หมัดเดียวสะท้านปฐพี

“หยุดเถอะศรัณย์... หากนายก้าวข้ามเส้นนั้นไป นายจะไม่ใช่ ‘คน’ อีกต่อไป” เสียงนั้นดังก้องอยู่ในมโนภาพของผม มันไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน แต่มันคือเสียงของผมเอง—เสียงจากตัวตนในอดีตที่ยังคงหลงเหลือความอ่อนแอ ความลังเล และความเมตตาที่ไร้ประโยชน์ ผมยืนอยู่ใจกลางดันเจี้ยนระดับ SSS ที่บิดเบี้ยว อากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนเลือดในกายแทบหยุดไหล ตรงหน้าผมคือ ‘กิลด์มาสเตอร์อาชา’ ชายผู้พรั่งพร้อมด้วยอำนาจและสมุนนับร้อยที่รายล้อม แสงสีทองจากสกิลบัฟระดับสูงของพวกมันทำให้ที่นี่ดูราวกับสนามรบศักดิ์สิทธิ์ แต่น่าเสียดาย... ความศักดิ์สิทธิ์นั้นมันก็แค่ฉากหน้าของความโสมม “คนงั้นหรือ?” ผมแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตามองไปยังรินรดาที่ถูกโซ่ตรวนมานาตรึงไว้กับผนังหิน เลือดของเธอไหลรินลงบนพื้นทราย ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดทับไว้ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ถ้าการเป็นคนหมายถึงการเฝ้ามองพวกพ้องถูกเหยียบย่ำเพื่อให้ตัวเองรอด... ผมขอเลือกเป็นปีศาจที่ยืนอยู่บนซากศพของพวกแกจะดีกว่า” อาชาเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโอหัง มันขยับดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือ “ปากดีนักนะไอ้ฮีลเลอร์ตกอับ แกคิดว่าแกมีดีแค่พลังฮีลขยะๆ นั่นหรือไง? วันนี้ข้าจะทำให้แกดูว่า ‘ความต่างของชนชั้น’ มันมีจริง!” มันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ดาบของมันฟาดฟันลงมาดั่งสายฟ้าฟาด หากเป็นเมื่อก่อน ผมคงต้องรีบตั้งการ์ดหรือถอยร่นเพื่อรักษาชีวิต แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมกลับรู้สึกถึงจังหวะหัวใจของโลก—จังหวะของพลังงานมานาที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ ผมไม่หลบ ผมเพียงแค่ขยับนิ้วเล็กน้อย ปล่อยให้มานาไหลย้อนศรเข้าสู่จุดชีพจรในฝ่ามือแทนที่จะส่งออกไปเยียวยา ผมบีบอัดมันเข้าด้วยกัน... อัดแน่นจนมวลอากาศรอบหมัดบิดเบี้ยวกลายเป็นสุญญากาศ นี่คือเคล็ดวิชาที่ไม่มีใครเคยสอน และไม่มีใครเคยคิดจะทำ “หมอเทวะน่ะ... มีหน้าที่ ‘รักษา’ ความสมดุล” ผมพึมพำขณะก้าวเท้าสั้นๆ แต่ทรงพลัง “และเมื่อความสมดุลถูกทำลาย... ก็ต้องกำจัดส่วนที่เน่าเฟะทิ้งไป” *เปรี้ยง!* เสียงปะทะไม่ได้ดังเหมือนเหล็กกระทบกัน แต่มันดังเหมือนเสียงกระดูกของโลกกำลังปริแตก หมัดของผมพุ่งทะลุผ่านกระแสมานาของอาชาเข้าที่กลางอกอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลส่งคลื่นกระแทกกระจายออกไปจนกำแพงดันเจี้ยนรอบด้านร้าวเป็นทางยาว สมุนที่ยืนล้อมรอบถูกแรงอัดนั้นซัดกระเด็นไปคนละทิศคนละทางราวกับใบไม้แห้ง อาชาเบิกตากว้าง เลือดสีเข้มทะลักออกมาจากปากของมัน ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่สั่นสะท้านไปถึงวิญญาณ “แก... แกไปเอาพลังระดับนี้มาจากไหน!?” ผมไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปใกล้ๆ ก้มลงมองใบหน้าที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ผมใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปที่หน้าอกของมันเบาๆ แต่พลังทำลายล้างที่ยังคงค้างอยู่ในปลายนิ้วกลับทำให้ร่างของมันสั่นระริก “จำเสียงที่แกเคยหัวเราะเยาะตอนที่ฉันขอร้องให้แกปล่อยตัวประกันได้ไหม?” ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง มีเพียงความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว “ผมไม่ได้ลืมมันหรอกนะ... อาชา” “อย่า... อย่าทำแบบนั้น! ข้ามีเงิน มีอำนาจ มีทุกอย่างที่แกต้องการ!” มันพยายามต่อรองด้วยเสียงที่สั่นเครือ รินรดาที่มองเห็นเหตุการณ์พยายามตะโกนเรียกสติผม “ศรัณย์! พอเถอะ! ถ้าฆ่ามันตอนนี้ กิลด์ที่เหลือจะประกาศสงครามกับนายทันทีนะ!” ผมหันไปมองรินรดา แวบหนึ่งที่แววตาของผมอ่อนลง “ริน... การที่ฉันเลือกจะก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ ไม่ใช่เพื่อชัยชนะเหนือพวกมัน แต่มันคือการประกาศว่า นับจากนี้ไป... จะไม่มีใครหน้าไหนมายุ่งกับสิ่งที่ฉันปกป้องได้อีก” ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากพื้นดินเบื้องล่าง พื้นดันเจี้ยนที่ผมเหยียบอยู่เริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง แสงสีม่วงเข้มพุ่งทะลุขึ้นมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่มานาของฮันเตอร์ทั่วไป แต่มันคือกลิ่นอายของ ‘สิ่งที่ถูกผนึกไว้’ ที่เพิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหล เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องมาจากความมืดเบื้องล่าง—เสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับฟังดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “หมอเทวะ... ในที่สุด เจ้าก็ยอมเสียสละความเป็นมนุษย์เพื่อแลกกับพลังที่แท้จริง” เงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากรอยแยก ร่างนั้นมีเค้าโครงคล้ายกับผม... แต่มันดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งการสังหาร อาชาที่บาดเจ็บสาหัสถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้น เพราะสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเราไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือ ‘ศรัณย์’ อีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนรกขุมที่ลึกที่สุด มันก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะไหล่ของผมด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับกระจกเงา “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเรื่องราวที่แสนดีนะ... ศรัณย์” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมจนถึงตอนนี้ครับ และโปรดเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะตอนหน้า... หน้าประวัติศาสตร์ของดันเจี้ยนจะเปลี่ยนไปตลอดกาลครับ