร์อนาคตไกลไปสู่สุคติด้วยตัวเองสักหน่อย" อาชาเอ่ยพลางปัดฝุ่นออกจากชุดเกราะราคาแพง "เสียดายนะศรัณย์ ถ้าเธอรู้จักวางตัวให้ต่ำลงอีกนิด เราคงได้ร่วมงานกันยาวนานกว่านี้" ศรัณย์หยุดฝีเท้าลง หันไปมองคู่ปรับด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนมองศพที่เดินได้ "ผมไม่ชอบทำงานกับคนที่มีกลิ่นตัวเหมือน 'ความเน่าเฟะ' ครับ กิลด์มาสเตอร์" "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะ" อาชาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอสังหารที่รุนแรง "จำไว้ว่าในนั้นไม่มีสัญญาณสื่อสาร ไม่มีจุดเซฟ และที่สำคัญ... ไม่มีทางออก" ศรัณย์ไม่ตอบโต้ เขาเดินผ่านร่างของอาชาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ในจังหวะที่หัวไหล่ของทั้งคู่กระทบกัน ศรัณย์กระซิบเบาๆ จนได้ยินเพียงสองคน "ความลับที่กิลด์คุณซ่อนไว้ในสุสานแห่งนี้... ผมจะขุดมันออกมาให้ดูเองว่ามันเน่าเฟะขนาดไหน" เขาก้าวเข้าสู่ความมืดมิดของประตูมิติ แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างกายจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด ความมืดไม่ได้น่ากลัว แต่มันคือการ 'ถูกดูดกลืน' ร่างกายของศรัณย์หายวับไปในความว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันของอาชาที่ดังก้องอยู่หน้าดันเจี้ยน ทันทีที่เขาลืมตาขึ้น สิ่งที่พบไม่ใช่โถงหินหรือสัตว์ประหลาดอย่างที่คาดไว้ แต่มันคือห้องโถงกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยรูปปั้นฮันเตอร์ในตำนานที่หายสาบสูญไปนับสิบปี ทุกตัวถูกแช่แข็งด้วยผลึกสีครามแปลกประหลาด และที่ใจกลางห้อง... มีร่างหนึ่งที่กำลังนั่งหันหลังให้เขา เสียงฝีเท้าของศรัณย์ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องจนร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาของศรัณย์เบิกกว้างขึ้นจนสุด ร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่สัตว์ประหลาด ไม่ใช่บอสเฝ้าดันเจี้ยน แต่กลับเป็นชายที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก ทว่าครึ่งซีกของใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยลวดลายอักขระสีดำที่กำลังเต้นเร่า "ในที่สุด... ก็มีตัวเลือกที่เหมาะสมมารับช่วงต่อเสียที" ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด ก่อนจะยื่นมือที่มีคราบเลือดแห้งกรังมาเบื้องหน้า "ยินดีต้อนรับกลับสู่ดันเจี้ยนที่ผมสร้างขึ้นด้วยชีวิตตัวเอง... ศรัณย์" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้าครับ