ดันเจี้ยนระเบิด

"ทำไมต้องเป็นพี่..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าที่ผมจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ใบหน้าของชายที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์ดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน บัดนี้มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในคราบของศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ชายในหน้ากากเหล็ก—พี่ชายที่แท้จริงของผม—คลี่ยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น แต่มันกลับแฝงไปด้วยความสมเพชเวทนาที่ทำให้เลือดในกายผมเดือดพล่าน "ศรัณย์... น้องชายผู้ไร้เดียงสาของพี่ โลกใบนี้มันโหดร้ายกว่าที่เจ้าคิด และสิ่งที่เจ้าได้รับมาน่ะ มันเป็นเพียงเศษเนื้อที่เขาหยิบยื่นให้สุนัขเท่านั้น" "หุบปากซะ" ผมขยับหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์และแรงกดดันระดับ SSS จนบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "พี่ไม่มีสิทธิ์พูดถึงสิ่งที่ผมสูญเสียไป ในเมื่อพี่คือคนที่ทิ้งผมไปตั้งแต่แรก!" ทว่าก่อนที่ผมจะได้กระโจนเข้าใส่ ประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์ของผมก็รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง เสียงคำรามที่กึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาดันเจี้ยนไม่ได้มาจากศัตรูตรงหน้า แต่มาจากแกนกลางของดันเจี้ยนที่อยู่ลึกลงไปเบื้องล่าง *โครม!* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รอยแยกขนาดมหึมาพุ่งเข้าหาพวกเราด้วยความเร็วสูง พี่ชายผมชำเลืองมองรอยแยกนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะถอยหลังกลับเข้าสู่เงามืด "โชคชะตาของเจ้ายังไม่จบแค่นี้ศรัณย์... แต่อย่าได้คิดว่าเจ้าจะรอดพ้นจากนรกที่แท้จริงไปได้" ร่างของเขาสลายกลายเป็นควันดำหายไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความโกลาหลที่เพิ่งเริ่มต้น "ศรัณย์! เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของรินรดาตะโกนฝ่าเสียงหินถล่ม เธอวิ่งเข้ามาพร้อมกับดาบที่อยู่ในมือ พลางมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตระหนก "สัญญาณชีพของฮันเตอร์รอบบริเวณนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ นี่มัน... ดันเจี้ยนเบรกระดับ S!" ผมกัดฟันแน่น ความโกรธแค้นเรื่องพี่ชายถูกบีบให้เก็บไว้ลึกสุดใจ "รินรดา ถอยไปซะ นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับ A อย่างที่กิลด์อาชาบอกเรา มันเป็นกับดัก!" ขณะที่ผมพูด เศษหินก้อนมหึมาก็ปลิวว่อนเข้าใส่เรา ผมประสานอินด้วยมือข้างเดียว พลังฮีลเลอร์ธาตุแสงสีทองอร่ามพุ่งทะลักออกจากฝ่ามือ สร้างเป็นเกราะป้องกันทรงกลมครอบคลุมเราสองคนเอาไว้ เสียงการปะทะดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลทำให้เข่าผมทรุดลงไปเล็กน้อย แต่กระดูกทุกส่วนในร่างผมกลับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่นี่คือการชำระล้าง "แกนกลางดันเจี้ยนระเบิดออกแล้ว สัตว์อสูรเลเวลสูงกำลังทะลักออกมาเหมือนมด" ผมพึมพำขณะมองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งมวลอากาศเริ่มบิดเบี้ยวจนเห็นภาพลวงตาของเหล่าสัตว์ประหลาดระดับบอสที่กำลังแห่กันออกมา "กิลด์อาชาคงตั้งใจจะให้เราตายอยู่ที่นี่พร้อมกับดันเจี้ยนนี้ เพื่อปิดปากเรื่องที่พวกมันทำผิดกฎการเข้าเคลียร์" รินรดาขมวดคิ้ว "ถ้างั้นเราต้องรีบออกไปแจ้งหน่วยงานรัฐ..." "ไม่" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังออร่าสีทองเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นสีดำ "ถ้าเราออกไปตอนนี้ พวกมันจะยิ่งได้ใจ เพราะคิดว่าเราตายไปแล้ว แต่ถ้าเราจัดการมันจากข้างใน... เราจะฝังพวกมันไปพร้อมกับดันเจี้ยนนี้เลย" ผมก้าวเดินออกไปข้างหน้า ทิ้งให้รินรดามองแผ่นหลังของผมด้วยความตะลึง เธอรู้ดีว่าในโหมดนี้ ไม่มีใครหยุด "หมอเทวะ" คนนี้ได้ แม้แต่เทพเจ้าก็ยังต้องก้มหัวให้ ผมเงื้อหมัดขวาขึ้น รวบรวมพลังเวททั้งหมดเข้าสู่จุดกึ่งกลางของฝ่ามือ เสียงอัดอากาศดังกึกก้องเหมือนฟ้าร้อง "ได้เวลาตรวจรักษาดันเจี้ยนนี้แล้ว..." ผมแสยะยิ้มที่ทำให้แม้แต่มอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ที่สุดยังต้องชะงักด้วยความหวาดกลัว "ด้วยการชกครั้งเดียว!" ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว แต่ไม่ใช่เสียงเตือนถึงภัยอันตราย กลับเป็นเสียงเตือนที่ผมคาดไม่ถึงที่สุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับจักรพรรดิที่ถูกผนึกอยู่ ณ ใจกลางดันเจี้ยน... สถานะ: ตื่นขึ้นจากการหลับใหลโดย 'บุคคลที่สาม'] ร่างของผมหยุดชะงักลงทันที เมื่อเบื้องหน้าของผม... ใจกลางรอยแยกที่ระเบิดออก ไม่ใช่เพียงแค่ฝูงมอนสเตอร์ แต่มันคือร่างของหญิงสาวในชุดเกราะโบราณที่ลืมตาขึ้นช้าๆ และในวินาทีที่ดวงตาสีเลือดคู่นั้นจ้องมองมาที่ผม เธอก็เอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น "ศรัณย์... ในที่สุดข้าก็นายกลับมา... คู่หูคนแรกของข้า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงวินาทีที่โชคชะตากำลังจะพลิกผันนะครับ