พันธมิตรผู้ทรยศ

"บอกผมมาสิ... ว่าทำไมรอยเลือดบนคริสตัลดรอปจากดันเจี้ยนชั้นที่ 50 ถึงไปปรากฏอยู่บนเสื้อโค้ทของคนในกิลด์ผมได้" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาของผมจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊คกลางห้องประชุมลับ ผมไม่ได้ยกหมัด ไม่ได้ปลดปล่อยออร่าสังหาร แต่บรรยากาศรอบกายกลับกดทับจนอากาศในห้องดูจะหนาแน่นและสูบฉีดออกไปจนหมดสิ้น ‘กวิน’ รองหัวหน้าทีมสำรวจที่ผมไว้ใจที่สุดนิ่งอึ้ง เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนขมับ เขาพยายามขยับรอยยิ้มที่ดูฝืดเฝื่อนเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นมิตร "คุณศรัณย์... คุณคงเข้าใจผิดไปเอง ดันเจี้ยนระดับ SSS มันอันตราย การที่ของพวกนั้นจะปนเปื้อน หรือคลาดเคลื่อนในตอนจัดเก็บ มันก็เป็นเรื่องที่..." "เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยงั้นเหรอ?" ผมเดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ มือที่สวมถุงมือหนังเนื้อละเอียดเอื้อมไปแตะไหล่เขาเบาๆ แต่ในจังหวะนั้น ผมกระแทกพลังเวทฮีลลิงผ่านฝ่ามือเข้าไปทำลายเส้นประสาทรับความรู้สึกส่วนหนึ่งของเขาจนเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว "กวิน คุณรู้ไหมว่างานของผมคือการรักษาชีวิตคน แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็เก่งเรื่องการ 'ดูอาการ' ของพวกมดปลวกที่คอยกัดกินรากฐานของตัวเองด้วย" รินรดาซึ่งยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองเหตุการณ์ด้วยความนิ่งสงบ เธอหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาแล้วฉายภาพหลักฐานชุดใหม่ มันคือบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีลับที่เชื่อมโยงตรงไปยังกิลด์มาสเตอร์อาชา "เราพบยอดเงินโอนเข้าบัญชีของคุณในคืนก่อนที่เราจะออกสำรวจดันเจี้ยนนิรนาม" รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึก "และไม่ใช่แค่เงิน... แต่เป็นข้อมูลตำแหน่งจุดบอดของเกราะเวทมนตร์ที่คุณศรัณย์เพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่ คุณเป็นคนส่งข้อมูลนั้นให้พวกมันใช่ไหม?" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน กวินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความเงียบนั้นทำหน้าที่ของมันได้ดีกว่าคำสารภาพเสียอีก กวินไม่ใช่แค่คนทรยศ แต่เขาคือจุดรอยร้าวที่ใหญ่ที่สุดที่กิลด์ของเราเพิ่งค้นพบ "ผมทำเพื่อครอบครัว!" กวินตะโกนออกมา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "พวกมันจับลูกเมียผมไว้ พวกมันบอกว่าถ้าไม่ส่งข้อมูลให้ พวกเขาจะเปลี่ยนให้คนที่ผมรักกลายเป็นขยะในดันเจี้ยนระดับ F ที่ไม่มีวันกลับออกมาได้!" ผมถอนหายใจพลางขยับเนคไทเล็กน้อย ความเห็นอกเห็นใจเป็นสิ่งที่ฮีลเลอร์ควรมี แต่นั่นไม่ใช่สำหรับคนที่เอาชีวิตเพื่อนพ้องในกิลด์มาเป็นเครื่องต่อรอง "กวิน คุณเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่งนะ ผมไม่ได้โกรธที่คนของผมอ่อนแอ แต่ผมเกลียดคนที่ 'เลือกทางเดิน' โดยไม่มาปรึกษาผม" ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา "ในเมื่อคุณเลือกที่จะขายวิญญาณให้กิลด์มาสเตอร์อาชา งั้นก็ช่วยบอกเขาด้วยว่า... หมอเทวะคนนี้ ไม่ใช่คนที่เขาจะเล่นงานด้วยหมากเบี้ยกระจอกๆ อีกต่อไป" ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากชั้นใต้ดินของกิลด์ เสียงระเบิดดังกึกก้องจนพื้นห้องประชุมร้าวฉาน ระบบรักษาความปลอดภัยของกิลด์ถูกตัดขาดในชั่วพริบตา แสงสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมหาศาลที่กรูเข้ามา "พวกมันมาแล้ว" รินรดาคว้าอาวุธคู่ใจขึ้นมาทันที "อาชาบุกมาถึงหน้าบ้านเราเลยงั้นเหรอ?" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหมุนไหล่เตรียมพร้อมรับศึกหนัก หมัดขวาของผมเริ่มมีออร่าสีทองจางๆ ห่อหุ้ม นี่ไม่ใช่เวลาของการเจรจา แต่นี่คือเวลาของการทวงคืนความถูกต้องด้วยกำลัง "ริน ดูแลกวินไว้ให้ดี อย่าให้ตายก่อนที่เขาจะบอกข้อมูลทั้งหมดที่เหลือ" ผมขยับยิ้มที่มุมปาก "ส่วนอาชา... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ 'หมอ' ที่จะรักษาความสงบด้วยกำปั้นเอง" ผมก้าวออกไปที่ประตูห้องประชุม ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่กองกำลังของอาชาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มฮันเตอร์ติดอาวุธ เขาคือ 'เงา' มือสังหารอันดับหนึ่งที่ว่ากันว่าไม่เคยพลาดเป้า และในมือของเขา... เขากำลังถือศีรษะของรองหัวหน้าฝ่ายป้องกันกิลด์ของผมที่เพิ่งออกไปลาดตระเวนเมื่อครู่นี้ เขามองมาที่ผมด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะโยนศีรษะนั้นทิ้งลงบนพื้นเหมือนขยะ "อาชาไม่ได้ส่งฉันมาเพื่อเจรจา แต่เขาส่งฉันมาเพื่อ 'ผ่าตัด' กิลด์ที่โอหังแห่งนี้ให้พินาศตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของหมอเทวะคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ