คำเตือนจากกิลด์ใหญ่

"ประกาศจับอาชญากรระดับ SSS อย่างนั้นหรือครับ?" ผมถามออกไปพลางขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์ กลิ่นอายกดดันมหาศาลจากชายชุดคลุมตรงหน้าไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับทำให้เลือดในกายผมสูบฉีดด้วยความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ รินรดายืนอยู่ข้างกายผม มือของเธอแตะที่ด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปยังตราสัญลักษณ์สมาคมบนหน้าอกของอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ "ศรัณย์ เจ้าไม่มีทางหนีพ้นความผิดที่ทำไว้กับกิลด์อาชาหรอก" เสียงของชายชุดคลุมแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงกระดาษทรายที่ถูกับโลหะ "คำสั่งนี้ส่งตรงมาจากสมาคมฮันเตอร์ระดับสากล ภายใต้การอนุมัติของกิลด์มาสเตอร์อาชา โทษของเจ้าคือการถูกลบชื่อออกจากทะเบียนฮันเตอร์ถาวร และ... การดับลมหายใจทิ้งเสีย" เขาขยับมือเข้าหาซองอาวุธข้างเอว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ชักดาบออกมา ร่างของผมก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ *ตึง!* เสียงกำปั้นของผมกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของชายชุดคลุมอย่างจัง แรงปะทะระดับฮีลเลอร์ที่ได้รับการอัปเกรดด้วยสกิล 'หมัดเทวะสะท้านภพ' ทำให้เกราะป้องกันระดับ A ของเขาแตกร้าวเหมือนเศษแก้ว ชายผู้นั้นเบิกตากว้าง เลือดสีเข้มกระฉูดออกมาจากปากพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ขาดห้วง เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูน่าเกรงขามสั่นเทาเหมือนใบไม้ถูกลมพัด "รู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงถูกเรียกว่า 'หมอเทวะ'?" ผมเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ อย่างใจเย็น "เพราะผมไม่ได้มีหน้าที่แค่รักษาชีวิตคน แต่ผมมีหน้าที่ 'คัดกรอง' ว่าใครควรมีชีวิตอยู่ต่อ... หรือใครควรจะจบชีวิตลงเพื่อเป็นบทเรียนให้คนอื่น" "แก... แกมันไม่ใช่แค่ฮีลเลอร์ธรรมดา..." ชายคนนั้นพยายามจะคว้าบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ แต่ผมใช้เท้าเหยียบข้อมือเขาไว้เบาๆ ทว่าน้ำหนักที่กดลงไปกลับเหมือนภูเขาทั้งลูก "ฝากไปบอกกิลด์มาสเตอร์ของพวกคุณด้วยนะครับ" ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด "อย่าได้ส่งสุนัขรับใช้ตัวไหนมาให้ผมจัดการอีก หากคิดจะข่มขู่ผม ก็จงส่งคนที่คู่ควรพอจะก้าวเข้ามาในรัศมีกำปั้นของผมได้มากกว่านี้... ส่วนนี่ คือของขวัญที่ผมมอบให้เป็นการตอบแทน" ผมกดจุดชีพจรที่ลำคอของเขาเพียงแผ่วเบา ร่างนั้นกระตุกเกร็งก่อนจะสลบเหมือดไปในทันที สภาพของเขาปางตายไม่ใช่เพราะผมต้องการฆ่าเขา แต่เพราะผมต้องการให้เขาแบกรับความอัปยศนี้กลับไปส่งถึงมือคนบงการ รินรดาเดินเข้ามาใกล้ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ศรัณย์... นายทำแบบนี้เท่ากับประกาศสงครามกับสมาคมฮันเตอร์โดยตรงนะ เรื่องตราประทับนั่น... ฉันเกรงว่าพวกเขามี 'บางอย่าง' ที่มากกว่าแค่ใบประกาศจับ" "ผมรู้ครับ รินรดา" ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในชั่วขณะ "กิลด์อาชาไม่ได้แค่ต้องการกำจัดผม พวกเขาต้องการ 'ดวงตา' ของดันเจี้ยนที่ผมค้นพบในตอนนั้น และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงต้องใช้เครื่องมือของสมาคมมาบังหน้า" จู่ๆ อากาศรอบตัวก็หนักอึ้งขึ้น บรรยากาศรอบด้านที่ควรจะเป็นความเงียบสงัดหลังการปะทะ กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องกังวาน ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่นับสิบ... เสียงเกราะโลหะกระทบกันเป็นจังหวะที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี "ดูเหมือนว่า 'คำเตือน' ของผมจะทำให้พวกเขารีบส่งชุดใหญ่มาต้อนรับเสียแล้ว" ผมแค่นหัวเราะพลางคลายกล้ามเนื้อไหล่ เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น รินรดาคว้าแขนผมไว้ "นั่นมัน... กองกำลังพิฆาต 'ไร้เงา' ของสมาคมนี่! พวกเขาไม่เคยไว้ชีวิตใครที่ถูกตราหน้าว่าเป็นอาชญากรระดับ SSS ศรัณย์ เราหนีกันเถอะ!" ผมส่ายหน้าช้าๆ สายตาของผมจับจ้องไปยังร่างที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางกลุ่มคนชุดดำทางฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นสวมหน้ากากเหล็กสีเงินและถือดาบยาวที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนน้ำค้างแข็งเกาะที่พื้นดิน "หนีไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะดูเหมือนคนผู้นี้... จะไม่ได้มาเพื่อข่มขู่ผมเหมือนคนก่อน" ร่างใต้หน้ากากเหล็กนั้นก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะชักดาบออกมาจากฝักช้าๆ เสียงคมดาบขูดกับฝักดาบดังก้องไปทั่วพื้นที่ ราวกับเสียงสัญญาณของการสังหารหมู่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น "ศรัณย์... ในที่สุดข้าก็เจอตัวเจ้า" เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยจนหัวใจของผมกระตุกวูบ "ท่านพี่...?" ผมพึมพำออกมาเบาๆ ขณะที่ชายในหน้ากากเหล็กคนนั้นหยุดกึก และค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นมาปลดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมถึงกับชะงักงันไปในทันที ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ