สันติสุขที่ไม่จีรัง

“สัญลักษณ์นั้น... เธอไปเอามาจากไหน?” เสียงของผมต่ำและเรียบสนิท แต่มันกลับกังวานอยู่ในโถงประชุมที่เงียบงันจนน่าอึดอัด รินรดานิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เธอค่อยๆ ดึงชายแขนเสื้อลงปิดบังตราประทับสีนิลที่ปรากฏอยู่บนหลังมือของเธออย่างประหม่า ดวงตาของเธอหลุบต่ำ ไม่กล้าสบตาผมที่กำลังจ้องเขม็งราวกับจะทะลวงเข้าไปในจิตวิญญาณ “ศรัณย์... คุณไม่ควรเห็นมันในตอนนี้” เธอตอบเสียงสั่น “รอยแผลเป็นบนหน้าอกคุณ กับตรานี้... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่โลกเหวี่ยงเรามาเจอกัน” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก มือขวาที่เคยใช้รักษาชีวิตคนนับพัน บัดนี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่คือความลับที่ผมเก็บงำมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว วันที่ความตายพรากผมไปพร้อมกับความแค้นที่ถูกหักหลังโดยคนในกิลด์อาชา แต่วันนี้ หมากบนกระดานเปลี่ยนไปแล้ว ผมไม่ได้เป็นฮีลเลอร์ที่รอคอยการฮีลอีกต่อไป แต่ผมคือคนที่ถือครอง ‘หมัดพิฆาต’ ที่พร้อมจะทลายทุกโครงสร้างอำนาจที่เน่าเฟะ “อาชาคุมสมาคมฮันเตอร์มานานเกินไปแล้ว” ผมเปลี่ยนเรื่องทันควัน ปรับน้ำเสียงให้กลับมาสุภาพแต่แฝงความเด็ดขาด “เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อไขปริศนาชีวิตของผม แต่เรามาเพื่อสร้างกฎเกณฑ์ใหม่ ที่พวกมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรอง” รินรดาสูดลมหายใจลึก พยักหน้าตอบรับ “รายชื่อฮันเตอร์อิสระที่สนับสนุนคุณเตรียมพร้อมแล้วครับ ข้อมูลการโกงกินของกิลด์อาชาในดันเจี้ยนระดับ SSS ถูกส่งเข้าเซิร์ฟเวอร์หลักของสมาคมเรียบร้อยแล้ว ถ้าเรากดปุ่ม ‘เปิดเผย’ ทุกอย่างที่อาชาสร้างมาจะพังทลายภายในพริบตา” ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวไปกดปุ่มสั่งการ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง กิลด์มาสเตอร์อาชาในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เขาไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังมีเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงของกิลด์มาพร้อมอาวุธครบมือ “หมอเทวะ... ใจร้อนไปหน่อยหรือเปล่าครับ?” อาชาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน “คนเรามักจะเข้าใจว่าอำนาจคือสิ่งที่จะนำมาซึ่งสันติสุข แต่ลืมไปว่าบนยอดเขาที่หนาวเหน็บที่สุด ไม่มีที่ให้คนอย่างแกยืนหรอกนะ” ผมหัวเราะเบาๆ เดินไปเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่สะทกสะท้าน “สันติสุขที่ไม่มีความยุติธรรม ก็เป็นได้แค่กรงขังที่พวกคุณสร้างขึ้นเพื่อกักขังพวกเราไม่ใช่หรือครับ คุณอาชา?” “ความยุติธรรมมันไม่มีจริงในโลกที่เลเวลคือทุกอย่าง” อาชาตบมือเบาๆ “แกมีดีแค่พลังฮีลที่โกงความตาย แต่แกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า ‘ต้นกำเนิด’ ของตราสัญลักษณ์ที่แกมีอยู่น่ะ มันไม่ได้มีไว้เพื่อรักษาคน... แต่มันมีไว้เพื่อ ‘เซ่นสังเวย’ ต่างหาก!” คำพูดนั้นทำให้ผมชะงัก รอยแผลเป็นบนหน้าอกของผมเริ่มร้อนผ่าวราวกับไฟเผา รินรดาเบิกตากว้างพลางรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าผม แต่กิลด์มาสเตอร์อาชากลับชี้ดาบมาที่หน้าอกของผมด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นความอำมหิตอย่างสุดขีด “แกคิดว่าแกเกิดใหม่เพราะโชคชะตาเหรอ? เปล่าเลย... แกคือ ‘ภาชนะ’ ที่ถูกคัดเลือกมาเพื่อเปิดประตูบานนั้น” เขาแสยะยิ้ม “และตอนนี้ ฤกษ์ยามมันมาถึงแล้ว” ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานก็พุ่งออกมาจากตราสัญลักษณ์บนหลังมือของรินรดา และรอยแผลเป็นบนหน้าอกของผมก็ระเบิดความร้อนมหาศาลจนเสื้อผ้าเริ่มมอดไหม้ บรรยากาศในห้องประชุมบิดเบี้ยว แรงกดดันจากมิติดันเจี้ยนระดับ SS แตกกระจายออกมาจากร่างของผมโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัว อาชาหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ขณะที่รินรดาหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโศกเศร้า “ศรัณย์... ไม่ใช่ตัวคุณแล้ว” เธอพึมพำก่อนที่จะถูกกระแสพลังสีดำดึงหายเข้าไปในรอยแยกมิติที่กำลังฉีกขาดกลางห้อง ผมทรุดเข่าลง ความเจ็บปวดแล่นผ่านหัวใจ แต่ในชั่วพริบตาที่ผมเงยหน้าขึ้น ดวงตาของผมกลับเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง และเสียงในหัวที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ “ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดจบ... ผู้กล้าคนสุดท้าย” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในบทสรุปสุดท้ายนะครับ